वैशंपायन उवाच । (१।१)

तथा कथयतोर् एव तयोर् बुद्धिमतोस्तदा । (१।२)

शिवा नक्षत्रसम्पन्ना सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ (१।३)

धर्मार्थकामयुक्ताश्च विचित्रार्थपदाक्षराः । (२।१)

शृण्वतो विविधा वाचो विदुरस्य महात्मनः ॥ (२।२)

कथाभिर् अनुरूपाभिः कृष्णस्यामिततेजसः । (३।१)

अकामस्येव कृष्णस्य सा व्यतीयाय शर्वरी ॥ (३।२)

ततस्तु स्वरसम्पन्ना बहवः सूतमागधाः । (४।१)

शङ्खदुन्दुभिनिर्घोषैः केशवं प्रत्यबोधयन् ॥ (४।२)

तत उत्थाय दाशार्ह ऋषभः सर्वसात्वताम् । (५।१)

सर्वम् आवश्यकं चक्रे प्रातःकार्यं जनार्दनः ॥ (५।२)

कृतोदकार्यजप्यः स हुताग्निः समलंकृतः । (६।१)

तत आदित्यम् उद्यन्तम् उपातिष्ठत माधवः ॥ (६।२)

अथ दुर्योधनः कृष्णं शकुनिश्चापि सौबलः । (७।१)

संध्यां तिष्ठन्तम् अभ्येत्य दाशार्हम् अपराजितम् ॥ (७।२)

आचक्षेतां तु कृष्णस्य धृतराष्ट्रं सभागतम् । (८।१)

कुरूंश्च भीष्मप्रमुखान् राज्ञः सर्वांश्च पार्थिवान् ॥ (८।२)

त्वाम् अर्थयन्ते गोविन्द दिवि शक्रम् इवामराः । (९।१)

तावभ्यनन्दद् गोविन्दः साम्ना परमवल्गुना ॥ (९।२)

ततो विमल आदित्ये ब्राह्मणेभ्यो जनार्दनः । (१०।१)

ददौ हिरण्यं वासांसि गाश्चाश्वांश्च परंतपः ॥ (१०।२)

विसृष्टवन्तं रत्नानि दाशार्हम् अपराजितम् । (११।१)

तिष्ठन्तम् उपसंगम्य ववन्दे सारथिस्तदा ॥ (११।२)

तम् उपस्थितम् आज्ञाय रथं दिव्यं महामनाः । (१२।१)

महाभ्रघननिर्घोषं सर्वरत्नविभूषितम् ॥ (१२।२)

अग्निं प्रदक्षिणं कृत्वा ब्राह्मणांश्च जनार्दनः । (१३।१)

कौस्तुभं मणिम् आमुच्य श्रिया परमया ज्वलन् ॥ (१३।२)

कुरुभिः संवृतः कृष्णो वृष्णिभिश्चाभिरक्षितः । (१४।१)

आतिष्ठत रथं शौरिः सर्वयादवनन्दनः ॥ (१४।२)

अन्वारुरोह दाशार्हं विदुरः सर्वधर्मवित् । (१५।१)

सर्वप्राणभृतां श्रेष्ठं सर्वधर्मभृतां वरम् ॥ (१५।२)

ततो दुर्योधनः कृष्णं शकुनिश्चापि सौबलः । (१६।१)

द्वितीयेन रथेनैनम् अन्वयातां परंतपम् ॥ (१६।२)

सात्यकिः कृतवर्मा च वृष्णीनां च महारथाः । (१७।१)

पृष्ठतो ऽनुययुः कृष्णं रथैर् अश्वैर् गजैर् अपि ॥ (१७।२)

तेषां हेमपरिष्कारा युक्ताः परमवाजिभिः । (१८।१)

गच्छतां घोषिणश्चित्राश्चारु बभ्राजिरे रथाः ॥ (१८।२)

संमृष्टसंसिक्तरजः प्रतिपेदे महापथम् । (१९।१)

राजर्षिचरितं काले कृष्णो धीमाञ् श्रिया ज्वलन् ॥ (१९।२)

ततः प्रयाते दाशार्हे प्रावाद्यन्तैकपुष्कराः । (२०।१)

शङ्खाश्च दध्मिरे तत्र वाद्यान्यन्यानि यानि च ॥ (२०।२)

प्रवीराः सर्वलोकस्य युवानः सिंहविक्रमाः । (२१।१)

परिवार्य रथं शौरेर् अगच्छन्त परंतपाः ॥ (२१।२)

ततो ऽन्ये बहुसाहस्रा विचित्राद्भुतवाससः । (२२।१)

असिप्रासायुधधराः कृष्णस्यासन् पुरःसराः ॥ (२२।२)

गजाः परःशतास्तत्र वराश्चाश्वाः सहस्रशः । (२३।१)

प्रयान्तम् अन्वयुर् वीरं दाशार्हम् अपराजितम् ॥ (२३।२)

पुरं कुरूणां संवृत्तं द्रष्टुकामं जनार्दनम् । (२४।१)

सवृद्धबालं सस्त्रीकं रथ्यागतम् अरिंदमम् ॥ (२४।२)

वेदिकापाश्रिताभिश्च समाक्रान्तान्यनेकशः । (२५।१)

प्रचलन्तीव भारेण योषिद्भिर् भवनान्युत ॥ (२५।२)

सम्पूज्यमानः कुरुभिः संशृण्वन् विविधाः कथाः । (२६।१)

यथार्हं प्रतिसत्कुर्वन् प्रेक्षमाणः शनैर् ययौ ॥ (२६।२)

ततः सभां समासाद्य केशवस्यानुयायिनः । (२७।१)

