मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

शिवा भार्या त्वङ्गिरसः शीलरूपगुणान्विता । (१।२)

तस्याः सा प्रथमं रूपं कृत्वा देवी जनाधिप । (१।३)

जगाम पावकाभ्याशं तं चोवाच वराङ्गना ॥ (१।४)

माम् अग्ने कामसंतप्तां त्वं कामयितुम् अर्हसि । (२।१)

करिष्यसि न चेद् एवं मृतां माम् उपधारय ॥ (२।२)

अहम् अङ्गिरसो भार्या शिवा नाम हुताशन । (३।१)

सखीभिः सहिता प्राप्ता मन्त्रयित्वा विनिश्चयम् ॥ (३।२)

अग्निर् उवाच । (४।१)

कथं मां त्वं विजानीषे कामार्तम् इतराः कथम् । (४।२)

यास् त्वया कीर्तिताः सर्वाः सप्तर्षीणां प्रियाः स्त्रियः ॥ (४।३)

शिवोवाच । (५।१)

अस्माकं त्वं प्रियो नित्यं बिभीमस् तु वयं तव । (५।२)

त्वच्चित्तम् इङ्गितैर् ज्ञात्वा प्रेषितास्मि तवान्तिकम् ॥ (५।३)

मैथुनायेह सम्प्राप्ता कामं प्राप्तं द्रुतं चर । (६।१)

मातरो मां प्रतीक्षन्ते गमिष्यामि हुताशन ॥ (६।२)

मार्कण्डेय उवाच । (७।१)

ततो ऽग्निर् उपयेमे तां शिवां प्रीतिमुदायुतः । (७।२)

प्रीत्या देवी च संयुक्ता शुक्रं जग्राह पाणिना ॥ (७।३)

अचिन्तयन् ममेदं ये रूपं द्रक्ष्यन्ति कानने । (८।१)

ते ब्राह्मणीनाम् अनृतं दोषं वक्ष्यन्ति पावके ॥ (८।२)

तस्माद् एतद् रक्ष्यमाणा गरुडी सम्भवाम्यहम् । (९।१)

वनान् निर्गमनं चैव सुखं मम भविष्यति ॥ (९।२)

सुपर्णी सा तदा भूत्वा निर्जगाम महावनात् । (१०।१)

अपश्यत् पर्वतं श्वेतं शरस्तम्बैः सुसंवृतम् ॥ (१०।२)

दृष्टीविषैः सप्तशीर्षैर् गुप्तं भोगिभिर् अद्भुतैः । (११।१)

रक्षोभिश् च पिशाचैश् च रौद्रैर् भूतगणैस् तथा । (११।२)

राक्षसीभिश् च सम्पूर्णम् अनेकैश् च मृगद्विजैः ॥ (११।३)

सा तत्र सहसा गत्वा शैलपृष्ठं सुदुर्गमम् । (१२।१)

प्राक्षिपत् काञ्चने कुण्डे शुक्रं सा त्वरिता सती ॥ (१२।२)

शिष्टानाम् अपि सा देवी सप्तर्षीणां महात्मनाम् । (१३।१)

पत्नीसरूपतां कृत्वा कामयामास पावकम् ॥ (१३।२)

दिव्यरूपम् अरुन्धत्याः कर्तुं न शकितं तया । (१४।१)

तस्यास् तपःप्रभावेण भर्तृशुश्रूषणेन च ॥ (१४।२)

षट्कृत्वस् तत् तु निक्षिप्तम् अग्ने रेतः कुरूत्तम । (१५।१)

तस्मिन् कुण्डे प्रतिपदि कामिन्या स्वाहया तदा ॥ (१५।२)

तत् स्कन्नं तेजसा तत्र संभृतं जनयत् सुतम् । (१६।१)

ऋषिभिः पूजितं स्कन्नम् अनयत् स्कन्दतां ततः ॥ (१६।२)

षट्शिरा द्विगुणश्रोत्रो द्वादशाक्षिभुजक्रमः । (१७।१)

एकग्रीवस् त्वेककायः कुमारः समपद्यत ॥ (१७।२)

द्वितीयायाम् अभिव्यक्तस् तृतीयायां शिशुर् बभौ । (१८।१)

अङ्गप्रत्यङ्गसम्भूतश् चतुर्थ्याम् अभवद् गुहः ॥ (१८।२)

लोहिताभ्रेण महता संवृतः सह विद्युता । (१९।१)

