वैशम्पायन उवाच । (१।१)

अथासीनेषु सर्वेषु तेषु राजसु भारत । (१।२)

कोटिकाश्यवचः श्रुत्वा शैब्यं सौवीरको ऽब्रवीत् ॥ (१।३)

यदा वाचं व्याहरन्त्याम् अस्यां मे रमते मनः । (२।१)

सीमन्तिनीनां मुख्यायां विनिवृत्तः कथं भवान् ॥ (२।२)

एतां दृष्ट्वा स्त्रियो मे ऽन्या यथा शाखामृगस्त्रियः । (३।१)

प्रतिभान्ति महाबाहो सत्यम् एतद् ब्रवीमि ते ॥ (३।२)

दर्शनाद् एव हि मनस् तया मे ऽपहृतं भृशम् । (४।१)

तां समाचक्ष्व कल्याणीं यदि स्याच्छैब्य मानुषी ॥ (४।२)

कोटिकाश्य उवाच । (५।१)

एषा वै द्रौपदी कृष्णा राजपुत्री यशस्विनी । (५।२)

पञ्चानां पाण्डुपुत्राणां महिषी संमता भृशम् ॥ (५।३)

सर्वेषां चैव पार्थानां प्रिया बहुमता सती । (६।१)

तया समेत्य सौवीर सुवीरान् सुसुखी व्रज ॥ (६।२)

वैशम्पायन उवाच । (७।१)

एवम् उक्तः प्रत्युवाच पश्यामो द्रौपदीम् इति । (७।२)

पतिः सौवीरसिन्धूनां दुष्टभावो जयद्रथः ॥ (७।३)

स प्रविश्याश्रमं शून्यं सिंहगोष्ठं वृको यथा । (८।१)

आत्मना सप्तमः कृष्णाम् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

कुशलं ते वरारोहे भर्तारस् ते ऽप्यनामयाः । (९।१)

येषां कुशलकामासि ते ऽपि कच्चिद् अनामयाः ॥ (९।२)

द्रौपद्युवाच । (१०।१)

कौरव्यः कुशली राजा कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः । (१०।२)

अहं च भ्रातरश् चास्य यांश्चान्यान् परिपृच्छसि ॥ (१०।३)

पाद्यं प्रतिगृहाणेदम् आसनं च नृपात्मज । (११।१)

मृगान् पञ्चाशतं चैव प्रातराशं ददानि ते ॥ (११।२)

ऐणेयान् पृषतान् न्यङ्कून् हरिणाञ्शरभाञ्शशान् । (१२।१)

ऋश्यान् रुरूञ्शम्बरांश्च गवयांश्च मृगान् बहून् ॥ (१२।२)

वराहान् महिषांश्चैव याश्चान्या मृगजातयः । (१३।१)

प्रदास्यति स्वयं तुभ्यं कुन्तीपुत्रो युधिष्ठिरः ॥ (१३।२)

जयद्रथ उवाच । (१४।१)

कुशलं प्रातराशस्य सर्वा मे ऽपचितिः कृता । (१४।२)

एहि मे रथम् आरोह सुखम् आप्नुहि केवलम् ॥ (१४।३)

गतश्रीकांश् च्युतान् राज्यात् कृपणान् गतचेतसः । (१५।१)

अरण्यवासिनः पार्थान् नानुरोद्धुं त्वम् अर्हसि ॥ (१५।२)

न वै प्राज्ञा गतश्रीकं भर्तारम् उपयुञ्जते । (१६।१)

युञ्जानम् अनुयुञ्जीत न श्रियः संक्षये वसेत् ॥ (१६।२)

श्रिया विहीना राज्याच्च विनष्टाः शाश्वतीः समाः । (१७।१)

अलं ते पाण्डुपुत्राणां भक्त्या क्लेशम् उपासितुम् ॥ (१७।२)

भार्या मे भव सुश्रोणि त्यजैनान् सुखम् आप्नुहि । (१८।१)

अखिलान् सिन्धुसौवीरान् अवाप्नुहि मया सह ॥ (१८।२)

वैशम्पायन उवाच । (१९।१)

इत्युक्ता सिन्धुराजेन वाक्यं हृदयकम्पनम् । (१९।२)

कृष्णा तस्माद् अपाक्रामद् देशात् सभ्रुकुटीमुखी ॥ (१९।३)

अवमत्यास्य तद् वाक्यम् आक्षिप्य च सुमध्यमा । (२०।१)

मैवम् इत्यब्रवीत् कृष्णा लज्जस्वेति च सैन्धवम् ॥ (२०।२)

सा काङ्क्षमाणा भर्तॄणाम् उपयानम् अनिन्दिता । (२१।१)

विलोभयामास परं वाक्यैर् वाक्यानि युञ्जती ॥ (२१।२)