वैशंपायन उवाच । (१।१)

तथोक्तो वासुदेवेन नित्यमन्युर् अमर्षणः । (१।२)

सदश्ववत् समाधावद् बभाषे तदनन्तरम् ॥ (१।३)

अन्यथा मां चिकीर्षन्तम् अन्यथा मन्यसे ऽच्युत । (२।१)

प्रणीतभावम् अत्यन्तं युधि सत्यपराक्रमम् ॥ (२।२)

वेत्थ दाशार्ह सत्त्वं मे दीर्घकालं सहोषितः । (३।१)

उत वा मां न जानासि प्लवन् ह्रद इवाल्पवः । (३।२)

तस्माद् अप्रतिरूपाभिर् वाग्भिर् मां त्वं समर्छसि ॥ (३।३)

कथं हि भीमसेनं मां जानन् कश्चन माधव । (४।१)

ब्रूयाद् अप्रतिरूपाणि यथा मां वक्तुम् अर्हसि ॥ (४।२)

तस्माद् इदं प्रवक्ष्यामि वचनं वृष्णिनन्दन । (५।१)

आत्मनः पौरुषं चैव बलं च न समं परैः ॥ (५।२)

सर्वथा नार्यकर्मैतत् प्रशंसा स्वयम् आत्मनः । (६।१)

अतिवादापविद्धस्तु वक्ष्यामि बलम् आत्मनः ॥ (६।२)

पश्येमे रोदसी कृष्ण ययोर् आसन्न् इमाः प्रजाः । (७।१)

अचले चाप्यनन्ते च प्रतिष्ठे सर्वमातरौ ॥ (७।२)

यदीमे सहसा क्रुद्धे समेयातां शिले इव । (८।१)

अहम् एते निगृह्णीयां बाहुभ्यां सचराचरे ॥ (८।२)

पश्यैतद् अन्तरं बाह्वोर् महापरिघयोर् इव । (९।१)

य एतत् प्राप्य मुच्येत न तं पश्यामि पूरुषम् ॥ (९।२)

हिमवांश्च समुद्रश्च वज्री च बलभित् स्वयम् । (१०।१)

मयाभिपन्नं त्रायेरन् बलम् आस्थाय न त्रयः ॥ (१०।२)

युध्येयं क्षत्रियान् सर्वान् पाण्डवेष्वाततायिनः । (११।१)

अधः पादतलेनैतान् अधिष्ठास्यामि भूतले ॥ (११।२)

न हि त्वं नाभिजानासि मम विक्रमम् अच्युत । (१२।१)

यथा मया विनिर्जित्य राजानो वशगाः कृताः ॥ (१२।२)

अथ चेन्मां न जानासि सूर्यस्येवोद्यतः प्रभाम् । (१३।१)

विगाढे युधि संबाधे वेत्स्यसे मां जनार्दन ॥ (१३।२)

किं मात्यवाक्षीः परुषैर् व्रणं सूच्या इवानघ । (१४।१)

यथामति ब्रवीम्येतद् विद्धि माम् अधिकं ततः ॥ (१४।२)

द्रष्टासि युधि संबाधे प्रवृत्ते वैशसे ऽहनि । (१५।१)

मया प्रणुन्नान्मातङ्गान् रथिनः सादिनस्तथा ॥ (१५।२)

तथा नरान् अभिक्रुद्धं निघ्नन्तं क्षत्रियर्षभान् । (१६।१)

द्रष्टा मां त्वं च लोकश्च विकर्षन्तं वरान् वरान् ॥ (१६।२)

न मे सीदन्ति मज्जानो न ममोद्वेपते मनः । (१७।१)

सर्वलोकाद् अभिक्रुद्धान्न भयं विद्यते मम ॥ (१७।२)

किंतु सौहृदम् एवैतत् कृपया मधुसूदन । (१८।१)

सर्वांस्तितिक्षे संक्लेशान्मा स्म नो भरता नशन् ॥ (१८।२)