संजय उवाच । (१।१)

हैडिम्बं निहतं दृष्ट्वा विकीर्णम् इव पर्वतम् । (१।२)

पाण्डवा दीनमनसः सर्वे बाष्पाकुलेक्षणाः ॥ (१।३)

वासुदेवस्तु हर्षेण महताभिपरिप्लुतः । (२।१)

ननाद सिंहवन्नादं व्यथयन्न् इव भारत । (२।२)

विनद्य च महानादं पर्यष्वजत फल्गुनम् ॥ (२।३)

स विनद्य महानादम् अभीशून् संनियम्य च । (३।१)

ननर्त हर्षसंवीतो वातोद्धूत इव द्रुमः ॥ (३।२)

ततो विनिर्भ्राम्य पुनः पार्थम् आस्फोट्य चासकृत् । (४।१)

रथोपस्थगतो भीमं प्राणदत् पुनर् अच्युतः ॥ (४।२)

प्रहृष्टमनसं ज्ञात्वा वासुदेवं महाबलम् । (५।१)

अब्रवीद् अर्जुनो राजन्नातिहृष्टमना इव ॥ (५।२)

अतिहर्षो ऽयम् अस्थाने तवाद्य मधुसूदन । (६।१)

शोकस्थाने परे प्राप्ते हैडिम्बस्य वधेन वै ॥ (६।२)

विमुखानि च सैन्यानि हतं दृष्ट्वा घटोत्कचम् । (७।१)

वयं च भृशम् आविग्ना हैडिम्बस्य निपातनात् ॥ (७।२)

नैतत् कारणम् अल्पं हि भविष्यति जनार्दन । (८।१)

तद् अद्य शंस मे पृष्टः सत्यं सत्यवतां वर ॥ (८।२)

यद्येतन्न रहस्यं ते वक्तुम् अर्हस्यरिंदम । (९।१)

धैर्यस्य वैकृतं ब्रूहि त्वम् अद्य मधुसूदन ॥ (९।२)

समुद्रस्येव संक्षोभो मेरोर् इव विसर्पणम् । (१०।१)

तथैतल् लाघवं मन्ये तव कर्म जनार्दन ॥ (१०।२)

वासुदेव उवाच । (११।१)

अतिहर्षम् इमं प्राप्तं शृणु मे त्वं धनंजय । (११।२)

अतीव मनसः सद्यः प्रसादकरम् उत्तमम् ॥ (११।३)

शक्तिं घटोत्कचेनेमां व्यंसयित्वा महाद्युते । (१२।१)

कर्णं निहतम् एवाजौ विद्धि सद्यो धनंजय ॥ (१२।२)

शक्तिहस्तं पुनः कर्णं को लोके ऽस्ति पुमान् इह । (१३।१)

य एनम् अभितस्तिष्ठेत् कार्त्तिकेयम् इवाहवे ॥ (१३।२)

दिष्ट्यापनीतकवचो दिष्ट्यापहृतकुण्डलः । (१४।१)

दिष्ट्या च व्यंसिता शक्तिर् अमोघास्य घटोत्कचे ॥ (१४।२)

यदि हि स्यात् सकवचस्तथैव च सकुण्डलः । (१५।१)

सामरान् अपि लोकांस्त्रीन् एकः कर्णो जयेद् बली ॥ (१५।२)

वासवो वा कुबेरो वा वरुणो वा जलेश्वरः । (१६।१)

यमो वा नोत्सहेत् कर्णं रणे प्रतिसमासितुम् ॥ (१६।२)

गाण्डीवम् आयम्य भवांश्चक्रं वाहं सुदर्शनम् । (१७।१)

न शक्तौ स्वो रणे जेतुं तथायुक्तं नरर्षभम् ॥ (१७।२)

त्वद्धितार्थं तु शक्रेण मायया हृतकुण्डलः । (१८।१)

विहीनकवचश्चायं कृतः परपुरंजयः ॥ (१८।२)

उत्कृत्य कवचं यस्मात् कुण्डले विमले च ते । (१९।१)

प्रादाच्छक्राय कर्णो वै तेन वैकर्तनः स्मृतः ॥ (१९।२)

आशीविष इव क्रुद्धः स्तम्भितो मन्त्रतेजसा । (२०।१)

तथाद्य भाति कर्णो मे शान्तज्वाल इवानलः ॥ (२०।२)

यदा प्रभृति कर्णाय शक्तिर् दत्ता महात्मना । (२१।१)

वासवेन महाबाहो प्राप्ता यासौ घटोत्कचे ॥ (२१।२)

कुण्डलाभ्यां निमायाथ दिव्येन कवचेन च । (२२।१)

तां प्राप्यामन्यत वृषा सततं त्वां हतं रणे ॥ (२२।२)

एवं गते ऽपि शक्यो ऽयं हन्तुं नान्येन केनचित् । (२३।१)

ऋते त्वा पुरुषव्याघ्र शपे सत्येन चानघ ॥ (२३।२)

ब्रह्मण्यः सत्यवादी च तपस्वी नियतव्रतः । (२४।१)

रिपुष्वपि दयावांश्च तस्मात् कर्णो वृषा स्मृतः ॥ (२४।२)

युद्धशौण्डो महाबाहुर् नित्योद्यतशरासनः । (२५।१)

केसरीव वने मर्दन् मत्तमातङ्गयूथपान् । (२५।२)

विमदान् रथशार्दूलान् कुरुते रणमूर्धनि ॥ (२५।३)

मध्यंगत इवादित्यो यो न शक्यो निरीक्षितुम् । (२६।१)

त्वदीयैः पुरुषव्याघ्र योधमुख्यैर् महात्मभिः । (२६।२)

शरजालसहस्रांशुः शरदीव दिवाकरः ॥ (२६।३)

तपान्ते तोयदो यद्वच्छरधाराः क्षरत्यसौ । (२७।१)

दिव्यास्त्रजलदः कर्णः पर्जन्य इव वृष्टिमान् । (२७।२)

सो ऽद्य मानुषतां प्राप्तो विमुक्तः शक्रदत्तया ॥ (२७।३)

एको हि योगो ऽस्य भवेद् वधाय छिद्रे ह्येनं स्वप्रमत्तः प्रमत्तम् । (२८।१)

कृच्छ्रप्राप्तं रथचक्रे निमग्ने हन्याः पूर्वं त्वं तु संज्ञां विचार्य ॥ (२८।२)

जरासंधश्चेदिराजो महात्मा महाबलश्चैकलव्यो निषादः । (२९।१)

एकैकशो निहताः सर्व एव योगैस्तैस्तैस्त्वद्धितार्थं मयैव ॥ (२९।२)

अथापरे निहता राक्षसेन्द्रा हिडिम्बकिर्मीरबकप्रधानाः । (३०।१)

अलायुधः परसैन्यावमर्दी घटोत्कचश्चोग्रकर्मा तरस्वी ॥ (३०।२)