कण्व उवाच । (१।१)

गरुडस्तत् तु शुश्राव यथावृत्तं महाबलः । (१।२)

आयुःप्रदानं शक्रेण कृतं नागस्य भारत ॥ (१।३)

पक्षवातेन महता रुद्ध्वा त्रिभुवनं खगः । (२।१)

सुपर्णः परमक्रुद्धो वासवं समुपाद्रवत् ॥ (२।२)

गरुड उवाच । (३।१)

भगवन् किम् अवज्ञानात् क्षुधां प्रति भये मम । (३।२)

कामकारवरं दत्त्वा पुनश् चलितवान् असि ॥ (३।३)

निसर्गात् सर्वभूतानां सर्वभूतेश्वरेण मे । (४।१)

आहारो विहितो धात्रा किमर्थं वार्यते त्वया ॥ (४।२)

वृतश्चैष महानागः स्थापितः समयश्च मे । (५।१)

अनेन च मया देव भर्तव्यः प्रसवो महान् ॥ (५।२)

एतस्मिंस्त्वन्यथाभूते नान्यं हिंसितुम् उत्सहे । (६।१)

क्रीडसे कामकारेण देवराज यथेच्छकम् ॥ (६।२)

सो ऽहं प्राणान् विमोक्ष्यामि तथा परिजनो मम । (७।१)

ये च भृत्या मम गृहे प्रीतिमान् भव वासव ॥ (७।२)

एतच्चैवाहम् अर्हामि भूयश्च बलवृत्रहन् । (८।१)

त्रैलोक्यस्येश्वरो यो ऽहं परभृत्यत्वम् आगतः ॥ (८।२)

त्वयि तिष्ठति देवेश न विष्णुः कारणं मम । (९।१)

त्रैलोक्यराज राज्यं हि त्वयि वासव शाश्वतम् ॥ (९।२)

ममापि दक्षस्य सुता जननी कश्यपः पिता । (१०।१)

अहम् अप्युत्सहे लोकान् समस्तान् वोढुम् अञ्जसा ॥ (१०।२)

असह्यं सर्वभूतानां ममापि विपुलं बलम् । (११।१)

मयापि सुमहत् कर्म कृतं दैतेयविग्रहे ॥ (११।२)

श्रुतश्रीः श्रुतसेनश्च विवस्वान् रोचनामुखः । (१२।१)

प्रसभः कालकाक्षश्च मयापि दितिजा हताः ॥ (१२।२)

यत् तु ध्वजस्थानगतो यत्नात् परिचराम्यहम् । (१३।१)

वहामि चैवानुजं ते तेन माम् अवमन्यसे ॥ (१३।२)

को ऽन्यो भारसहो ह्यस्ति को ऽन्यो ऽस्ति बलवत्तरः । (१४।१)

मया यो ऽहं विशिष्टः सन् वहामीमं सबान्धवम् ॥ (१४।२)

अवज्ञाय तु यत् ते ऽहं भोजनाद् व्यपरोपितः । (१५।१)

तेन मे गौरवं नष्टं त्वत्तश्चास्माच्च वासव ॥ (१५।२)

अदित्यां य इमे जाता बलविक्रमशालिनः । (१६।१)

त्वम् एषां किल सर्वेषां विशेषाद् बलवत्तरः ॥ (१६।२)

सो ऽहं पक्षैकदेशेन वहामि त्वां गतक्लमः । (१७।१)

विमृश त्वं शनैस्तात को न्वत्र बलवान् इति ॥ (१७।२)

कण्व उवाच । (१८।१)

तस्य तद् वचनं श्रुत्वा खगस्योदर्कदारुणम् । (१८।२)

अक्षोभ्यं क्षोभयंस्तार्क्ष्यम् उवाच रथचक्रभृत् ॥ (१८।३)

गरुत्मन्मन्यसे ऽऽत्मानं बलवन्तं सुदुर्बलम् । (१९।१)

अलम् अस्मत्समक्षं ते स्तोतुम् आत्मानम् अण्डज ॥ (१९।२)

