मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

इक्ष्वाकौ संस्थिते राजञ् शशादः पृथिवीम् इमाम् । (१।२)

प्राप्तः परमधर्मात्मा सो ऽयोध्यायां नृपो ऽभवत् ॥ (१।३)

शशादस्य तु दायादः ककुत्स्थो नाम वीर्यवान् । (२।१)

अनेनाश् चापि काकुत्स्थः पृथुश् चानेनसः सुतः ॥ (२।२)

विष्वगश्वः पृथोः पुत्रस् तस्माद् आर्द्रस् तु जज्ञिवान् । (३।१)

आर्द्रस्य युवनाश्वस् तु श्रावस्तस् तस्य चात्मजः ॥ (३।२)

जज्ञे श्रावस्तको राजा श्रावस्ती येन निर्मिता । (४।१)

श्रावस्तस्य तु दायादो बृहदश्वो महाबलः । (४।२)

बृहदश्वसुतश् चापि कुवलाश्व इति स्मृतः ॥ (४।३)

कुवलाश्वस्य पुत्राणां सहस्राण्येकविंशतिः । (५।१)

सर्वे विद्यासु निष्णाता बलवन्तो दुरासदाः ॥ (५।२)

कुवलाश्वस् तु पितृतो गुणैर् अभ्यधिको ऽभवत् । (६।१)

समये तं ततो राज्ये बृहदश्वो ऽभ्यषेचयत् । (६।२)

कुवलाश्वं महाराज शूरम् उत्तमधार्मिकम् ॥ (६।३)

पुत्रसंक्रामितश्रीस् तु बृहदश्वो महीपतिः । (७।१)

जगाम तपसे धीमांस् तपोवनम् अमित्रहा ॥ (७।२)

अथ शुश्राव राजर्षिं तम् उत्तङ्को युधिष्ठिर । (८।१)

वनं सम्प्रस्थितं राजन् बृहदश्वं द्विजोत्तमः ॥ (८।२)

तम् उत्तङ्को महातेजाः सर्वास्त्रविदुषां वरम् । (९।१)

न्यवारयद् अमेयात्मा समासाद्य नरोत्तमम् ॥ (९।२)

उत्तङ्क उवाच । (१०।१)

भवता रक्षणं कार्यं तत् तावत् कर्तुम् अर्हसि । (१०।२)

निरुद्विग्ना वयं राजंस् त्वत्प्रसादाद् वसेमहि ॥ (१०।३)

त्वया हि पृथिवी राजन् रक्ष्यमाणा महात्मना । (११।१)

भविष्यति निरुद्विग्ना नारण्यं गन्तुम् अर्हसि ॥ (११।२)

पालने हि महान् धर्मः प्रजानाम् इह दृश्यते । (१२।१)

न तथा दृश्यते ऽरण्ये मा ते भूद् बुद्धिर् ईदृशी ॥ (१२।२)

ईदृशो न हि राजेन्द्र धर्मः क्वचन दृश्यते । (१३।१)

प्रजानां पालने यो वै पुरा राजर्षिभिः कृतः । (१३।२)

रक्षितव्याः प्रजा राज्ञा तास् त्वं रक्षितुम् अर्हसि ॥ (१३।३)

निरुद्विग्नस् तपश् चर्तुं न हि शक्नोमि पार्थिव । (१४।१)

ममाश्रमसमीपे वै समेषु मरुधन्वसु ॥ (१४।२)

समुद्रो वालुकापूर्ण उज्जानक इति स्मृतः । (१५।१)

बहुयोजनविस्तीर्णो बहुयोजनम् आयतः ॥ (१५।२)

तत्र रौद्रो दानवेन्द्रो महावीर्यपराक्रमः । (१६।१)

मधुकैटभयोः पुत्रो धुन्धुर् नाम सुदारुणः ॥ (१६।२)

अन्तर्भूमिगतो राजन् वसत्यमितविक्रमः । (१७।१)

तं निहत्य महाराज वनं त्वं गन्तुम् अर्हसि ॥ (१७।२)

शेते लोकविनाशाय तप आस्थाय दारुणम् । (१८।१)

त्रिदशानां विनाशाय लोकानां चापि पार्थिव ॥ (१८।२)

अवध्यो देवतानां स दैत्यानाम् अथ रक्षसाम् । (१९।१)

नागानाम् अथ यक्षाणां गन्धर्वाणां च सर्वशः । (१९।२)

अवाप्य स वरं राजन् सर्वलोकपितामहात् ॥ (१९।३)

तं विनाशय भद्रं ते मा ते बुद्धिर् अतो ऽन्यथा । (२०।१)

प्राप्स्यसे महतीं कीर्तिं शाश्वतीम् अव्ययां ध्रुवाम् ॥ (२०।२)

क्रूरस्य स्वपतस् तस्य वालुकान्तर्हितस्य वै । (२१।१)

संवत्सरस्य पर्यन्ते निःश्वासः सम्प्रवर्तते । (२१।२)

यदा तदा भूश् चलति सशैलवनकानना ॥ (२१।३)

तस्य निःश्वासवातेन रज उद्धूयते महत् । (२२।१)

आदित्यपथम् आवृत्य सप्ताहं भूमिकम्पनम् । (२२।२)

सविस्फुलिङ्गं सज्वालं सधूमं ह्यतिदारुणम् ॥ (२२।३)

तेन राजन् न शक्नोमि तस्मिन् स्थातुं स्व आश्रमे । (२३।१)

तं विनाशय राजेन्द्र लोकानां हितकाम्यया । (२३।२)

लोकाः स्वस्था भवन्त्वद्य तस्मिन् विनिहते ऽसुरे ॥ (२३।३)

त्वं हि तस्य विनाशाय पर्याप्त इति मे मतिः । (२४।१)

तेजसा तव तेजश् च विष्णुर् आप्याययिष्यति ॥ (२४।२)

विष्णुना च वरो दत्तो मम पूर्वं ततो वधे । (२५।१)

यस् तं महासुरं रौद्रं वधिष्यति महीपतिः । (२५।२)

तेजस् तं वैष्णवम् इति प्रवेक्ष्यति दुरासदम् ॥ (२५।३)

तत् तेजस् त्वं समाधाय राजेन्द्र भुवि दुःसहम् । (२६।१)

तं निषूदय संदुष्टं दैत्यं रौद्रपराक्रमम् ॥ (२६।२)

न हि धुन्धुर् महातेजास् तेजसाल्पेन शक्यते । (२७।१)

निर्दग्धुं पृथिवीपाल स हि वर्षशतैर् अपि ॥ (२७।२)