वैशंपायन उवाच । (१।१)

शकुनेस्तु सुतो वीरो गान्धाराणां महारथः । (१।२)

प्रत्युद्ययौ गुडाकेशं सैन्येन महता वृतः । (१।३)

हस्त्यश्वरथपूर्णेन पताकाध्वजमालिना ॥ (१।४)

अमृष्यमाणास्ते योधा नृपतेः शकुनेर् वधम् । (२।१)

अभ्ययुः सहिताः पार्थं प्रगृहीतशरासनाः ॥ (२।२)

तान् उवाच स धर्मात्मा बीभत्सुर् अपराजितः । (३।१)

युधिष्ठिरस्य वचनं न च ते जगृहुर् हितम् ॥ (३।२)

वार्यमाणास्तु पार्थेन सान्त्वपूर्वम् अमर्षिताः । (४।१)

परिवार्य हयं जग्मुस्ततश्चुक्रोध पाण्डवः ॥ (४।२)

ततः शिरांसि दीप्ताग्रैस्तेषां चिछेद पाण्डवः । (५।१)

क्षुरैर् गाण्डीवनिर्मुक्तैर् नातियत्नाद् इवार्जुनः ॥ (५।२)

ते वध्यमानाः पार्थेन हयम् उत्सृज्य संभ्रमात् । (६।१)

न्यवर्तन्त महाराज शरवर्षार्दिता भृशम् ॥ (६।२)

वितुद्यमानस्तैश्चापि गान्धारैः पाण्डवर्षभः । (७।१)

आदिश्यादिश्य तेजस्वी शिरांस्येषां न्यपातयत् ॥ (७।२)

वध्यमानेषु तेष्वाजौ गान्धारेषु समन्ततः । (८।१)

स राजा शकुनेः पुत्रः पाण्डवं प्रत्यवारयत् ॥ (८।२)

तं युध्यमानं राजानं क्षत्रधर्मे व्यवस्थितम् । (९।१)

पार्थो ऽब्रवीन्न मे वध्या राजानो राजशासनात् । (९।२)

अलं युद्धेन ते वीर न ते ऽस्त्यद्य पराजयः ॥ (९।३)

इत्युक्तस्तद् अनादृत्य वाक्यम् अज्ञानमोहितः । (१०।१)

स शक्रसमकर्माणम् अवाकिरत सायकैः ॥ (१०।२)

तस्य पार्थः शिरस्त्राणम् अर्धचन्द्रेण पत्रिणा । (११।१)

अपाहरद् असंभ्रान्तो जयद्रथशिरो यथा ॥ (११।२)

तद् दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुर् गान्धाराः सर्व एव ते । (१२।१)

इच्छता तेन न हतो राजेत्यपि च ते विदुः ॥ (१२।२)

गान्धारराजपुत्रस्तु पलायनकृतक्षणः । (१३।१)

बभौ तैर् एव सहितस्त्रस्तैः क्षुद्रमृगैर् इव ॥ (१३।२)

तेषां तु तरसा पार्थस्तत्रैव परिधावताम् । (१४।१)

विजहारोत्तमाङ्गानि भल्लैः संनतपर्वभिः ॥ (१४।२)

उच्छ्रितांस्तु भुजान् केचिन्नाबुध्यन्त शरैर् हृतान् । (१५।१)

शरैर् गाण्डीवनिर्मुक्तैः पृथुभिः पार्थचोदितैः ॥ (१५।२)

संभ्रान्तनरनागाश्वम् अथ तद् विद्रुतं बलम् । (१६।१)

हतविध्वस्तभूयिष्ठम् आवर्तत मुहुर् मुहुः ॥ (१६।२)

न ह्यदृश्यन्त वीरस्य केचिद् अग्रे ऽग्र्यकर्मणः । (१७।१)

रिपवः पात्यमाना वै ये सहेयुर् महाशरान् ॥ (१७।२)

ततो गान्धारराजस्य मन्त्रिवृद्धपुरःसरा । (१८।१)

जननी निर्ययौ भीता पुरस्कृत्यार्घ्यम् उत्तमम् ॥ (१८।२)

सा न्यवारयद् अव्यग्रा तं पुत्रं युद्धदुर्मदम् । (१९।१)

प्रसादयामास च तं जिष्णुम् अक्लिष्टकारिणम् ॥ (१९।२)

तां पूजयित्वा कौन्तेयः प्रसादम् अकरोत् तदा । (२०।१)

शकुनेश्चापि तनयं सान्त्वयन्न् इदम् अब्रवीत् ॥ (२०।२)

न मे प्रियं महाबाहो यत् ते बुद्धिर् इयं कृता । (२१।१)

प्रतियोद्धुम् अमित्रघ्न भ्रातैव त्वं ममानघ ॥ (२१।२)

गान्धारीं मातरं स्मृत्वा धृतराष्ट्रकृतेन च । (२२।१)

तेन जीवसि राजंस्त्वं निहतास्त्वनुगास्तव ॥ (२२।२)

मैवं भूः शाम्यतां वैरं मा ते भूद् बुद्धिर् ईदृशी । (२३।१)

आगन्तव्यं परां चैत्रीम् अश्वमेधे नृपस्य नः ॥ (२३।२)