लोहिताभ्रे सुमहति भाति सूर्य इवोदितः ॥ (१९।२)

गृहीतं तु धनुस् तेन विपुलं लोमहर्षणम् । (२०।१)

न्यस्तं यत् त्रिपुरघ्नेन सुरारिविनिकृन्तनम् ॥ (२०।२)

तद् गृहीत्वा धनुःश्रेष्ठं ननाद बलवांस् तदा । (२१।१)

संमोहयन्न् इवेमान् स त्रींल्लोकान् सचराचरान् ॥ (२१।२)

तस्य तं निनदं श्रुत्वा महामेघौघनिस्वनम् । (२२।१)

उत्पेततुर् महानागौ चित्रश् चैरावतश् च ह ॥ (२२।२)

तावापतन्तौ सम्प्रेक्ष्य स बालार्कसमद्युतिः । (२३।१)

द्वाभ्यां गृहीत्वा पाणिभ्यां शक्तिं चान्येन पाणिना । (२३।२)

अपरेणाग्निदायादस् ताम्रचूडं भुजेन सः ॥ (२३।३)

महाकायम् उपश्लिष्टं कुक्कुटं बलिनां वरम् । (२४।१)

गृहीत्वा व्यनदद् भीमं चिक्रीड च महाबलः ॥ (२४।२)

द्वाभ्यां भुजाभ्यां बलवान् गृहीत्वा शङ्खम् उत्तमम् । (२५।१)

प्राध्मापयत भूतानां त्रासनं बलिनाम् अपि ॥ (२५।२)

द्वाभ्यां भुजाभ्याम् आकाशं बहुशो निजघान सः । (२६।१)

क्रीडन् भाति महासेनस् त्रींल्लोकान् वदनैः पिबन् । (२६।२)

पर्वताग्रे ऽप्रमेयात्मा रश्मिमान् उदये यथा ॥ (२६।३)

स तस्य पर्वतस्याग्रे निषण्णो ऽद्भुतविक्रमः । (२७।१)

व्यलोकयद् अमेयात्मा मुखैर् नानाविधैर् दिशः । (२७।२)

स पश्यन् विविधान् भावांश् चकार निनदं पुनः ॥ (२७।३)

तस्य तं निनदं श्रुत्वा न्यपतन् बहुधा जनाः । (२८।१)

भीताश् चोद्विग्नमनसस् तम् एव शरणं ययुः ॥ (२८।२)

ये तु तं संश्रिता देवं नानावर्णास् तदा जनाः । (२९।१)

तान् अप्याहुः पारिषदान् ब्राह्मणाः सुमहाबलान् ॥ (२९।२)

स तूत्थाय महाबाहुर् उपसान्त्व्य च ताञ्जनान् । (३०।१)

धनुर् विकृष्य व्यसृजद् बाणाञ्श्वेते महागिरौ ॥ (३०।२)

बिभेद स शरैः शैलं क्रौञ्चं हिमवतः सुतम् । (३१।१)

तेन हंसाश् च गृध्राश् च मेरुं गच्छन्ति पर्वतम् ॥ (३१।२)

स विशीर्णो ऽपतच्छैलो भृशम् आर्तस्वरान् रुवन् । (३२।१)

तस्मिन् निपतिते त्वन्ये नेदुः शैला भृशं भयात् ॥ (३२।२)

स तं नादं भृशार्तानां श्रुत्वापि बलिनां वरः । (३३।१)

न प्राव्यथद् अमेयात्मा शक्तिम् उद्यम्य चानदत् ॥ (३३।२)

सा तदा विपुला शक्तिः क्षिप्ता तेन महात्मना । (३४।१)

बिभेद शिखरं घोरं श्वेतस्य तरसा गिरेः ॥ (३४।२)

स तेनाभिहतो दीनो गिरिः श्वेतो ऽचलैः सह । (३५।१)

उत्पपात महीं त्यक्त्वा भीतस् तस्मान् महात्मनः ॥ (३५।२)

ततः प्रव्यथिता भूमिर् व्यशीर्यत समन्ततः । (३६।१)

आर्ता स्कन्दं समासाद्य पुनर् बलवती बभौ ॥ (३६।२)

पर्वताश् च नमस्कृत्य तम् एव पृथिवीं गताः । (३७।१)

अथायम् अभजल्लोकः स्कन्दं शुक्लस्य पञ्चमीम् ॥ (३७।२)