वैशंपायन उवाच । (१।१)

सा हता सूतपुत्रेण राजपुत्री समज्वलत् । (१।२)

वधं कृष्णा परीप्सन्ती सेनावाहस्य भामिनी । (१।३)

जगामावासम् एवाथ तदा सा द्रुपदात्मजा ॥ (१।४)

कृत्वा शौचं यथान्यायं कृष्णा वै तनुमध्यमा । (२।१)

गात्राणि वाससी चैव प्रक्षाल्य सलिलेन सा ॥ (२।२)

चिन्तयामास रुदती तस्य दुःखस्य निर्णयम् । (३।१)

किं करोमि क्व गच्छामि कथं कार्यं भवेन्मम ॥ (३।२)

इत्येवं चिन्तयित्वा सा भीमं वै मनसागमत् । (४।१)

नान्यः कर्ता ऋते भीमान्ममाद्य मनसः प्रियम् ॥ (४।२)

तत उत्थाय रात्रौ सा विहाय शयनं स्वकम् । (५।१)

प्राद्रवन्नाथम् इच्छन्ती कृष्णा नाथवती सती । (५।२)

दुःखेन महता युक्ता मानसेन मनस्विनी ॥ (५।३)

सा वै महानसे प्राप्य भीमसेनं शुचिस्मिता । (६।१)

सर्वश्वेतेव माहेयी वने जाता त्रिहायनी । (६।२)

उपातिष्ठत पाञ्चाली वाशितेव महागजम् ॥ (६।३)

सा लतेव महाशालं फुल्लं गोमतितीरजम् । (७।१)

बाहुभ्यां परिरभ्यैनं प्राबोधयद् अनिन्दिता । (७।२)

सिंहं सुप्तं वने दुर्गे मृगराजवधूर् इव ॥ (७।३)

वीणेव मधुराभाषा गान्धारं साधु मूर्छिता । (८।१)

अभ्यभाषत पाञ्चाली भीमसेनम् अनिन्दिता ॥ (८।२)

उत्तिष्ठोत्तिष्ठ किं शेषे भीमसेन यथा मृतः । (९।१)

नामृतस्य हि पापीयान् भार्याम् आलभ्य जीवति ॥ (९।२)

तस्मिञ् जीवति पापिष्ठे सेनावाहे मम द्विषि । (१०।१)

तत् कर्म कृतवत्यद्य कथं निद्रां निषेवसे ॥ (१०।२)

स सम्प्रहाय शयनं राजपुत्र्या प्रबोधितः । (११।१)

उपातिष्ठत मेघाभः पर्यङ्के सोपसंग्रहे ॥ (११।२)

अथाब्रवीद् राजपुत्रीं कौरव्यो महिषीं प्रियाम् । (१२।१)

केनास्यर्थेन सम्प्राप्ता त्वरितेव ममान्तिकम् ॥ (१२।२)

न ते प्रकृतिमान् वर्णः कृशा पाण्डुश्च लक्ष्यसे । (१३।१)

आचक्ष्व परिशेषेण सर्वं विद्याम् अहं यथा ॥ (१३।२)

सुखं वा यदि वा दुःखं द्वेष्यं वा यदि वा प्रियम् । (१४।१)

यथावत् सर्वम् आचक्ष्व श्रुत्वा ज्ञास्यामि यत् परम् ॥ (१४।२)

अहम् एव हि ते कृष्णे विश्वास्यः सर्वकर्मसु । (१५।१)

अहम् आपत्सु चापि त्वां मोक्षयामि पुनः पुनः ॥ (१५।२)

शीघ्रम् उक्त्वा यथाकामं यत् ते कार्यं विवक्षितम् । (१६।१)

गच्छ वै शयनायैव पुरा नान्यो ऽवबुध्यते ॥ (१६।२)