संजय उवाच । (१।१)

हते द्रोणे महेष्वासे तव पुत्रा महारथाः । (१।२)

बभूवुर् आश्वस्तमुखा विषण्णा गतचेतसः ॥ (१।३)

अवाङ्मुखाः शस्त्रभृतः सर्व एव विशां पते । (२।१)

अप्रेक्षमाणाः शोकार्ता नाभ्यभाषन् परस्परम् ॥ (२।२)

तान् दृष्ट्वा व्यथिताकारान् सैन्यानि तव भारत । (३।१)

ऊर्ध्वम् एवाभ्यवेक्षन्त दुःखत्रस्तान्य् अनेकशः ॥ (३।२)

शस्त्राण्य् एषां च राजेन्द्र शोणिताक्तान्य् अशेषतः । (४।१)

प्राभ्रश्यन्त कराग्रेभ्यो दृष्ट्वा द्रोणं निपातितम् ॥ (४।२)

तानि बद्धान्य् अनिष्टानि लम्बमानानि भारत । (५।१)

अदृश्यन्त महाराज नक्षत्राणि यथा दिवि ॥ (५।२)

तथार्तं स्तिमितं दृष्ट्वा गतसत्त्वम् इव स्थितम् । (६।१)

स्वं बलं तन् महाराज राजा दुर्योधनो ऽब्रवीत् ॥ (६।२)

भवतां बाहुवीर्यं हि समाश्रित्य मया युधि । (७।१)

पाण्डवेयाः समाहूता युद्धं चेदं प्रवर्तितम् ॥ (७।२)

तद् इदं निहते द्रोणे विषण्णम् इव लक्ष्यते । (८।१)

युध्यमानाश् च समरे योधा वध्यन्ति सर्वतः ॥ (८।२)

जयो वापि वधो वापि युध्यमानस्य संयुगे । (९।१)

भवेत् किम् अत्र चित्रं वै युध्यध्वं सर्वतोमुखाः ॥ (९।२)

पश्यध्वं च महात्मानं कर्णं वैकर्तनं युधि । (१०।१)

प्रचरन्तं महेष्वासं दिव्यैर् अस्त्रैर् महाबलम् ॥ (१०।२)

यस्य वै युधि संत्रासात् कुन्तीपुत्रो धनंजयः । (११।१)

निवर्तते सदामर्षात् सिंहात् क्षुद्रमृगो यथा ॥ (११।२)

येन नागायुतप्राणो भीमसेनो महाबलः । (१२।१)

मानुषेणैव युद्धेन ताम् अवस्थां प्रवेशितः ॥ (१२।२)

येन दिव्यास्त्रविच्छूरो मायावी स घटोत्कचः । (१३।१)

अमोघया रणे शक्त्या निहतो भैरवं नदन् ॥ (१३।२)

तस्य दुष्पारवीर्यस्य सत्यसंधस्य धीमतः । (१४।१)

बाह्वोर् द्रविणम् अक्षय्यम् अद्य द्रक्ष्यथ संयुगे ॥ (१४।२)

द्रोणपुत्रस्य विक्रान्तं राधेयस्यैव चोभयोः । (१५।१)

पाण्डुपाञ्चालसैन्येषु द्रक्ष्यथापि महात्मनोः ॥ (१५।२)

सर्व एव भवन्तश् च शूराः प्राज्ञाः कुलोद्गताः । (१६।१)

शीलवन्तः कृतास्त्राश् च द्रक्ष्यथाद्य परस्परम् ॥ (१६।२)

एवम् उक्ते महाराज कर्णो वैकर्तनो नृपः । (१७।१)

सिंहनादं विनद्योच्चैः प्रायुध्यत महाबलः ॥ (१७।२)

स सृञ्जयानां सर्वेषां पाञ्चालानां च पश्यताम् । (१८।१)

केकयानां विदेहानाम् अकरोत् कदनं महत् ॥ (१८।२)

तस्येषुधाराः शतशः प्रादुरासञ् शरासनात् । (१९।१)

अग्रे पुङ्खे च संसक्ता यथा भ्रमरपङ्क्तयः ॥ (१९।२)

स पीडयित्वा पाञ्चालान् पाण्डवांश् च तरस्विनः । (२०।१)

हत्वा सहस्रशो योधान् अर्जुनेन निपातितः ॥ (२०।२)