युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

श्रुतं प्रियम् इदं कृष्ण यत् त्वम् अर्हसि भाषितुम् । (१।२)

तन्मे ऽमृतरसप्रख्यं मनो ह्लादयते विभो ॥ (१।३)

बहूनि किल युद्धानि विजयस्य नराधिपैः । (२।१)

पुनर् आसन् हृषीकेश तत्र तत्रेति मे श्रुतम् ॥ (२।२)

मन्निमित्तं हि स सदा पार्थः सुखविवर्जितः । (३।१)

अतीव विजयो धीमान् इति मे दूयते मनः ॥ (३।२)

संचिन्तयामि वार्ष्णेय सदा कुन्तीसुतं रहः । (४।१)

किं नु तस्य शरीरे ऽस्ति सर्वलक्षणपूजिते । (४।२)

अनिष्टं लक्षणं कृष्ण येन दुःखान्युपाश्नुते ॥ (४।३)

अतीव दुःखभागी स सततं कुन्तिनन्दनः । (५।१)

न च पश्यामि बीभत्सोर् निन्द्यं गात्रेषु किंचन । (५।२)

श्रोतव्यं चेन्मयैतद् वै तन्मे व्याख्यातुम् अर्हसि ॥ (५।३)

इत्युक्तः स हृषीकेशो ध्यात्वा सुमहद् अन्तरम् । (६।१)

राजानं भोजराजन्यवर्धनो विष्णुर् अब्रवीत् ॥ (६।२)

न ह्यस्य नृपते किंचिद् अनिष्टम् उपलक्षये । (७।१)

ऋते पुरुषसिंहस्य पिण्डिके ऽस्यातिकायतः ॥ (७।२)

ताभ्यां स पुरुषव्याघ्रो नित्यम् अध्वसु युज्यते । (८।१)

न ह्यन्यद् अनुपश्यामि येनासौ दुःखभाग् जयः ॥ (८।२)

इत्युक्तः स कुरुश्रेष्ठस्तथ्यं कृष्णेन धीमता । (९।१)

प्रोवाच वृष्णिशार्दूलम् एवम् एतद् इति प्रभो ॥ (९।२)

कृष्णा तु द्रौपदी कृष्णं तिर्यक् सासूयम् ऐक्षत । (१०।१)

प्रतिजग्राह तस्यास्तं प्रणयं चापि केशिहा । (१०।२)

सख्युः सखा हृषीकेशः साक्षाद् इव धनंजयः ॥ (१०।३)

तत्र भीमादयस्ते तु कुरवो यादवास्तथा । (११।१)

रेमुः श्रुत्वा विचित्रार्था धनंजयकथा विभो ॥ (११।२)

तथा कथयताम् एव तेषाम् अर्जुनसंकथाः । (१२।१)

उपायाद् वचनान्मर्त्यो विजयस्य महात्मनः ॥ (१२।२)

सो ऽभिगम्य कुरुश्रेष्ठं नमस्कृत्य च बुद्धिमान् । (१३।१)

उपायातं नरव्याघ्रम् अर्जुनं प्रत्यवेदयत् ॥ (१३।२)

तच्छ्रुत्वा नृपतिस्तस्य हर्षबाष्पाकुलेक्षणः । (१४।१)

प्रियाख्याननिमित्तं वै ददौ बहु धनं तदा ॥ (१४।२)

ततो द्वितीये दिवसे महाञ् शब्दो व्यवर्धत । (१५।१)

आयाति पुरुषव्याघ्रे पाण्डवानां धुरंधरे ॥ (१५।२)

ततो रेणुः समुद्भूतो विबभौ तस्य वाजिनः । (१६।१)

अभितो वर्तमानस्य यथोच्चैःश्रवसस्तथा ॥ (१६।२)

तत्र हर्षकला वाचो नराणां शुश्रुवे ऽर्जुनः । (१७।१)

दिष्ट्यासि पार्थ कुशली धन्यो राजा युधिष्ठिरः ॥ (१७।२)

को ऽन्यो हि पृथिवीं कृत्स्नाम् अवजित्य सपार्थिवाम् । (१८।१)

चारयित्वा हयश्रेष्ठम् उपायायाद् ऋते ऽर्जुनम् ॥ (१८।२)

ये व्यतीता महात्मानो राजानः सगरादयः । (१९।१)

तेषाम् अपीदृशं कर्म न किंचिद् अनुशुश्रुम ॥ (१९।२)

नैतद् अन्ये करिष्यन्ति भविष्याः पृथिवीक्षितः । (२०।१)

यत् त्वं कुरुकुलश्रेष्ठ दुष्करं कृतवान् इह ॥ (२०।२)

इत्येवं वदतां तेषां नॄणां श्रुतिसुखा गिरः । (२१।१)

शृण्वन् विवेश धर्मात्मा फल्गुनो यज्ञसंस्तरम् ॥ (२१।२)

ततो राजा सहामात्यः कृष्णश्च यदुनन्दनः । (२२।१)

धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य ते तं प्रत्युद्ययुस्तदा ॥ (२२।२)

सो ऽभिवाद्य पितुः पादौ धर्मराजस्य धीमतः । (२३।१)

भीमादींश्चापि सम्पूज्य पर्यष्वजत केशवम् ॥ (२३।२)

तैः समेत्यार्चितस्तान् स प्रत्यर्च्य च यथाविधि । (२४।१)

विशश्रामाथ धर्मात्मा तीरं लब्ध्वेव पारगः ॥ (२४।२)

एतस्मिन्न् एव काले तु स राजा बभ्रुवाहनः । (२५।१)

मातृभ्यां सहितो धीमान् कुरून् अभ्याजगाम ह ॥ (२५।२)

स समेत्य कुरून् सर्वान् सर्वैस्तैर् अभिनन्दितः । (२६।१)

प्रविवेश पितामह्याः कुन्त्या भवनम् उत्तमम् ॥ (२६।२)