बृहस्पतिर् उवाच । (१।१)

त्वम् अग्ने सर्वदेवानां मुखं त्वम् असि हव्यवाट् । (१।२)

त्वम् अन्तः सर्वभूतानां गूढश्चरसि साक्षिवत् ॥ (१।३)

त्वाम् आहुर् एकं कवयस्त्वाम् आहुस्त्रिविधं पुनः । (२।१)

त्वया त्यक्तं जगच्चेदं सद्यो नश्येद्धुताशन ॥ (२।२)

कृत्वा तुभ्यं नमो विप्राः स्वकर्मविजितां गतिम् । (३।१)

गच्छन्ति सह पत्नीभिः सुतैर् अपि च शाश्वतीम् ॥ (३।२)

त्वम् एवाग्ने हव्यवाहस्त्वम् एव परमं हविः । (४।१)

यजन्ति सत्रैस्त्वाम् एव यज्ञैश्च परमाध्वरे ॥ (४।२)

सृष्ट्वा लोकांस्त्रीन् इमान् हव्यवाह प्राप्ते काले पचसि पुनः समिद्धः । (५।१)

सर्वस्यास्य भुवनस्य प्रसूतिस् त्वम् एवाग्ने भवसि पुनः प्रतिष्ठा ॥ (५।२)

त्वाम् अग्ने जलदान् आहुर् विद्युतश्च त्वम् एव हि । (६।१)

दहन्ति सर्वभूतानि त्वत्तो निष्क्रम्य हायनाः ॥ (६।२)

त्वय्यापो निहिताः सर्वास्त्वयि सर्वम् इदं जगत् । (७।१)

न ते ऽस्त्यविदितं किंचित् त्रिषु लोकेषु पावक ॥ (७।२)

स्वयोनिं भजते सर्वो विशस्वापो ऽविशङ्कितः । (८।१)

अहं त्वां वर्धयिष्यामि ब्राह्मैर् मन्त्रैः सनातनैः ॥ (८।२)

शल्य उवाच । (९।१)

एवं स्तुतो हव्यवाहो भगवान् कविर् उत्तमः । (९।२)

बृहस्पतिम् अथोवाच प्रीतिमान् वाक्यम् उत्तमम् । (९।३)

दर्शयिष्यामि ते शक्रं सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते ॥ (९।४)

प्रविश्यापस्ततो वह्निः ससमुद्राः सपल्वलाः । (१०।१)

आजगाम सरस्तच्च गूढो यत्र शतक्रतुः ॥ (१०।२)

अथ तत्रापि पद्मानि विचिन्वन् भरतर्षभ । (११।१)

अन्वपश्यत् स देवेन्द्रं बिसमध्यगतं स्थितम् ॥ (११।२)

आगत्य च ततस्तूर्णं तम् आचष्ट बृहस्पतेः । (१२।१)

अणुमात्रेण वपुषा पद्मतन्त्वाश्रितं प्रभुम् ॥ (१२।२)

गत्वा देवर्षिगन्धर्वैः सहितो ऽथ बृहस्पतिः । (१३।१)

पुराणैः कर्मभिर् देवं तुष्टाव बलसूदनम् ॥ (१३।२)

महासुरो हतः शक्र नमुचिर् दारुणस्त्वया । (१४।१)

शम्बरश्च बलश्चैव तथोभौ घोरविक्रमौ ॥ (१४।२)

शतक्रतो विवर्धस्व सर्वाञ् शत्रून्निषूदय । (१५।१)

उत्तिष्ठ वज्रिन् संपश्य देवर्षींश्च समागतान् ॥ (१५।२)

महेन्द्र दानवान् हत्वा लोकास्त्रातास्त्वया विभो । (१६।१)

अपां फेनं समासाद्य विष्णुतेजोपबृंहितम् । (१६।२)

त्वया वृत्रो हतः पूर्वं देवराज जगत्पते ॥ (१६।३)

त्वं सर्वभूतेषु वरेण्य ईड्यस् त्वया समं विद्यते नेह भूतम् । (१७।१)

त्वया धार्यन्ते सर्वभूतानि शक्र त्वं देवानां महिमानं चकर्थ ॥ (१७।२)

पाहि देवान् सलोकांश्च महेन्द्र बलम् आप्नुहि । (१८।१)

एवं संस्तूयमानश्च सो ऽवर्धत शनैः शनैः ॥ (१८।२)

