बृहदश्व उवाच । (१।१)

दमयन्ती ततो दृष्ट्वा पुण्यश्लोकं नराधिपम् । (१।२)

उन्मत्तवद् अनुन्मत्ता देवने गतचेतसम् ॥ (१।३)

भयशोकसमाविष्टा राजन् भीमसुता ततः । (२।१)

चिन्तयामास तत् कार्यं सुमहत् पार्थिवं प्रति ॥ (२।२)

सा शङ्कमाना तत्पापं चिकीर्षन्ती च तत्प्रियम् । (३।१)

नलं च हृतसर्वस्वम् उपलभ्येदम् अब्रवीत् ॥ (३।२)

बृहत्सेने व्रजामात्यान् आनाय्य नलशासनात् । (४।१)

आचक्ष्व यद्धृतं द्रव्यम् अवशिष्टं च यद् वसु ॥ (४।२)

ततस् ते मन्त्रिणः सर्वे विज्ञाय नलशासनम् । (५।१)

अपि नो भागधेयं स्याद् इत्युक्त्वा पुनर् आव्रजन् ॥ (५।२)

तास्तु सर्वाः प्रकृतयो द्वितीयं समुपस्थिताः । (६।१)

न्यवेदयद् भीमसुता न च तत् प्रत्यनन्दत ॥ (६।२)

वाक्यम् अप्रतिनन्दन्तं भर्तारम् अभिवीक्ष्य सा । (७।१)

दमयन्ती पुनर् वेश्म व्रीडिता प्रविवेश ह ॥ (७।२)

निशम्य सततं चाक्षान् पुण्यश्लोकपराङ्मुखान् । (८।१)

नलं च हृतसर्वस्वं धात्रीं पुनर् उवाच ह ॥ (८।२)

बृहत्सेने पुनर् गच्छ वार्ष्णेयं नलशासनात् । (९।१)

सूतम् आनय कल्याणि महत् कार्यम् उपस्थितम् ॥ (९।२)

बृहत्सेना तु तच्छ्रुत्वा दमयन्त्याः प्रभाषितम् । (१०।१)

वार्ष्णेयम् आनयामास पुरुषैर् आप्तकारिभिः ॥ (१०।२)

वार्ष्णेयं तु ततो भैमी सान्त्वयञ्श्लक्ष्णया गिरा । (११।१)

उवाच देशकालज्ञा प्राप्तकालम् अनिन्दिता ॥ (११।२)

जानीषे त्वं यथा राजा सम्यग्वृत्तः सदा त्वयि । (१२।१)

तस्य त्वं विषमस्थस्य साहाय्यं कर्तुम् अर्हसि ॥ (१२।२)

यथा यथा हि नृपतिः पुष्करेणेह जीयते । (१३।१)

तथा तथास्य द्यूते वै रागो भूयो ऽभिवर्धते ॥ (१३।२)

यथा च पुष्करस्याक्षा वर्तन्ते वशवर्तिनः । (१४।१)

तथा विपर्ययश्चापि नलस्याक्षेषु दृश्यते ॥ (१४।२)

सुहृत्स्वजनवाक्यानि यथावन् न शृणोति च । (१५।१)

नूनं मन्ये न शेषो ऽस्ति नैषधस्य महात्मनः ॥ (१५।२)

यत्र मे वचनं राजा नाभिनन्दति मोहितः । (१६।१)

शरणं त्वां प्रपन्नास्मि सारथे कुरु मद्वचः । (१६।२)

न हि मे शुध्यते भावः कदाचिद् विनशेद् इति ॥ (१६।३)

नलस्य दयितान् अश्वान् योजयित्वा महाजवान् । (१७।१)

इदम् आरोप्य मिथुनं कुण्डिनं यातुम् अर्हसि ॥ (१७।२)

मम ज्ञातिषु निक्षिप्य दारकौ स्यन्दनं तथा । (१८।१)

अश्वांश्चैतान् यथाकामं वस वान्यत्र गच्छ वा ॥ (१८।२)

दमयन्त्यास्तु तद् वाक्यं वार्ष्णेयो नलसारथिः । (१९।१)

न्यवेदयद् अशेषेण नलामात्येषु मुख्यशः ॥ (१९।२)

तैः समेत्य विनिश्चित्य सो ऽनुज्ञातो महीपते । (२०।१)

ययौ मिथुनम् आरोप्य विदर्भांस् तेन वाहिना ॥ (२०।२)

हयांस्तत्र विनिक्षिप्य सूतो रथवरं च तम् । (२१।१)

इन्द्रसेनां च तां कन्याम् इन्द्रसेनं च बालकम् ॥ (२१।२)

आमन्त्र्य भीमं राजानम् आर्तः शोचन् नलं नृपम् । (२२।१)

अटमानस् ततो ऽयोध्यां जगाम नगरीं तदा ॥ (२२।२)

ऋतुपर्णं स राजानम् उपतस्थे सुदुःखितः । (२३।१)

भृतिं चोपययौ तस्य सारथ्येन महीपते ॥ (२३।२)