वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो युधिष्ठिरो राजा ज्ञातीनां ये हता मृधे । (१।२)

श्राद्धानि कारयामास तेषां पृथग् उदारधीः ॥ (१।३)

धृतराष्ट्रो ददौ राजा पुत्राणाम् और्ध्वदेहिकम् । (२।१)

सर्वकामगुणोपेतम् अन्नं गाश्च धनानि च । (२।२)

रत्नानि च विचित्राणि महार्हाणि महायशाः ॥ (२।३)

युधिष्ठिरस्तु कर्णस्य द्रोणस्य च महात्मनः । (३।१)

धृष्टद्युम्नाभिमन्युभ्यां हैडिम्बस्य च रक्षसः ॥ (३।२)

विराटप्रभृतीनां च सुहृदाम् उपकारिणाम् । (४।१)

द्रुपदद्रौपदेयानां द्रौपद्या सहितो ददौ ॥ (४।२)

ब्राह्मणानां सहस्राणि पृथग् एकैकम् उद्दिशन् । (५।१)

धनैश्च वस्त्रै रत्नैश्च गोभिश्च समतर्पयत् ॥ (५।२)

ये चान्ये पृथिवीपाला येषां नास्ति सुहृज्जनः । (६।१)

उद्दिश्योद्दिश्य तेषां च चक्रे राजौर्ध्वदैहिकम् ॥ (६।२)

सभाः प्रपाश्च विविधास्तडागानि च पाण्डवः । (७।१)

सुहृदां कारयामास सर्वेषाम् और्ध्वदैहिकम् ॥ (७।२)

स तेषाम् अनृणो भूत्वा गत्वा लोकेष्ववाच्यताम् । (८।१)

कृतकृत्यो ऽभवद् राजा प्रजा धर्मेण पालयन् ॥ (८।२)

धृतराष्ट्रं यथापूर्वं गान्धारीं विदुरं तथा । (९।१)

सर्वांश्च कौरवामात्यान् भृत्यांश्च समपूजयत् ॥ (९।२)

याश्च तत्र स्त्रियः काश्चिद्धतवीरा हतात्मजाः । (१०।१)

सर्वास्ताः कौरवो राजा सम्पूज्यापालयद् घृणी ॥ (१०।२)

दीनान्धकृपणानां च गृहाच्छादनभोजनैः । (११।१)

आनृशंस्यपरो राजा चकारानुग्रहं प्रभुः ॥ (११।२)

स विजित्य महीं कृत्स्नाम् आनृण्यं प्राप्य वैरिषु । (१२।१)

निःसपत्नः सुखी राजा विजहार युधिष्ठिरः ॥ (१२।२)