वैशंपायन उवाच । (१।१)

ते समासाद्य गङ्गां तु शिवां पुण्यजनोचिताम् । (१।२)

ह्रदिनीं वप्रसम्पन्नां महानूपां महावनाम् ॥ (१।३)

भूषणान्य् उत्तरीयाणि वेष्टनान्य् अवमुच्य च । (२।१)

ततः पितॄणां पौत्राणां भ्रातॄणां स्वजनस्य च ॥ (२।२)

पुत्राणाम् आर्यकाणां च पतीनां च कुरुस्त्रियः । (३।१)

उदकं चक्रिरे सर्वा रुदन्त्यो भृशदुःखिताः । (३।२)

सुहृदां चापि धर्मज्ञाः प्रचक्रुः सलिलक्रियाः ॥ (३।३)

उदके क्रियमाणे तु वीराणां वीरपत्निभिः । (४।१)

सूपतीर्थाभवद् गङ्गा भूयो विप्रससार च ॥ (४।२)

तन् महोदधिसंकाशं निरानन्दम् अनुत्सवम् । (५।१)

वीरपत्नीभिर् आकीर्णं गङ्गातीरम् अशोभत ॥ (५।२)

ततः कुन्ती महाराज सहसा शोककर्शिता । (६।१)

रुदती मन्दया वाचा पुत्रान् वचनम् अब्रवीत् ॥ (६।२)

यः स शूरो महेष्वासो रथयूथपयूथपः । (७।१)

अर्जुनेन हतः संख्ये वीरलक्षणलक्षितः ॥ (७।२)

यं सूतपुत्रं मन्यध्वं राधेयम् इति पाण्डवाः । (८।१)

यो व्यराजच् चमूमध्ये दिवाकर इव प्रभुः ॥ (८।२)

प्रत्ययुध्यत यः सर्वान् पुरा वः सपदानुगान् । (९।१)

दुर्योधनबलं सर्वं यः प्रकर्षन् व्यरोचत ॥ (९।२)

यस्य नास्ति समो वीर्ये पृथिव्याम् अपि कश्चन । (१०।१)

सत्यसंधस्य शूरस्य संग्रामेष्व् अपलायिनः ॥ (१०।२)

कुरुध्वम् उदकं तस्य भ्रातुर् अक्लिष्टकर्मणः । (११।१)

स हि वः पूर्वजो भ्राता भास्करान् मय्य् अजायत । (११।२)

कुण्डली कवची शूरो दिवाकरसमप्रभः ॥ (११।३)

श्रुत्वा तु पाण्डवाः सर्वे मातुर् वचनम् अप्रियम् । (१२।१)

कर्णम् एवानुशोचन्त भूयश् चार्ततराभवन् ॥ (१२।२)

ततः स पुरुषव्याघ्रः कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (१३।१)

उवाच मातरं वीरो निःश्वसन्न् इव पन्नगः ॥ (१३।२)

यस्येषुपातम् आसाद्य नान्यस् तिष्ठेद् धनंजयात् । (१४।१)

कथं पुत्रो भवत्यां स देवगर्भः पुराभवत् ॥ (१४।२)

यस्य बाहुप्रतापेन तापिताः सर्वतो वयम् । (१५।१)

तम् अग्निम् इव वस्त्रेण कथं छादितवत्य् असि । (१५।२)

यस्य बाहुबलं घोरं धार्तराष्ट्रैर् उपासितम् ॥ (१५।३)

नान्यः कुन्तीसुतात् कर्णाद् अगृह्णाद् रथिनां रथी । (१६।१)

स नः प्रथमजो भ्राता सर्वशस्त्रभृतां वरः । (१६।२)

असूत तं भवत्य् अग्रे कथम् अद्भुतविक्रमम् ॥ (१६।३)

अहो भवत्या मन्त्रस्य पिधानेन वयं हताः । (१७।१)

निधनेन हि कर्णस्य पीडिताः स्म सबान्धवाः ॥ (१७।२)

अभिमन्योर् विनाशेन द्रौपदेयवधेन च । (१८।१)

पाञ्चालानां च नाशेन कुरूणां पतनेन च ॥ (१८।२)

ततः शतगुणं दुःखम् इदं माम् अस्पृशद् भृशम् । (१९।१)

कर्णम् एवानुशोचन् हि दह्याम्य् अग्नाव् इवाहितः ॥ (१९।२)

न हि स्म किंचिद् अप्राप्यं भवेद् अपि दिवि स्थितम् । (२०।१)

न च स्म वैशसं घोरं कौरवान्तकरं भवेत् ॥ (२०।२)

एवं विलप्य बहुलं धर्मराजो युधिष्ठिरः । (२१।१)

विनदञ् शनकै राजंश् चकारास्योदकं प्रभुः ॥ (२१।२)

ततो विनेदुः सहसा स्त्रीपुंसास् तत्र सर्वशः । (२२।१)

अभितो ये स्थितास् तत्र तस्मिन्न् उदककर्मणि ॥ (२२।२)

तत आनाययामास कर्णस्य सपरिच्छदम् । (२३।१)

स्त्रियः कुरुपतिर् धीमान् भ्रातुः प्रेम्णा युधिष्ठिरः ॥ (२३।२)

स ताभिः सह धर्मात्मा प्रेतकृत्यम् अनन्तरम् । (२४।१)

कृत्वोत्ततार गङ्गायाः सलिलाद् आकुलेन्द्रियः ॥ (२४।२)