संजय उवाच । (१।१)

ततो ऽर्जुनस्य भवनं प्रविश्याप्रतिमं विभुः । (१।२)

स्पृष्ट्वाम्भः पुण्डरीकाक्षः स्थण्डिले शुभलक्षणे । (१।३)

संतस्तार शुभां शय्यां दर्भैर् वैडूर्यसंनिभैः ॥ (१।४)

ततो माल्येन विधिवल् लाजैर् गन्धैः सुमङ्गलैः । (२।१)

अलंचकार तां शय्यां परिवार्यायुधोत्तमैः ॥ (२।२)

ततः स्पृष्टोदकं पार्थं विनीताः परिचारकाः । (३।१)

दर्शयां नैत्यकं चक्रुर् नैशं त्रैयम्बकं बलिम् ॥ (३।२)

ततः प्रीतमनाः पार्थो गन्धैर् माल्यैश्च माधवम् । (४।१)

अलंकृत्योपहारं तं नैशम् अस्मै न्यवेदयत् ॥ (४।२)

स्मयमानस्तु गोविन्दः फल्गुनं प्रत्यभाषत । (५।१)

सुप्यतां पार्थ भद्रं ते कल्याणाय व्रजाम्यहम् ॥ (५।२)

स्थापयित्वा ततो द्वाःस्थान् गोप्तॄंश्चात्तायुधान्नरान् । (६।१)

दारुकानुगतः श्रीमान् विवेश शिबिरं स्वकम् । (६।२)

शिश्ये च शयने शुभ्रे बहुकृत्यं विचिन्तयन् ॥ (६।३)

न पाण्डवानां शिबिरे कश्चित् सुष्वाप तां निशाम् । (७।१)

प्रजागरः सर्वजनम् आविवेश विशां पते ॥ (७।२)

पुत्रशोकाभिभूतेन प्रतिज्ञातो महात्मना । (८।१)

सहसा सिन्धुराजस्य वधो गाण्डीवधन्वना ॥ (८।२)

तत् कथं नु महाबाहुर् वासविः परवीरहा । (९।१)

प्रतिज्ञां सफलां कुर्याद् इति ते समचिन्तयन् ॥ (९।२)

कष्टं हीदं व्यवसितं पाण्डवेन महात्मना । (१०।१)

पुत्रशोकाभितप्तेन प्रतिज्ञा महती कृता ॥ (१०।२)

भ्रातरश्चापि विक्रान्ता बहुलानि बलानि च । (११।१)

धृतराष्ट्रस्य पुत्रेण सर्वं तस्मै निवेदितम् ॥ (११।२)

स हत्वा सैन्धवं संख्ये पुनर् एतु धनंजयः । (१२।१)

जित्वा रिपुगणांश्चैव पारयत्वर्जुनो व्रतम् ॥ (१२।२)

अहत्वा सिन्धुराजं हि धूमकेतुं प्रवेक्ष्यति । (१३।१)

न ह्येतद् अनृतं कर्तुम् अर्हः पार्थो धनंजयः ॥ (१३।२)

धर्मपुत्रः कथं राजा भविष्यति मृते ऽर्जुने । (१४।१)

तस्मिन् हि विजयः कृत्स्नः पाण्डवेन समाहितः ॥ (१४।२)

यदि नः सुकृतं किंचिद् यदि दत्तं हुतं यदि । (१५।१)

फलेन तस्य सर्वस्य सव्यसाची जयत्वरीन् ॥ (१५।२)

एवं कथयतां तेषां जयम् आशंसतां प्रभो । (१६।१)

कृच्छ्रेण महता राजन् रजनी व्यत्यवर्तत ॥ (१६।२)

तस्यां रजन्यां मध्ये तु प्रतिबुद्धो जनार्दनः । (१७।१)

स्मृत्वा प्रतिज्ञां पार्थस्य दारुकं प्रत्यभाषत ॥ (१७।२)

अर्जुनेन प्रतिज्ञातम् आर्तेन हतबन्धुना । (१८।१)

जयद्रथं हनिष्यामि श्वोभूत इति दारुक ॥ (१८।२)

तत् तु दुर्योधनः श्रुत्वा मन्त्रिभिर् मन्त्रयिष्यति । (१९।१)

यथा जयद्रथं पार्थो न हन्याद् इति संयुगे ॥ (१९।२)

अक्षौहिण्यो हि ताः सर्वा रक्षिष्यन्ति जयद्रथम् । (२०।१)

द्रोणश्च सह पुत्रेण सर्वास्त्रविधिपारगः ॥ (२०।२)

