वासुदेव उवाच । (१।१)

शाल्वबाणार्दिते तस्मिन् प्रद्युम्ने बलिनां वरे । (१।२)

वृष्णयो भग्नसंकल्पा विव्यथुः पृतनागताः ॥ (१।३)

हाहाकृतम् अभूत् सर्वं वृष्ण्यन्धकबलं तदा । (२।१)

प्रद्युम्ने पतिते राजन् परे च मुदिताभवन् ॥ (२।२)

तं तथा मोहितं दृष्ट्वा सारथिर् जवनैर् हयैः । (३।१)

रणाद् अपाहरत् तूर्णं शिक्षितो दारुकिस् ततः ॥ (३।२)

नातिदूरापयाते तु रथे रथवरप्रणुत् । (४।१)

धनुर् गृहीत्वा यन्तारं लब्धसंज्ञो ऽब्रवीद् इदम् ॥ (४।२)

सौते किं ते व्यवसितं कस्माद् यासि पराङ्मुखः । (५।१)

नैष वृष्णिप्रवीराणाम् आहवे धर्म उच्यते ॥ (५।२)

कच्चित् सौते न ते मोहः शाल्वं दृष्ट्वा महाहवे । (६।१)

विषादो वा रणं दृष्ट्वा ब्रूहि मे त्वं यथातथम् ॥ (६।२)

सूत उवाच । (७।१)

जानार्दने न मे मोहो नापि मे भयम् आविशत् । (७।२)

अतिभारं तु ते मन्ये शाल्वं केशवनन्दन ॥ (७।३)

सो ऽपयामि शनैर् वीर बलवान् एष पापकृत् । (८।१)

मोहितश् च रणे शूरो रक्ष्यः सारथिना रथी ॥ (८।२)

आयुष्मंस् त्वं मया नित्यं रक्षितव्यस् त्वयाप्यहम् । (९।१)

रक्षितव्यो रथी नित्यम् इति कृत्वापयाम्य् अहम् ॥ (९।२)

एकश् चासि महाबाहो बहवश् चापि दानवाः । (१०।१)

नसमं रौक्मिणेयाहं रणं मत्वापयाम्य् अहम् ॥ (१०।२)

वासुदेव उवाच । (११।१)

एवं ब्रुवति सूते तु तदा मकरकेतुमान् । (११।२)

उवाच सूतं कौरव्य निवर्तय रथं पुनः ॥ (११।३)

दारुकात्मज मैवं त्वं पुनः कार्षीः कथंचन । (१२।१)

व्यपयानं रणात् सौते जीवतो मम कर्हिचित् ॥ (१२।२)

न स वृष्णिकुले जातो यो वै त्यजति संगरम् । (१३।१)

यो वा निपतितं हन्ति तवास्मीति च वादिनम् ॥ (१३।२)

तथा स्त्रियं वै यो हन्ति वृद्धं बालं तथैव च । (१४।१)

विरथं विप्रकीर्णं च भग्नशस्त्रायुधं तथा ॥ (१४।२)

त्वं च सूतकुले जातो विनीतः सूतकर्मणि । (१५।१)

धर्मज्ञश् चासि वृष्णीनाम् आहवेष्वपि दारुके ॥ (१५।२)

स जानंश् चरितं कृत्स्नं वृष्णीनां पृतनामुखे । (१६।१)

अपयानं पुनः सौते मैवं कार्षीः कथंचन ॥ (१६।२)

अपयातं हतं पृष्ठे भीतं रणपलायिनम् । (१७।१)

गदाग्रजो दुराधर्षः किं मां वक्ष्यति माधवः ॥ (१७।२)

केशवस्याग्रजो वापि नीलवासा मदोत्कटः । (१८।१)

किं वक्ष्यति महाबाहुर् बलदेवः समागतः ॥ (१८।२)

किं वक्ष्यति शिनेर् नप्ता नरसिंहो महाधनुः । (१९।१)

अपयातं रणात् सौते साम्बश् च समितिंजयः ॥ (१९।२)

चारुदेष्णश् च दुर्धर्षस् तथैव गदसारणौ । (२०।१)

अक्रूरश् च महाबाहुः किं मां वक्ष्यति सारथे ॥ (२०।२)

शूरं संभावितं सन्तं नित्यं पुरुषमानिनम् । (२१।१)

स्त्रियश् च वृष्णीवीराणां किं मां वक्ष्यन्ति संगताः ॥ (२१।२)

प्रद्युम्नो ऽयम् उपायाति भीतस् त्यक्त्वा महाहवम् । (२२।१)

धिग् एनम् इति वक्ष्यन्ति न तु वक्ष्यन्ति साध्विति ॥ (२२।२)

धिग् वाचा परिहासो ऽपि मम वा मद्विधस्य वा । (२३।१)

मृत्युनाभ्यधिकः सौते स त्वं मा व्यपयाः पुनः ॥ (२३।२)

भारं हि मयि संन्यस्य यातो मधुनिहा हरिः । (२४।१)

यज्ञं भरतसिंहस्य पार्थस्यामिततेजसः ॥ (२४।२)

कृतवर्मा मया वीरो निर्यास्यन्न् एव वारितः । (२५।१)

शाल्वं निवारयिष्ये ऽहं तिष्ठ त्वम् इति सूतज ॥ (२५।२)

स च संभावयन् मां वै निवृत्तो हृदिकात्मजः । (२६।१)

तं समेत्य रणं त्यक्त्वा किं वक्ष्यामि महारथम् ॥ (२६।२)

उपयातं दुराधर्षं शङ्खचक्रगदाधरम् । (२७।१)

पुरुषं पुण्डरीकाक्षं किं वक्ष्यामि महाभुजम् ॥ (२७।२)

सात्यकिं बलदेवं च ये चान्ये ऽन्धकवृष्णयः । (२८।१)

मया स्पर्धन्ति सततं किं नु वक्ष्यामि तान् अहम् ॥ (२८।२)

त्यक्त्वा रणम् इमं सौते पृष्ठतो ऽभ्याहतः शरैः । (२९।१)

त्वयापनीतो विवशो न जीवेयं कथंचन ॥ (२९।२)

स निवर्त रथेनाशु पुनर् दारुकनन्दन । (३०।१)

न चैतद् एवं कर्तव्यम् अथापत्सु कथंचन ॥ (३०।२)

न जीवितम् अहं सौते बहु मन्ये कदाचन । (३१।१)

अपयातो रणाद् भीतः पृष्ठतो ऽभ्याहतः शरैः ॥ (३१।२)

कदा वा सूतपुत्र त्वं जानीषे मां भयार्दितम् । (३२।१)

अपयातं रणं हित्वा यथा कापुरुषं तथा ॥ (३२।२)

न युक्तं भवता त्यक्तुं संग्रामं दारुकात्मज । (३३।१)

मयि युद्धार्थिनि भृशं स त्वं याहि यतो रणम् ॥ (३३।२)