वैशंपायन उवाच । (१।१)

तत एनम् उपातिष्ठञ् शौचार्थं परिचारकाः । (१।२)

कृतशौचं पुनश्चैनं प्रोवाच मधुसूदनः ॥ (१।३)

राजन्न् अधीता वेदास्ते शास्त्राणि विविधानि च । (२।१)

श्रुतानि च पुराणानि राजधर्माश्च केवलाः ॥ (२।२)

एवं विद्वान्महाप्राज्ञ नाकार्षीर् वचनं तदा । (३।१)

पाण्डवान् अधिकाञ् जानन् बले शौर्ये च कौरव ॥ (३।२)

राजा हि यः स्थिरप्रज्ञः स्वयं दोषान् अवेक्षते । (४।१)

देशकालविभागं च परं श्रेयः स विन्दति ॥ (४।२)

उच्यमानं च यः श्रेयो गृह्णीते नो हिताहिते । (५।१)

आपदं समनुप्राप्य स शोचत्यनये स्थितः ॥ (५।२)

ततो ऽन्यवृत्तम् आत्मानं समवेक्षस्व भारत । (६।१)

राजंस्त्वं ह्यविधेयात्मा दुर्योधनवशे स्थितः ॥ (६।२)

आत्मापराधाद् आयस्तस्तत् किं भीमं जिघांससि । (७।१)

तस्मात् संयच्छ कोपं त्वं स्वम् अनुस्मृत्य दुष्कृतम् ॥ (७।२)

यस्तु तां स्पर्धया क्षुद्रः पाञ्चालीम् आनयत् सभाम् । (८।१)

स हतो भीमसेनेन वैरं प्रतिचिकीर्षता ॥ (८।२)

आत्मनो ऽतिक्रमं पश्य पुत्रस्य च दुरात्मनः । (९।१)

यद् अनागसि पाण्डूनां परित्यागः परंतप ॥ (९।२)

एवम् उक्तः स कृष्णेन सर्वं सत्यं जनाधिप । (१०।१)

उवाच देवकीपुत्रं धृतराष्ट्रो महीपतिः ॥ (१०।२)

एवम् एतन्महाबाहो यथा वदसि माधव । (११।१)

पुत्रस्नेहस्तु धर्मात्मन् धैर्यान्मां समचालयत् ॥ (११।२)

दिष्ट्या तु पुरुषव्याघ्रो बलवान् सत्यविक्रमः । (१२।१)

त्वद्गुप्तो नागमत् कृष्ण भीमो बाह्वन्तरं मम ॥ (१२।२)

इदानीं त्वहम् एकाग्रो गतमन्युर् गतज्वरः । (१३।१)

मध्यमं पाण्डवं वीरं स्प्रष्टुम् इच्छामि केशव ॥ (१३।२)

हतेषु पार्थिवेन्द्रेषु पुत्रेषु निहतेषु च । (१४।१)

पाण्डुपुत्रेषु मे शर्म प्रीतिश्चाप्यवतिष्ठते ॥ (१४।२)

ततः स भीमं च धनंजयं च माद्र्याश्च पुत्रौ पुरुषप्रवीरौ । (१५।१)

पस्पर्श गात्रैः प्ररुदन् सुगात्रान् आश्वास्य कल्याणम् उवाच चैनान् ॥ (१५।२)