वैशंपायन उवाच । (१।१)

प्रातर् उत्थाय कृष्णस्तु कृतवान् सर्वम् आह्निकम् । (१।२)

ब्राह्मणैर् अभ्यनुज्ञातः प्रययौ नगरं प्रति ॥ (१।३)

तं प्रयान्तं महाबाहुम् अनुज्ञाप्य ततो नृप । (२।१)

पर्यवर्तन्त ते सर्वे वृकस्थलनिवासिनः ॥ (२।२)

धार्तराष्ट्रास्तम् आयान्तं प्रत्युज्जग्मुः स्वलंकृताः । (३।१)

दुर्योधनम् ऋते सर्वे भीष्मद्रोणकृपादयः ॥ (३।२)

पौराश्च बहुला राजन् हृषीकेशं दिदृक्षवः । (४।१)

यानैर् बहुविधैर् अन्ये पद्भिर् एव तथापरे ॥ (४।२)

स वै पथि समागम्य भीष्मेणाक्लिष्टकर्मणा । (५।१)

द्रोणेन धार्तराष्ट्रैश्च तैर् वृतो नगरं ययौ ॥ (५।२)

कृष्णसंमाननार्थं च नगरं समलंकृतम् । (६।१)

बभूवू राजमार्गाश्च बहुरत्नसमाचिताः ॥ (६।२)

न स्म कश्चिद् गृहे राजंस्तद् आसीद् भरतर्षभ । (७।१)

न स्त्री न वृद्धो न शिशुर् वासुदेवदिदृक्षया ॥ (७।२)

राजमार्गे नरा न स्म सम्भवन्त्यवनिं गताः । (८।१)

तथा हि सुमहद् राजन् हृषीकेशप्रवेशने ॥ (८।२)

आवृतानि वरस्त्रीभिर् गृहाणि सुमहान्त्यपि । (९।१)

प्रचलन्तीव भारेण दृश्यन्ते स्म महीतले ॥ (९।२)

तथा च गतिमन्तस्ते वासुदेवस्य वाजिनः । (१०।१)

प्रनष्टगतयो ऽभूवन् राजमार्गे नरैर् वृते ॥ (१०।२)

स गृहं धृतराष्ट्रस्य प्राविशच्छत्रुकर्शनः । (११।१)

पाण्डुरं पुण्डरीकाक्षः प्रासादैर् उपशोभितम् ॥ (११।२)

तिस्रः कक्ष्या व्यतिक्रम्य केशवो राजवेश्मनः । (१२।१)

वैचित्रवीर्यं राजानम् अभ्यगच्छद् अरिंदमः ॥ (१२।२)

अभ्यागच्छति दाशार्हे प्रज्ञाचक्षुर् नरेश्वरः । (१३।१)

सहैव द्रोणभीष्माभ्याम् उदतिष्ठन्महायशाः ॥ (१३।२)

कृपश्च सोमदत्तश्च महाराजश्च बाह्लिकः । (१४।१)

आसनेभ्यो ऽचलन् सर्वे पूजयन्तो जनार्दनम् ॥ (१४।२)

ततो राजानम् आसाद्य धृतराष्ट्रं यशस्विनम् । (१५।१)

स भीष्मं पूजयामास वार्ष्णेयो वाग्भिर् अञ्जसा ॥ (१५।२)

तेषु धर्मानुपूर्वीं तां प्रयुज्य मधुसूदनः । (१६।१)

यथावयः समीयाय राजभिस्तत्र माधवः ॥ (१६।२)

अथ द्रोणं सपुत्रं स बाह्लीकं च यशस्विनम् । (१७।१)

कृपं च सोमदत्तं च समीयाय जनार्दनः ॥ (१७।२)

तत्रासीद् ऊर्जितं मृष्टं काञ्चनं महद् आसनम् । (१८।१)

शासनाद् धृतराष्ट्रस्य तत्रोपाविशद् अच्युतः ॥ (१८।२)

अथ गां मधुपर्कं चाप्युदकं च जनार्दने । (१९।१)

उपजह्रुर् यथान्यायं धृतराष्ट्रपुरोहिताः ॥ (१९।२)

कृतातिथ्यस्तु गोविन्दः सर्वान् परिहसन् कुरून् । (२०।१)

आस्ते संबन्धकं कुर्वन् कुरुभिः परिवारितः ॥ (२०।२)

सो ऽर्चितो धृतराष्ट्रेण पूजितश्च महायशाः । (२१।१)

राजानं समनुज्ञाप्य निराक्रामद् अरिंदमः ॥ (२१।२)

तैः समेत्य यथान्यायं कुरुभिः कुरुसंसदि । (२२।१)

विदुरावसथं रम्यम् उपातिष्ठत माधवः ॥ (२२।२)

विदुरः सर्वकल्याणैर् अभिगम्य जनार्दनम् । (२३।१)

अर्चयामास दाशार्हं सर्वकामैर् उपस्थितम् ॥ (२३।२)

कृतातिथ्यं तु गोविन्दं विदुरः सर्वधर्मवित् । (२४।१)

कुशलं पाण्डुपुत्राणाम् अपृच्छन्मधुसूदनम् ॥ (२४।२)

प्रीयमाणस्य सुहृदो विदुषो बुद्धिसत्तमः । (२५।१)

धर्मनित्यस्य च तदा गतदोषस्य धीमतः ॥ (२५।२)

तस्य सर्वं सविस्तारं पाण्डवानां विचेष्टितम् । (२६।१)

क्षत्तुर् आचष्ट दाशार्हः सर्वप्रत्यक्षदर्शिवान् ॥ (२६।२)