स्वं चैव वपुर् आस्थाय बभूव स बलान्वितः । (१९।१)

अब्रवीच्च गुरुं देवो बृहस्पतिम् उपस्थितम् ॥ (१९।२)

किं कार्यम् अवशिष्टं वो हतस्त्वाष्ट्रो महासुरः । (२०।१)

वृत्रश्च सुमहाकायो ग्रस्तुं लोकान् इयेष यः ॥ (२०।२)

बृहस्पतिर् उवाच । (२१।१)

मानुषो नहुषो राजा देवर्षिगणतेजसा । (२१।२)

देवराज्यम् अनुप्राप्तः सर्वान्नो बाधते भृशम् ॥ (२१।३)

इन्द्र उवाच । (२२।१)

कथं नु नहुषो राज्यं देवानां प्राप दुर्लभम् । (२२।२)

तपसा केन वा युक्तः किंवीर्यो वा बृहस्पते ॥ (२२।३)

बृहस्पतिर् उवाच । (२३।१)

थे गोद्स् अस्क् नहुष तो बेचोमे थेइर् किन्ग्देवा भीताः शक्रम् अकामयन्त त्वया त्यक्तं महद् ऐन्द्रं पदं तत् । (२३।२)

तदा देवाः पितरो ऽथर्षयश्च गन्धर्वसंघाश्च समेत्य सर्वे ॥ (२३।३)

गत्वाब्रुवन्नहुषं शक्र तत्र त्वं नो राजा भव भुवनस्य गोप्ता । (२४।१)

तान् अब्रवीन्नहुषो नास्मि शक्त आप्यायध्वं तपसा तेजसा च ॥ (२४।२)

एवम् उक्तैर् वर्धितश्चापि देवै राजाभवन्नहुषो घोरवीर्यः । (२५।१)

त्रैलोक्ये च प्राप्य राज्यं तपस्विनः कृत्वा वाहान् याति लोकान् दुरात्मा ॥ (२५।२)

तेजोहरं दृष्टिविषं सुघोरं मा त्वं पश्येर् नहुषं वै कदाचित् । (२६।१)

देवाश्च सर्वे नहुषं भयार्ता न पश्यन्तो गूढरूपाश्चरन्ति ॥ (२६।२)

शल्य उवाच । (२७।१)

एवं वदत्यङ्गिरसां वरिष्ठे बृहस्पतौ लोकपालः कुबेरः । (२७।२)

वैवस्वतश्चैव यमः पुराणो देवश्च सोमो वरुणश्चाजगाम ॥ (२७।३)

ते वै समागम्य महेन्द्रम् ऊचुर् दिष्ट्या त्वाष्ट्रो निहतश्चैव वृत्रः । (२८।१)

दिष्ट्या च त्वां कुशलिनम् अक्षतं च पश्यामो वै निहतारिं च शक्र ॥ (२८।२)

स तान् यथावत् प्रतिभाष्य शक्रः संचोदयन्नहुषस्यान्तरेण । (२९।१)

राजा देवानां नहुषो घोररूपस् तत्र साह्यं दीयतां मे भवद्भिः ॥ (२९।२)

ते चाब्रुवन्नहुषो घोररूपो दृष्टिविषस्तस्य बिभीम देव । (३०।१)

त्वं चेद् राजन्नहुषं पराजयेस् तद् वै वयं भागम् अर्हाम शक्र ॥ (३०।२)

इन्द्रो ऽब्रवीद् भवतु भवान् अपां पतिर् यमः कुबेरश्च महाभिषेकम् । (३१।१)

सम्प्राप्नुवन्त्वद्य सहैव तेन रिपुं जयामो नहुषं घोरदृष्टिम् ॥ (३१।२)

ततः शक्रं ज्वलनो ऽप्याह भागं प्रयच्छ मह्यं तव साह्यं करिष्ये । (३२।१)

तम् आह शक्रो भविताग्ने तवापि ऐन्द्राग्नो वै भाग एको महाक्रतौ ॥ (३२।२)

एवं संचिन्त्य भगवान्महेन्द्रः पाकशासनः । (३३।१)

कुबेरं सर्वयक्षाणां धनानां च प्रभुं तथा ॥ (३३।२)

वैवस्वतं पितॄणां च वरुणं चाप्य् अपां तथा । (३४।१)

आधिपत्यं ददौ शक्रः सत्कृत्य वरदस्तदा ॥ (३४।२)