सूत उवाच । (१।१)

अग्नेर् अथ वचः श्रुत्वा तद् रक्षः प्रजहार ताम् । (१।२)

ब्रह्मन् वराहरूपेण मनोमारुतरंहसा ॥ (१।३)

ततः स गर्भो निवसन् कुक्षौ भृगुकुलोद्वह । (२।१)

रोषान् मातुश्च्युतः कुक्षेश्च्यवनस्तेन सो ऽभवत् ॥ (२।२)

तं दृष्ट्वा मातुर् उदराच्च्युतम् आदित्यवर्चसम् । (३।१)

तद् रक्षो भस्मसाद्भूतं पपात परिमुच्य ताम् ॥ (३।२)

सा तम् आदाय सुश्रोणी ससार भृगुनन्दनम् । (४।१)

च्यवनं भार्गवं ब्रह्मन् पुलोमा दुःखमूर्छिता ॥ (४।२)

तां ददर्श स्वयं ब्रह्मा सर्वलोकपितामहः । (५।१)

रुदतीं बाष्पपूर्णाक्षीं भृगोर् भार्याम् अनिन्दिताम् । (५।२)

सान्त्वयामास भगवान् वधूं ब्रह्मा पितामहः ॥ (५।३)

अश्रुबिन्दूद्भवा तस्याः प्रावर्तत महानदी । (६।१)

अनुवर्तती सृतिं तस्या भृगोः पत्न्या यशस्विनः ॥ (६।२)

तस्या मार्गं सृतवतीं दृष्ट्वा तु सरितं तदा । (७।१)

नाम तस्यास्तदा नद्याश्चक्रे लोकपितामहः । (७।२)

वधूसरेति भगवांश्च्यवनस्याश्रमं प्रति ॥ (७।३)

स एवं च्यवनो जज्ञे भृगोः पुत्रः प्रतापवान् । (८।१)

तं ददर्श पिता तत्र च्यवनं तां च भामिनीम् ॥ (८।२)

स पुलोमां ततो भार्यां पप्रच्छ कुपितो भृगुः । (९।१)

केनासि रक्षसे तस्मै कथितेह जिहीर्षवे । (९।२)

न हि त्वां वेद तद् रक्षो मद्भार्यां चारुहासिनीम् ॥ (९।३)

तत् त्वम् आख्याहि तं ह्यद्य शप्तुम् इच्छाम्यहं रुषा । (१०।१)

बिभेति को न शापान् मे कस्य चायं व्यतिक्रमः ॥ (१०।२)

पुलोमोवाच । (११।१)

अग्निना भगवंस्तस्मै रक्षसे ऽहं निवेदिता । (११।२)

ततो माम् अनयद् रक्षः क्रोशन्तीं कुररीम् इव ॥ (११।३)

साहं तव सुतस्यास्य तेजसा परिमोक्षिता । (१२।१)

भस्मीभूतं च तद् रक्षो माम् उत्सृज्य पपात वै ॥ (१२।२)

सूत उवाच । (१३।१)

इति श्रुत्वा पुलोमाया भृगुः परममन्युमान् । (१३।२)

शशापाग्निम् अभिक्रुद्धः सर्वभक्षो भविष्यसि ॥ (१३।३)