सशङ्खैर् वेणुनिर्घोषैर् दिशः सर्वा व्यनादयन् ॥ (२७।२)

ततः सा समितिः सर्वा राज्ञाम् अमिततेजसाम् । (२८।१)

सम्प्राकम्पत हर्षेण कृष्णागमनकाङ्क्षया ॥ (२८।२)

ततो ऽभ्याशगते कृष्णे समहृष्यन्नराधिपाः । (२९।१)

श्रुत्वा तं रथनिर्घोषं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ (२९।२)

आसाद्य तु सभाद्वारम् ऋषभः सर्वसात्वताम् । (३०।१)

अवतीर्य रथाच्छौरिः कैलासशिखरोपमात् ॥ (३०।२)

नगमेघप्रतीकाशां ज्वलन्तीम् इव तेजसा । (३१।१)

महेन्द्रसदनप्रख्यां प्रविवेश सभां ततः ॥ (३१।२)

पाणौ गृहीत्वा विदुरं सात्यकिं च महायशाः । (३२।१)

ज्योतींष्यादित्यवद् राजन् कुरून् प्रच्छादयञ् श्रिया ॥ (३२।२)

अग्रतो वासुदेवस्य कर्णदुर्योधनावुभौ । (३३।१)

वृष्णयः कृतवर्मा च आसन् कृष्णस्य पृष्ठतः ॥ (३३।२)

धृतराष्ट्रं पुरस्कृत्य भीष्मद्रोणादयस्ततः । (३४।१)

आसनेभ्यो ऽचलन् सर्वे पूजयन्तो जनार्दनम् ॥ (३४।२)

अभ्यागच्छति दाशार्हे प्रज्ञाचक्षुर् महामनाः । (३५।१)

सहैव भीष्मद्रोणाभ्याम् उदतिष्ठन्महायशाः ॥ (३५।२)

उत्तिष्ठति महाराजे धृतराष्ट्रे जनेश्वरे । (३६।१)

तानि राजसहस्राणि समुत्तस्थुः समन्ततः ॥ (३६।२)

आसनं सर्वतोभद्रं जाम्बूनदपरिष्कृतम् । (३७।१)

कृष्णार्थे कल्पितं तत्र धृतराष्ट्रस्य शासनात् ॥ (३७।२)

स्मयमानस्तु राजानं भीष्मद्रोणौ च माधवः । (३८।१)

अभ्यभाषत धर्मात्मा राज्ञश्चान्यान् यथावयः ॥ (३८।२)

तत्र केशवम् आनर्चुः सम्यग् अभ्यागतं सभाम् । (३९।१)

राजानः पार्थिवाः सर्वे कुरवश्च जनार्दनम् ॥ (३९।२)

तत्र तिष्ठन् स दाशार्हो राजमध्ये परंतपः । (४०।१)

अपश्यद् अन्तरिक्षस्थान् ऋषीन् परपुरंजयः ॥ (४०।२)

ततस्तान् अभिसम्प्रेक्ष्य नारदप्रमुखान् ऋषीन् । (४१।१)

अभ्यभाषत दाशार्हो भीष्मं शांतनवं शनैः ॥ (४१।२)

पार्थिवीं समितिं द्रष्टुम् ऋषयो ऽभ्यागता नृप । (४२।१)

निमन्त्र्यन्ताम् आसनैश्च सत्कारेण च भूयसा ॥ (४२।२)

नैतेष्वनुपविष्टेषु शक्यं केनचिद् आसितुम् । (४३।१)

पूजा प्रयुज्यताम् आशु मुनीनां भावितात्मनाम् ॥ (४३।२)

ऋषीञ् शांतनवो दृष्ट्वा सभाद्वारम् उपस्थितान् । (४४।१)

त्वरमाणस्ततो भृत्यान् आसनानीत्यचोदयत् ॥ (४४।२)

आसनान्यथ मृष्टानि महान्ति विपुलानि च । (४५।१)

मणिकाञ्चनचित्राणि समाजह्रुस्ततस्ततः ॥ (४५।२)

तेषु तत्रोपविष्टेषु गृहीतार्घेषु भारत । (४६।१)

निषसादासने कृष्णो राजानश्च यथासनम् ॥ (४६।२)

दुःशासनः सात्यकये ददावासनम् उत्तमम् । (४७।१)

विविंशतिर् ददौ पीठं काञ्चनं कृतवर्मणे ॥ (४७।२)

अविदूरे ऽथ कृष्णस्य कर्णदुर्योधनावुभौ । (४८।१)

एकासने महात्मानौ निषीदतुर् अमर्षणौ ॥ (४८।२)

गान्धारराजः शकुनिर् गान्धारैर् अभिरक्षितः । (४९।१)

निषसादासने राजा सहपुत्रो विशां पते ॥ (४९।२)

विदुरो मणिपीठे तु शुक्लस्पर्ध्याजिनोत्तरे । (५०।१)

संस्पृशन्न् आसनं शौरेर् महामतिर् उपाविशत् ॥ (५०।२)

चिरस्य दृष्ट्वा दाशार्हं राजानः सर्वपार्थिवाः । (५१।१)

अमृतस्येव नातृप्यन् प्रेक्षमाणा जनार्दनम् ॥ (५१।२)

अतसीपुष्पसंकाशः पीतवासा जनार्दनः । (५२।१)

व्यभ्राजत सभामध्ये हेम्नीवोपहितो मणिः ॥ (५२।२)

ततस्तूष्णीं सर्वम् आसीद् गोविन्दगतमानसम् । (५३।१)

न तत्र कश्चित् किंचिद्धि व्याजहार पुमान् क्वचित् ॥ (५३।२)