युधिष्ठिर उवाच । (१।१)

किम् इदं परमाश्चर्यं ध्यायस्यमितविक्रम । (१।२)

कच्चिल् लोकत्रयस्यास्य स्वस्ति लोकपरायण ॥ (१।३)

चतुर्थं ध्यानमार्गं त्वम् आलम्ब्य पुरुषोत्तम । (२।१)

अपक्रान्तो यतो देव तेन मे विस्मितं मनः ॥ (२।२)

निगृहीतो हि वायुस्ते पञ्चकर्मा शरीरगः । (३।१)

इन्द्रियाणि च सर्वाणि मनसि स्थापितानि ते ॥ (३।२)

इन्द्रियाणि मनश्चैव बुद्धौ संवेशितानि ते । (४।१)

सर्वश्चैव गणो देव क्षेत्रज्ञे ते निवेशितः ॥ (४।२)

नेङ्गन्ति तव रोमाणि स्थिरा बुद्धिस्तथा मनः । (५।१)

स्थाणुकुड्यशिलाभूतो निरीहश्चासि माधव ॥ (५।२)

यथा दीपो निवातस्थो निरिङ्गो ज्वलते ऽच्युत । (६।१)

तथासि भगवन् देव निश्चलो दृढनिश्चयः ॥ (६।२)

यदि श्रोतुम् इहार्हामि न रहस्यं च ते यदि । (७।१)

छिन्द्धि मे संशयं देव प्रपन्नायाभियाचते ॥ (७।२)

त्वं हि कर्ता विकर्ता च त्वं क्षरं चाक्षरं च हि । (८।१)

अनादिनिधनश्चाद्यस्त्वम् एव पुरुषोत्तम ॥ (८।२)

त्वत्प्रपन्नाय भक्ताय शिरसा प्रणताय च । (९।१)

ध्यानस्यास्य यथातत्त्वं ब्रूहि धर्मभृतां वर ॥ (९।२)

वैशंपायन उवाच । (१०।१)

ततः स्वगोचरे न्यस्य मनो बुद्धीन्द्रियाणि च । (१०।२)

स्मितपूर्वम् उवाचेदं भगवान् वासवानुजः ॥ (१०।३)

शरतल्पगतो भीष्मः शाम्यन्न् इव हुताशनः । (११।१)

मां ध्याति पुरुषव्याघ्रस्ततो मे तद्गतं मनः ॥ (११।२)

यस्य ज्यातलनिर्घोषं विस्फूर्जितम् इवाशनेः । (१२।१)

न सहेद् देवराजो ऽपि तम् अस्मि मनसा गतः ॥ (१२।२)

येनाभिद्रुत्य तरसा समस्तं राजमण्डलम् । (१३।१)

ऊढास्तिस्रः पुरा कन्यास्तम् अस्मि मनसा गतः ॥ (१३।२)

त्रयोविंशतिरात्रं यो योधयामास भार्गवम् । (१४।१)

न च रामेण निस्तीर्णस्तम् अस्मि मनसा गतः ॥ (१४।२)

यं गङ्गा गर्भविधिना धारयामास पार्थिवम् । (१५।१)

वसिष्ठशिष्यं तं तात मनसास्मि गतो नृप ॥ (१५।२)

दिव्यास्त्राणि महातेजा यो धारयति बुद्धिमान् । (१६।१)

साङ्गांश्च चतुरो वेदांस्तम् अस्मि मनसा गतः ॥ (१६।२)

रामस्य दयितं शिष्यं जामदग्न्यस्य पाण्डव । (१७।१)

आधारं सर्वविद्यानां तम् अस्मि मनसा गतः ॥ (१७।२)

एकीकृत्येन्द्रियग्रामं मनः संयम्य मेधया । (१८।१)

शरणं माम् उपागच्छत् ततो मे तद्गतं मनः ॥ (१८।२)

