रुरुर् उवाच । (१।१)

कथं हिंसितवान् सर्पान् क्षत्रियो जनमेजयः । (१।२)

सर्पा वा हिंसितास्तात किमर्थं द्विजसत्तम ॥ (१।३)

किमर्थं मोक्षिताश्चैव पन्नगास्तेन शंस मे । (२।१)

आस्तीकेन तद् आचक्ष्व श्रोतुम् इच्छाम्यशेषतः ॥ (२।२)

ऋषिर् उवाच । (३।१)

इत्युक्त्वान्तर्हिते योगात् तस्मिन्न् ऋषिवरे प्रभो । (३।२)

संभ्रमाविष्टहृदय ऋषिर् मेने तद् अद्भुतम् । (३।३)

श्रोष्यसि त्वं रुरो सर्वम् आस्तीकचरितं महत् । (३।४)

ब्राह्मणानां कथयताम् इत्युक्त्वान्तरधीयत ॥ (३।५)

सूत उवाच । (४।१)

रुरुश्चापि वनं सर्वं पर्यधावत् समन्ततः । (४।२)

तम् ऋषिं द्रष्टुम् अन्विच्छन् संश्रान्तो न्यपतद् भुवि । (४।३)

स मोहं परमं गत्वा नष्टसंज्ञ इवाभवत् । (४।४)

तद् ऋषेर् वचनं तथ्यं चिन्तयानः पुनः पुनः ॥ (४।५)

लब्धसंज्ञो रुरुश्चायात् तच्चाचख्यौ पितुस्तदा । (५।१)

न्यवेदयत तत् सर्वं यथावृत्तं पितुर् द्विजः । (५।२)

पित्रे तु सर्वम् आख्याय डुण्डुभस्य वचो ऽर्थवत् । (५।३)

अपृच्छत् पितरं भूयः सो ऽस्तिकस्य वचस्तदा । (५।४)

यत् तद् आख्यानम् अखिलं डुण्डुभेनाथ कीर्तितम् । (५।५)

तत् कीर्त्यमानं भगवञ्छ्रोतुम् इच्छामि तत्त्वतः । (५।६)

पिता चास्य तद् आख्यानं पृष्टः सर्वं न्यवेदयत् । (५।७)

किमर्थं राजशार्दूल राजा स जनमेजयः । (५।८)

सर्पसत्रेण सर्पाणां गतो ऽन्तं तद् वदस्व मे । (५।९)

इति श्रीरामाय नमः । (५।१०)

श्रीगुरुभ्यो नमः । (५।११)

श्रीवेदव्यासाय नमः । (५।१२)

अक्षरं यत् परिभ्रष्टं मात्राहीनं तु यद् भवेत् । (५।१३)

क्षन्तुम् अर्हन्ति विद्वांसः कस्य न स्याद् व्यतिक्रमः । (५।१४)

शिव शिव । (५।१५)

कपर्दि समर्थ भूतेश भगनेत्रनिपातन । (५।१६)

व्यतिक्रमं मे भगवन् क्षन्तुम् अर्हसि शंकर । (५।१७)

नारायणाय नमः । (५।१८)

श्रीवेदव्यासाय नमः । (५।१९)

गणपतये नमः । (५।२०)

अविघ्नम् अस्तु ॥ (५।२१)