वैशंपायनः । (१।१)

दुर्योधनेनैवम् उक्तः कर्णेन च विशां पते । (१।२)

पुत्रं च सूतपुत्रं च धृतराष्ट्रो ऽब्रवीद् इदम् ॥ (१।३)

धृतराष्ट्र उवाच । (२।१)

अहम् अप्येवम् एवैतच्चिन्तयामि यथा युवाम् । (२।२)

विवेक्तुं नाहम् इच्छामि त्वाकारं विदुरं प्रति ॥ (२।३)

अतस्तेषां गुणान् एव कीर्तयामि विशेषतः । (३।१)

नावबुध्येत विदुरो ममाभिप्रायम् इङ्गितैः ॥ (३।२)

यच्च त्वं मन्यसे प्राप्तं तद् ब्रूहि त्वं सुयोधन । (४।१)

राधेय मन्यसे त्वं च यत् प्राप्तं तद् ब्रवीहि मे ॥ (४।२)

दुर्योधन उवाच । (५।१)

अद्य तान् कुशलैर् विप्रैः सुकृतैर् आप्तकारिभिः । (५।२)

कुन्तीपुत्रान् भेदयामो माद्रीपुत्रौ च पाण्डवौ ॥ (५।३)

अथवा द्रुपदो राजा महद्भिर् वित्तसंचयैः । (६।१)

पुत्राश्चास्य प्रलोभ्यन्ताम् अमात्याश्चैव सर्वशः ॥ (६।२)

परित्यजध्वं राजानं कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरम् । (७।१)

अथ तत्रैव वा तेषां निवासं रोचयन्तु ते ॥ (७।२)

इहैषां दोषवद् वासं वर्णयन्तु पृथक् पृथक् । (८।१)

ते भिद्यमानास्तत्रैव मनः कुर्वन्तु पाण्डवाः ॥ (८।२)

अथवा कुशलाः केचिद् उपायनिपुणा नराः । (९।१)

इतरेतरतः पार्थान् भेदयन्त्वनुरागतः ॥ (९।२)

व्युत्थापयन्तु वा कृष्णां बहुत्वात् सुकरं हि तत् । (१०।१)

अथवा पाण्डवांस्तस्यां भेदयन्तु ततश्च ताम् ॥ (१०।२)

भीमसेनस्य वा राजन्न् उपायकुशलैर् नरैः । (११।१)

मृत्युर् विधीयतां छन्नैः स हि तेषां बलाधिकः । (११।२)

तम् आश्रित्य हि कौन्तेयः पुरा चास्मान् न मन्यते । (११।३)

स हि तीक्ष्णश्च शूरश्च तेषां चैव परायणम् ॥ (११।४)

तस्मिंस्तु निहते राजन् हतोत्साहा हतौजसः । (१२।१)

यतिष्यन्ते न राज्याय स हि तेषां व्यपाश्रयः ॥ (१२।२)

अजेयो ह्यर्जुनः संख्ये पृष्ठगोपे वृकोदरे । (१३।१)

तम् ऋते फल्गुनो युद्धे राधेयस्य न पादभाक् ॥ (१३।२)

ते जानमाना दौर्बल्यं भीमसेनम् ऋते महत् । (१४।१)

अस्मान् बलवतो ज्ञात्वा नशिष्यन्त्यबलीयसः ॥ (१४।२)

इहागतेषु पार्थेषु निदेशवशवर्तिषु । (१५।१)

प्रवर्तिष्यामहे राजन् यथाश्रद्धं निबर्हणे । (१५।२)

दर्पं विदधतां तेषां केचिद् अत्र मनस्विनः । (१५।३)

द्रुपदस्यात्मजा राजंस्ते भिन्द्यन्तां ततः परैः ॥ (१५।४)

अथवा दर्शनीयाभिः प्रमदाभिर् विलोभ्यताम् । (१६।१)

एकैकस्तत्र कौन्तेयस्ततः कृष्णा विरज्यताम् ॥ (१६।२)

प्रेष्यतां वापि राधेयस्तेषाम् आगमनाय वै । (१७।१)

ते लोप्त्रहारैः संधाय वध्यन्ताम् आप्तकारिभिः ॥ (१७।२)

एतेषाम् अभ्युपायानां यस्ते निर्दोषवान् मतः । (१८।१)

तस्य प्रयोगम् आतिष्ठ पुरा कालो ऽतिवर्तते ॥ (१८।२)

यावच्चाकृतविश्वासा द्रुपदे पार्थिवर्षभे । (१९।१)

तावद् एवाद्य ते शक्या न शक्यास्तु ततः परम् ॥ (१९।२)

एषा मम मतिस्तात निग्रहाय प्रवर्तते । (२०।१)

साधु वा यदि वासाधु किं वा राधेय मन्यसे ॥ (२०।२)