स हि भूतं च भव्यं च भवच्च पुरुषर्षभ । (१९।१)

वेत्ति धर्मभृतां श्रेष्ठस्ततो मे तद्गतं मनः ॥ (१९।२)

तस्मिन् हि पुरुषव्याघ्रे कर्मभिः स्वैर् दिवं गते । (२०।१)

भविष्यति मही पार्थ नष्टचन्द्रेव शर्वरी ॥ (२०।२)

तद् युधिष्ठिर गाङ्गेयं भीष्मं भीमपराक्रमम् । (२१।१)

अभिगम्योपसंगृह्य पृच्छ यत् ते मनोगतम् ॥ (२१।२)

चातुर्वेद्यं चातुर्होत्रं चातुराश्रम्यम् एव च । (२२।१)

चातुर्वर्ण्यस्य धर्मं च पृच्छैनं पृथिवीपते ॥ (२२।२)

तस्मिन् अस्तमिते भीष्मे कौरवाणां धुरंधरे । (२३।१)

ज्ञानान्यल्पीभविष्यन्ति तस्मात् त्वां चोदयाम्यहम् ॥ (२३।२)

तच्छ्रुत्वा वासुदेवस्य तथ्यं वचनम् उत्तमम् । (२४।१)

साश्रुकण्ठः स धर्मज्ञो जनार्दनम् उवाच ह ॥ (२४।२)

यद् भवान् आह भीष्मस्य प्रभावं प्रति माधव । (२५।१)

तथा तन्नात्र संदेहो विद्यते मम मानद ॥ (२५।२)

महाभाग्यं हि भीष्मस्य प्रभावश्च महात्मनः । (२६।१)

श्रुतं मया कथयतां ब्राह्मणानां महात्मनाम् ॥ (२६।२)

भवांश्च कर्ता लोकानां यद् ब्रवीत्यरिसूदन । (२७।१)

तथा तद् अनभिध्येयं वाक्यं यादवनन्दन ॥ (२७।२)

यतस्त्वनुग्रहकृता बुद्धिस्ते मयि माधव । (२८।१)

त्वाम् अग्रतः पुरस्कृत्य भीष्मं पश्यामहे वयम् ॥ (२८।२)

आवृत्ते भगवत्यर्के स हि लोकान् गमिष्यति । (२९।१)

त्वद्दर्शनं महाबाहो तस्माद् अर्हति कौरवः ॥ (२९।२)

तव ह्याद्यस्य देवस्य क्षरस्यैवाक्षरस्य च । (३०।१)

दर्शनं तस्य लाभः स्यात् त्वं हि ब्रह्ममयो निधिः ॥ (३०।२)

श्रुत्वैतद् धर्मराजस्य वचनं मधुसूदनः । (३१।१)

पार्श्वस्थं सात्यकिं प्राह रथो मे युज्यताम् इति ॥ (३१।२)

सात्यकिस्तूपनिष्क्रम्य केशवस्य समीपतः । (३२।१)

दारुकं प्राह कृष्णस्य युज्यतां रथ इत्युत ॥ (३२।२)

स सात्यकेर् आशु वचो निशम्य रथोत्तमं काञ्चनभूषिताङ्गम् । (३३।१)

मसारगल्वर्कमयैर् विभङ्गैर् विभूषितं हेमपिनद्धचक्रम् ॥ (३३।२)

दिवाकरांशुप्रभम् आशुगामिनं विचित्रनानामणिरत्नभूषितम् । (३४।१)

नवोदितं सूर्यम् इव प्रतापिनं विचित्रतार्क्ष्यध्वजिनं पताकिनम् ॥ (३४।२)

सुग्रीवसैन्यप्रमुखैर् वराश्वैर् मनोजवैः काञ्चनभूषिताङ्गैः । (३५।१)

सुयुक्तम् आवेदयद् अच्युताय कृताञ्जलिर् दारुको राजसिंह ॥ (३५।२)