बृहदश्व उवाच । (१।१)

स मासम् उष्य कौन्तेय भीमम् आमन्त्र्य नैषधः । (१।२)

पुराद् अल्पपरीवारो जगाम निषधान् प्रति ॥ (१।३)

रथेनैकेन शुभ्रेण दन्तिभिः परिषोडशैः । (२।१)

पञ्चाशद्भिर् हयैश् चैव षट्शतैश् च पदातिभिः ॥ (२।२)

स कम्पयन्न् इव महीं त्वरमाणो महीपतिः । (३।१)

प्रविवेशातिसंरब्धस् तरसैव महामनाः ॥ (३।२)

ततः पुष्करम् आसाद्य वीरसेनसुतो नलः । (४।१)

उवाच दीव्याव पुनर् बहु वित्तं मयार्जितम् ॥ (४।२)

दमयन्ती च यच्चान्यन् मया वसु समर्जितम् । (५।१)

एष वै मम संन्यासस् तव राज्यं तु पुष्कर ॥ (५।२)

पुनः प्रवर्ततां द्यूतम् इति मे निश्चिता मतिः । (६।१)

एकपाणेन भद्रं ते प्राणयोश् च पणावहे ॥ (६।२)

जित्वा परस्वम् आहृत्य राज्यं वा यदि वा वसु । (७।१)

प्रतिपाणः प्रदातव्यः परं हि धनम् उच्यते ॥ (७।२)

न चेद् वाञ्छसि तद् द्यूतं युद्धद्यूतं प्रवर्तताम् । (८।१)

द्वैरथेनास्तु वै शान्तिस् तव वा मम वा नृप ॥ (८।२)

वंशभोज्यम् इदं राज्यं मार्गितव्यं यथा तथा । (९।१)

येन तेनाप्युपायेन वृद्धानाम् इति शासनम् ॥ (९।२)

द्वयोर् एकतरे बुद्धिः क्रियताम् अद्य पुष्कर । (१०।१)

कैतवेनाक्षवत्यां वा युद्धे वा नम्यतां धनुः ॥ (१०।२)

नैषधेनैवम् उक्तस् तु पुष्करः प्रहसन्न् इव । (११।१)

ध्रुवम् आत्मजयं मत्वा प्रत्याह पृथिवीपतिम् ॥ (११।२)

दिष्ट्या त्वयार्जितं वित्तं प्रतिपाणाय नैषध । (१२।१)

दिष्ट्या च दुष्कृतं कर्म दमयन्त्याः क्षयं गतम् । (१२।२)

दिष्ट्या च ध्रियसे राजन् सदारो ऽरिनिबर्हण ॥ (१२।३)

धनेनानेन वैदर्भी जितेन समलंकृता । (१३।१)

माम् उपस्थास्यति व्यक्तं दिवि शक्रम् इवाप्सराः ॥ (१३।२)

नित्यशो हि स्मरामि त्वां प्रतीक्षामि च नैषध । (१४।१)

देवने च मम प्रीतिर् न भवत्यसुहृद्गणैः ॥ (१४।२)

जित्वा त्वद्य वरारोहां दमयन्तीम् अनिन्दिताम् । (१५।१)

कृतकृत्यो भविष्यामि सा हि मे नित्यशो हृदि ॥ (१५।२)

श्रुत्वा तु तस्य ता वाचो बह्वबद्धप्रलापिनः । (१६।१)

इयेष स शिरश् छेत्तुं खड्गेन कुपितो नलः ॥ (१६।२)

स्मयंस् तु रोषताम्राक्षस् तम् उवाच ततो नृपः । (१७।१)

पणावः किं व्याहरसे जित्वा वै व्याहरिष्यसि ॥ (१७।२)

ततः प्रावर्तत द्यूतं पुष्करस्य नलस्य च । (१८।१)

एकपाणेन भद्रं ते नलेन स पराजितः । (१८।२)

सरत्नकोशनिचयः प्राणेन पणितो ऽपि च ॥ (१८।३)

जित्वा च पुष्करं राजा प्रहसन्न् इदम् अब्रवीत् । (१९।१)

मम सर्वम् इदं राज्यम् अव्यग्रं हतकण्टकम् ॥ (१९।२)

वैदर्भी न त्वया शक्या राजापसद वीक्षितुम् । (२०।१)

तस्यास् त्वं सपरीवारो मूढ दासत्वम् आगतः ॥ (२०।२)

न तत् त्वया कृतं कर्म येनाहं निर्जितः पुरा । (२१।१)

कलिना तत् कृतं कर्म त्वं तु मूढ न बुध्यसे । (२१।२)

नाहं परकृतं दोषं त्वय्याधास्ये कथंचन ॥ (२१।३)

यथासुखं त्वं जीवस्व प्राणान् अभ्युत्सृजामि ते । (२२।१)

तथैव च मम प्रीतिस् त्वयि वीर न संशयः ॥ (२२।२)

सौभ्रात्रं चैव मे त्वत्तो न कदाचित् प्रहास्यति । (२३।१)

पुष्कर त्वं हि मे भ्राता संजीवस्व शतं समाः ॥ (२३।२)

एवं नलः सान्त्वयित्वा भ्रातरं सत्यविक्रमः । (२४।१)

स्वपुरं प्रेषयामास परिष्वज्य पुनः पुनः ॥ (२४।२)

सान्त्वितो नैषधेनैवं पुष्करः प्रत्युवाच तम् । (२५।१)

पुण्यश्लोकं तदा राजन्न् अभिवाद्य कृताञ्जलिः ॥ (२५।२)

कीर्तिर् अस्तु तवाक्षय्या जीव वर्षायुतं सुखी । (२६।१)

यो मे वितरसि प्राणान् अधिष्ठानं च पार्थिव ॥ (२६।२)

स तथा सत्कृतो राज्ञा मासम् उष्य तदा नृपः । (२७।१)

प्रययौ स्वपुरं हृष्टः पुष्करः स्वजनावृतः ॥ (२७।२)

महत्या सेनया राजन् विनीतैः परिचारकैः । (२८।१)

भ्राजमान इवादित्यो वपुषा पुरुषर्षभ ॥ (२८।२)

प्रस्थाप्य पुष्करं राजा वित्तवन्तम् अनामयम् । (२९।१)

प्रविवेश पुरं श्रीमान् अत्यर्थम् उपशोभितम् । (२९।२)

प्रविश्य सान्त्वयामास पौरांश्च निषधाधिपः ॥ (२९।३)