वैशंपायन उवाच । (१।१)

विदुरस्य सुहृत् कश्चित् खनकः कुशलः क्वचित् । (१।२)

विविक्ते पाण्डवान् राजन्न् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (१।३)

प्रहितो विदुरेणास्मि खनकः कुशलो भृशम् । (२।१)

पाण्डवानां प्रियं कार्यम् इति किं करवाणि वः ॥ (२।२)

प्रच्छन्नं विदुरेणोक्तः श्रेयस्त्वम् इह पाण्डवान् । (३।१)

प्रतिपादय विश्वासाद् इति किं करवाणि वः ॥ (३।२)

कृष्णपक्षे चतुर्दश्यां रात्रावस्य पुरोचनः । (४।१)

भवनस्य तव द्वारि प्रदास्यति हुताशनम् ॥ (४।२)

मात्रा सह प्रदग्धव्याः पाण्डवाः पुरुषर्षभाः । (५।१)

इति व्यवसितं पार्थ धार्तराष्ट्रस्य मे श्रुतम् ॥ (५।२)

किंचिच् च विदुरेणोक्तो म्लेच्छवाचासि पाण्डव । (६।१)

त्वया च तत् तथेत्युक्तम् एतद् विश्वासकारणम् ॥ (६।२)

उवाच तं सत्यधृतिः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (७।१)

अभिजानामि सौम्य त्वां सुहृदं विदुरस्य वै ॥ (७।२)

शुचिम् आप्तं प्रियं चैव सदा च दृढभक्तिकम् । (८।१)

न विद्यते कवेः किंचिद् अभिज्ञानप्रयोजनम् ॥ (८।२)

यथा नः स तथा नस्त्वं निर्विशेषा वयं त्वयि । (९।१)

भवतः स्म यथा तस्य पालयास्मान् यथा कविः ॥ (९।२)

इदं शरणम् आग्नेयं मदर्थम् इति मे मतिः । (१०।१)

पुरोचनेन विहितं धार्तराष्ट्रस्य शासनात् ॥ (१०।२)

स पापः कोशवांश्चैव ससहायश्च दुर्मतिः । (११।१)

अस्मान् अपि च दुष्टात्मा नित्यकालं प्रबाधते ॥ (११।२)

स भवान् मोक्षयत्वस्मान् यत्नेनास्माद्धुताशनात् । (१२।१)

अस्मास्विह हि दग्धेषु सकामः स्यात् सुयोधनः ॥ (१२।२)

समृद्धम् आयुधागारम् इदं तस्य दुरात्मनः । (१३।१)

वप्रान्ते निष्प्रतीकारम् आश्लिष्येदं कृतं महत् ॥ (१३।२)

इदं तद् अशुभं नूनं तस्य कर्म चिकीर्षितम् । (१४।१)

प्राग् एव विदुरो वेद तेनास्मान् अन्वबोधयत् ॥ (१४।२)

सेयम् आपद् अनुप्राप्ता क्षत्ता यां दृष्टवान् पुरा । (१५।१)

पुरोचनस्याविदितान् अस्मांस्त्वं विप्रमोचय ॥ (१५।२)

स तथेति प्रतिश्रुत्य खनको यत्नम् आस्थितः । (१६।१)

परिखाम् उत्किरन् नाम चकार सुमहद् बिलम् ॥ (१६।२)

चक्रे च वेश्मनस्तस्य मध्ये नातिमहन् मुखम् । (१७।१)

कपाटयुक्तम् अज्ञातं समं भूम्या च भारत ॥ (१७।२)

पुरोचनभयाच्चैव व्यदधात् संवृतं मुखम् । (१८।१)

स वै स्वर्गाद् इहायातः इन्द्रस्यातिप्रियंकरः । (१८।२)

पाण्डवानां हितं कर्तुम् इन्द्रेण प्रेषितस्तदा । (१८।३)

नित्यमृद्भक्षणपरो दिनैर् दशभिर् एव च । (१८।४)

कृत्वा बिलं च सुमहत् पुनः स्वर्गम् इतो गतः । (१८।५)

सर्वम् इन्द्रे निवेद्याथ पुनः स्वर्गात् समागतः । (१८।६)

स तत्र च गृहद्वारि वसत्यशुभधीः सदा ॥ (१८।७)

तत्र ते सायुधाः सर्वे वसन्ति स्म क्षपां नृप । (१९।१)

दिवा चरन्ति मृगयां पाण्डवेया वनाद् वनम् ॥ (१९।२)

विश्वस्तवद् अविश्वस्ता वञ्चयन्तः पुरोचनम् । (२०।१)

अतुष्टास्तुष्टवद् राजन्न् ऊषुः परमदुःखिताः ॥ (२०।२)

न चैनान् अन्वबुध्यन्त नरा नगरवासिनः । (२१।१)

अन्यत्र विदुरामात्यात् तस्मात् खनकसत्तमात् ॥ (२१।२)