युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

नामृतस्येव पर्याप्तिर् ममास्ति ब्रुवति त्वयि । (१।२)

तस्मात् कथय भूयस्त्वं धर्मम् एव पितामह ॥ (१।३)

भीष्म उवाच । (२।१)

अत्राप्युदाहरन्तीमम् इतिहासं पुरातनम् । (२।२)

गौतमस्य च संवादं यमस्य च महात्मनः ॥ (२।३)

पारियात्रगिरिं प्राप्य गौतमस्याश्रमो महान् । (३।१)

उवास गौतमो यत्र कालं तद् अपि मे शृणु ॥ (३।२)

षष्टिं वर्षसहस्राणि सो ऽतप्यद् गौतमस्तपः । (४।१)

तम् उग्रतपसं युक्तं तपसा भावितं मुनिम् ॥ (४।२)

उपयातो नरव्याघ्र लोकपालो यमस्तदा । (५।१)

तम् अपश्यत् सुतपसम् ऋषिं वै गौतमं मुनिम् ॥ (५।२)

स तं विदित्वा ब्रह्मर्षिर् यमम् आगतम् ओजसा । (६।१)

प्राञ्जलिः प्रयतो भूत्वा उपसृप्तस्तपोधनः ॥ (६।२)

तं धर्मराजो दृष्ट्वैव नमस्कृत्य नरर्षभम् । (७।१)

न्यमन्त्रयत धर्मेण क्रियतां किम् इति ब्रुवन् ॥ (७।२)

गौतम उवाच । (८।१)

मातापितृभ्याम् आनृण्यं किं कृत्वा समवाप्नुयात् । (८।२)

कथं च लोकान् अश्नाति पुरुषो दुर्लभाञ् शुभान् ॥ (८।३)

यम उवाच । (९।१)

तपःशौचवता नित्यं सत्यधर्मरतेन च । (९।२)

मातापित्रोर् अहरहः पूजनं कार्यम् अञ्जसा ॥ (९।३)

अश्वमेधैश्च यष्टव्यं बहुभिः स्वाप्तदक्षिणैः । (१०।१)

तेन लोकान् उपाश्नाति पुरुषो ऽद्भुतदर्शनान् ॥ (१०।२)