वैशंपायन उवाच । (१।१)

षट्त्रिंशे त्वथ सम्प्राप्ते वर्षे कौरवनन्दनः । (१।२)

ददर्श विपरीतानि निमित्तानि युधिष्ठिरः ॥ (१।३)

ववुर् वाताः सनिर्घाता रूक्षाः शर्करवर्षिणः । (२।१)

अपसव्यानि शकुना मण्डलानि प्रचक्रिरे ॥ (२।२)

प्रत्यगूहुर् महानद्यो दिशो नीहारसंवृताः । (३।१)

उल्काश्चाङ्गारवर्षिण्यः प्रपेतुर् गगनाद् भुवि ॥ (३।२)

आदित्यो रजसा राजन् समवच्छन्नमण्डलः । (४।१)

विरश्मिर् उदये नित्यं कबन्धैः समदृश्यत ॥ (४।२)

परिवेषाश्च दृश्यन्ते दारुणाः चन्द्रसूर्ययोः । (५।१)

त्रिवर्णाः श्यामरूक्षान्तास्तथा भस्मारुणप्रभाः ॥ (५।२)

एते चान्ये च बहव उत्पाता भयशंसिनः । (६।१)

दृश्यन्ते ऽहर् अहो राजन् हृदयोद्वेगकारकाः ॥ (६।२)

कस्यचित् त्वथ कालस्य कुरुराजो युधिष्ठिरः । (७।१)

शुश्राव वृष्णिचक्रस्य मौसले कदनं कृतम् ॥ (७।२)

विमुक्तं वासुदेवं च श्रुत्वा रामं च पाण्डवः । (८।१)

समानीयाब्रवीद् भ्रातॄन् किं करिष्याम इत्युत ॥ (८।२)

परस्परं समासाद्य ब्रह्मदण्डबलात्कृतान् । (९।१)

वृष्णीन् विनष्टांस्ते श्रुत्वा व्यथिताः पाण्डवाभवन् ॥ (९।२)

निधनं वासुदेवस्य समुद्रस्येव शोषणम् । (१०।१)

वीरा न श्रद्दधुस्तस्य विनाशं शार्ङ्गधन्वनः ॥ (१०।२)

मौसलं ते परिश्रुत्य दुःखशोकसमन्विताः । (११।१)

विषण्णा हतसंकल्पाः पाण्डवाः समुपाविशन् ॥ (११।२)