वैशंपायन उवाच । (१।१)

प्रत्याख्यातो राजपुत्र्या सुदेष्णां कीचको ऽब्रवीत् । (१।२)

अमर्यादेन कामेन घोरेणाभिपरिप्लुतः ॥ (१।३)

यथा कैकेयि सैरन्ध्र्या समेयां तद् विधीयताम् । (२।१)

तां सुदेष्णे परीप्सस्व माहं प्राणान् प्रहासिषम् ॥ (२।२)

तस्य तां बहुशः श्रुत्वा वाचं विलपतस्तदा । (३।१)

विराटमहिषी देवी कृपां चक्रे मनस्विनी ॥ (३।२)

स्वम् अर्थम् अभिसंधाय तस्यार्थम् अनुचिन्त्य च । (४।१)

उद्वेगं चैव कृष्णायाः सुदेष्णा सूतम् अब्रवीत् ॥ (४।२)

पर्विणीं त्वं समुद्दिश्य सुराम् अन्नं च कारय । (५।१)

तत्रैनां प्रेषयिष्यामि सुराहारीं तवान्तिकम् ॥ (५।२)

तत्र संप्रेषिताम् एनां विजने निरवग्रहाम् । (६।१)

सान्त्वयेथा यथाकामं सान्त्व्यमाना रमेद् यदि ॥ (६।२)

कीचकस्तु गृहं गत्वा भगिन्या वचनात् तदा । (७।१)

सुराम् आहारयामास राजार्हां सुपरिस्रुताम् ॥ (७।२)

आजौरभ्रं च सुभृशं बहूंश्चोच्चावचान्मृगान् । (८।१)

कारयामास कुशलैर् अन्नपानं सुशोभनम् ॥ (८।२)

तस्मिन् कृते तदा देवी कीचकेनोपमन्त्रिता । (९।१)

सुदेष्णा प्रेषयामास सैरन्ध्रीं कीचकालयम् ॥ (९।२)

सुदेष्णोवाच । (१०।१)

उत्तिष्ठ गच्छ सैरन्ध्रि कीचकस्य निवेशनम् । (१०।२)

पानम् आनय कल्याणि पिपासा मां प्रबाधते ॥ (१०।३)

द्रौपद्युवाच । (११।१)

न गच्छेयम् अहं तस्य राजपुत्रि निवेशनम् । (११।२)

त्वम् एव राज्ञि जानासि यथा स निरपत्रपः ॥ (११।३)

न चाहम् अनवद्याङ्गि तव वेश्मनि भामिनि । (१२।१)

कामवृत्ता भविष्यामि पतीनां व्यभिचारिणी ॥ (१२।२)

त्वं चैव देवि जानासि यथा स समयः कृतः । (१३।१)

प्रविशन्त्या मया पूर्वं तव वेश्मनि भामिनि ॥ (१३।२)

कीचकश्च सुकेशान्ते मूढो मदनदर्पितः । (१४।१)

सो ऽवमंस्यति मां दृष्ट्वा न यास्ये तत्र शोभने ॥ (१४।२)

सन्ति बह्व्यस्तव प्रेष्या राजपुत्रि वशानुगाः । (१५।१)

अन्यां प्रेषय भद्रं ते स हि माम् अवमंस्यते ॥ (१५।२)

सुदेष्णोवाच । (१६।१)

नैव त्वां जातु हिंस्यात् स इतः संप्रेषितां मया ॥ (१६।२)

वैशंपायन उवाच । (१७।१)

इत्यस्याः प्रददौ कांस्यं सपिधानं हिरण्मयम् । (१७।२)

सा शङ्कमाना रुदती दैवं शरणम् ईयुषी । (१७।३)

प्रातिष्ठत सुराहारी कीचकस्य निवेशनम् ॥ (१७।४)

द्रौपद्युवाच । (१८।१)

यथाहम् अन्यं पाण्डुभ्यो नाभिजानामि कंचन । (१८।२)

तेन सत्येन मां प्राप्तां कीचको मा वशे कृथाः ॥ (१८।३)

वैशंपायन उवाच । (१९।१)

उपातिष्ठत सा सूर्यं मुहूर्तम् अबला ततः । (१९।२)

स तस्यास्तनुमध्यायाः सर्वं सूर्यो ऽवबुद्धवान् ॥ (१९।३)

अन्तर्हितं ततस्तस्या रक्षो रक्षार्थम् आदिशत् । (२०।१)

तच्चैनां नाजहात् तत्र सर्वावस्थास्वनिन्दिताम् ॥ (२०।२)

तां मृगीम् इव वित्रस्तां दृष्ट्वा कृष्णां समीपगाम् । (२१।१)

उदतिष्ठन्मुदा सूतो नावं लब्ध्वेव पारगः ॥ (२१।२)