वासुदेव उवाच । (१।१)

एवम् उक्ते तु भीष्मेण द्रोणेन विदुरेण च । (१।२)

गान्धार्या धृतराष्ट्रेण न च मन्दो ऽन्वबुध्यत ॥ (१।३)

अवधूयोत्थितः क्रुद्धो रोषात् संरक्तलोचनः । (२।१)

अन्वद्रवन्त तं पश्चाद् राजानस्त्यक्तजीविताः ॥ (२।२)

अज्ञापयच्च राज्ञस्तान् पार्थिवान् दुष्टचेतसः । (३।१)

प्रयाध्वं वै कुरुक्षेत्रं पुष्यो ऽद्येति पुनः पुनः ॥ (३।२)

ततस्ते पृथिवीपालाः प्रययुः सहसैनिकाः । (४।१)

भीष्मं सेनापतिं कृत्वा संहृष्टाः कालचोदिताः ॥ (४।२)

अक्षौहिण्यो दशैका च पार्थिवानां समागताः । (५।१)

तासां प्रमुखतो भीष्मस्तालकेतुर् व्यरोचत । (५।२)

यद् अत्र युक्तं प्राप्तं च तद् विधत्स्व विशां पते ॥ (५।३)

उक्तं भीष्मेण यद् वाक्यं द्रोणेन विदुरेण च । (६।१)

गान्धार्या धृतराष्ट्रेण समक्षं मम भारत । (६।२)

एतत् ते कथितं राजन् यद्वृत्तं कुरुसंसदि ॥ (६।३)

साम आदौ प्रयुक्तं मे राजन् सौभ्रात्रम् इच्छता । (७।१)

अभेदात् कुरुवंशस्य प्रजानां च विवृद्धये ॥ (७।२)

पुनर् भेदश्च मे युक्तो यदा साम न गृह्यते । (८।१)

कर्मानुकीर्तनं चैव देवमानुषसंहितम् ॥ (८।२)

यदा नाद्रियते वाक्यं सामपूर्वं सुयोधनः । (९।१)

तदा मया समानीय भेदिताः सर्वपार्थिवाः ॥ (९।२)

अद्भुतानि च घोराणि दारुणानि च भारत । (१०।१)

अमानुषाणि कर्माणि दर्शितानि च मे विभो ॥ (१०।२)

भर्त्सयित्वा तु राज्ञस्तांस्तृणीकृत्य सुयोधनम् । (११।१)

राधेयं भीषयित्वा च सौबलं च पुनः पुनः ॥ (११।२)

न्यूनतां धार्तराष्ट्राणां निन्दां चैव पुनः पुनः । (१२।१)

भेदयित्वा नृपान् सर्वान् वाग्भिर् मन्त्रेण चासकृत् ॥ (१२।२)

पुनः सामाभिसंयुक्तं संप्रदानम् अथाब्रुवम् । (१३।१)

अभेदात् कुरुवंशस्य कार्ययोगात् तथैव च ॥ (१३।२)

ते बाला धृतराष्ट्रस्य भीष्मस्य विदुरस्य च । (१४।१)

तिष्ठेयुः पाण्डवाः सर्वे हित्वा मानम् अधश्चराः ॥ (१४।२)

प्रयच्छन्तु च ते राज्यम् अनीशास्ते भवन्तु च । (१५।१)

यथाह राजा गाङ्गेयो विदुरश्च तथास्तु तत् ॥ (१५।२)

सर्वं भवतु ते राज्यं पञ्च ग्रामान् विसर्जय । (१६।१)

अवश्यं भरणीया हि पितुस्ते राजसत्तम ॥ (१६।२)

एवम् उक्तस्तु दुष्टात्मा नैव भावं व्यमुञ्चत । (१७।१)

दण्डं चतुर्थं पश्यामि तेषु पापेषु नान्यथा ॥ (१७।२)

निर्याताश्च विनाशाय कुरुक्षेत्रं नराधिपाः । (१८।१)

एतत् ते कथितं सर्वं यद्वृत्तं कुरुसंसदि ॥ (१८।२)

न ते राज्यं प्रयच्छन्ति विना युद्धेन पाण्डव । (१९।१)

विनाशहेतवः सर्वे प्रत्युपस्थितमृत्यवः ॥ (१९।२)