एको वीरः सहस्राक्षो दैत्यदानवमर्दिता । (२१।१)

सो ऽपि तं नोत्सहेताजौ हन्तुं द्रोणेन रक्षितम् ॥ (२१।२)

सो ऽहं श्वस्तत् करिष्यामि यथा कुन्तीसुतो ऽर्जुनः । (२२।१)

अप्राप्ते ऽस्तं दिनकरे हनिष्यति जयद्रथम् ॥ (२२।२)

न हि दारा न मित्राणि ज्ञातयो न च बान्धवाः । (२३।१)

कश्चिन्नान्यः प्रियतरः कुन्तीपुत्रान्ममार्जुनात् ॥ (२३।२)

अनर्जुनम् इमं लोकं मुहूर्तम् अपि दारुक । (२४।१)

उदीक्षितुं न शक्तो ऽहं भविता न च तत् तथा ॥ (२४।२)

अहं ध्वजिन्यः शत्रूणां सहयाः सरथद्विपाः । (२५।१)

अर्जुनार्थे हनिष्यामि सकर्णाः ससुयोधनाः ॥ (२५।२)

श्वो निरीक्षन्तु मे वीर्यं त्रयो लोका महाहवे । (२६।१)

धनंजयार्थं समरे पराक्रान्तस्य दारुक ॥ (२६।२)

श्वो नरेन्द्रसहस्राणि राजपुत्रशतानि च । (२७।१)

साश्वद्विपरथान्याजौ विद्रविष्यन्ति दारुक ॥ (२७।२)

श्वस्तां चक्रप्रमथितां द्रक्ष्यसे नृपवाहिनीम् । (२८।१)

मया क्रुद्धेन समरे पाण्डवार्थे निपातिताम् ॥ (२८।२)

श्वः सदेवाः सगन्धर्वाः पिशाचोरगराक्षसाः । (२९।१)

ज्ञास्यन्ति लोकाः सर्वे मां सुहृदं सव्यसाचिनः ॥ (२९।२)

यस्तं द्वेष्टि स मां द्वेष्टि यस्तम् अनु स माम् अनु । (३०।१)

इति संकल्प्यतां बुद्ध्या शरीरार्धं ममार्जुनः ॥ (३०।२)

यथा त्वम् अप्रभातायाम् अस्यां निशि रथोत्तमम् । (३१।१)

कल्पयित्वा यथाशास्त्रम् आदाय व्रतसंयतः ॥ (३१।२)

गदां कौमोदकीं दिव्यां शक्तिं चक्रं धनुः शरान् । (३२।१)

आरोप्य वै रथे सूत सर्वोपकरणानि च ॥ (३२।२)

स्थानं हि कल्पयित्वा च रथोपस्थे ध्वजस्य मे । (३३।१)

वैनतेयस्य वीरस्य समरे रथशोभिनः ॥ (३३।२)

छत्रं जाम्बूनदैर् जालैर् अर्कज्वलनसंनिभैः । (३४।१)

विश्वकर्मकृतैर् दिव्यैर् अश्वान् अपि च भूषितान् ॥ (३४।२)

बलाहकं मेघपुष्पं सैन्यं सुग्रीवम् एव च । (३५।१)

युक्त्वा वाजिवरान् यत्तः कवची तिष्ठ दारुक ॥ (३५।२)

पाञ्चजन्यस्य निर्घोषम् आर्षभेणैव पूरितम् । (३६।१)

श्रुत्वा तु भैरवं नादम् उपयाया जवेन माम् ॥ (३६।२)

एकाह्नाहम् अमर्षं च सर्वदुःखानि चैव ह । (३७।१)

भ्रातुः पितृष्वसेयस्य व्यपनेष्यामि दारुक ॥ (३७।२)

सर्वोपायैर् यतिष्यामि यथा बीभत्सुर् आहवे । (३८।१)

पश्यतां धार्तराष्ट्राणां हनिष्यति जयद्रथम् ॥ (३८।२)

यस्य यस्य च बीभत्सुर् वधे यत्नं करिष्यति । (३९।१)

आशंसे सारथे तत्र भवितास्य ध्रुवो जयः ॥ (३९।२)

दारुक उवाच । (४०।१)

जय एव ध्रुवस्तस्य कुत एव पराजयः । (४०।२)

यस्य त्वं पुरुषव्याघ्र सारथ्यम् उपजग्मिवान् ॥ (४०।३)

एवं चैतत् करिष्यामि यथा माम् अनुशाससि । (४१।१)

सुप्रभाताम् इमां रात्रिं जयाय विजयस्य हि ॥ (४१।२)