त्रैलोक्यम् अपि मे कृत्स्नम् अशक्तं देहधारणे । (२०।१)

अहम् एवात्मनात्मानं वहामि त्वां च धारये ॥ (२०।२)

इमं तावन्ममैकं त्वं बाहुं सव्येतरं वह । (२१।१)

यद्येनं धारयस्येकं सफलं ते विकत्थितम् ॥ (२१।२)

ततः स भगवांस्तस्य स्कन्धे बाहुं समासजत् । (२२।१)

निपपात स भारार्तो विह्वलो नष्टचेतनः ॥ (२२।२)

यावान् हि भारः कृत्स्नायाः पृथिव्याः पर्वतैः सह । (२३।१)

एकस्या देहशाखायास्तावद् भारम् अमन्यत ॥ (२३।२)

न त्वेनं पीडयामास बलेन बलवत्तरः । (२४।१)

ततो हि जीवितं तस्य न व्यनीनशद् अच्युतः ॥ (२४।२)

विपक्षः स्रस्तकायश्च विचेता विह्वलः खगः । (२५।१)

मुमोच पत्राणि तदा गुरुभारप्रपीडितः ॥ (२५।२)

स विष्णुं शिरसा पक्षी प्रणम्य विनतासुतः । (२६।१)

विचेता विह्वलो दीनः किंचिद् वचनम् अब्रवीत् ॥ (२६।२)

भगवंल् लोकसारस्य सदृशेन वपुष्मता । (२७।१)

भुजेन स्वैरमुक्तेन निष्पिष्टो ऽस्मि महीतले ॥ (२७।२)

क्षन्तुम् अर्हसि मे देव विह्वलस्याल्पचेतसः । (२८।१)

बलदाहविदग्धस्य पक्षिणो ध्वजवासिनः ॥ (२८।२)

न विज्ञातं बलं देव मया ते परमं विभो । (२९।१)

तेन मन्याम्यहं वीर्यम् आत्मनो ऽसदृशं परैः ॥ (२९।२)

ततश्चक्रे स भगवान् प्रसादं वै गरुत्मतः । (३०।१)

मैवं भूय इति स्नेहात् तदा चैनम् उवाच ह ॥ (३०।२)

तथा त्वम् अपि गान्धारे यावत् पाण्डुसुतान् रणे । (३१।१)

नासादयसि तान् वीरांस्तावज्जीवसि पुत्रक ॥ (३१।२)

भीमः प्रहरतां श्रेष्ठो वायुपुत्रो महाबलः । (३२।१)

धनंजयश्चेन्द्रसुतो न हन्यातां तु कं रणे ॥ (३२।२)

विष्णुर् वायुश्च शक्रश्च धर्मस्तौ चाश्विनावुभौ । (३३।१)

एते देवास्त्वया केन हेतुना शक्यम् ईक्षितुम् ॥ (३३।२)

तद् अलं ते विरोधेन शमं गच्छ नृपात्मज । (३४।१)

वासुदेवेन तीर्थेन कुलं रक्षितुम् अर्हसि ॥ (३४।२)

प्रत्यक्षो ह्यस्य सर्वस्य नारदो ऽयं महातपाः । (३५।१)

माहात्म्यं यत् तदा विष्णोर् यो ऽयं चक्रगदाधरः ॥ (३५।२)

वैशंपायन उवाच । (३६।१)

दुर्योधनस्तु तच्छ्रुत्वा निःश्वसन् भृकुटीमुखः । (३६।२)

राधेयम् अभिसम्प्रेक्ष्य जहास स्वनवत् तदा ॥ (३६।३)

कदर्थीकृत्य तद् वाक्यम् ऋषेः कण्वस्य दुर्मतिः । (३७।१)

ऊरुं गजकराकारं ताडयन्न् इदम् अब्रवीत् ॥ (३७।२)

यथैवेश्वरसृष्टो ऽस्मि यद् भावि या च मे गतिः । (३८।१)

तथा महर्षे वर्तामि किं प्रलापः करिष्यति ॥ (३८।२)