बृहदश्व उवाच । (१।१)

सर्वं विकारं दृष्ट्वा तु पुण्यश्लोकस्य धीमतः । (१।२)

आगत्य केशिनी क्षिप्रं दमयन्त्यै न्यवेदयत् ॥ (१।३)

दमयन्ती ततो भूयः प्रेषयामास केशिनीम् । (२।१)

मातुः सकाशं दुःखार्ता नलशङ्कासमुत्सुका ॥ (२।२)

परीक्षितो मे बहुशो बाहुको नलशङ्कया । (३।१)

रूपे मे संशयस् त्वेकः स्वयम् इच्छामि वेदितुम् ॥ (३।२)

स वा प्रवेश्यतां मातर् मां वानुज्ञातुम् अर्हसि । (४।१)

विदितं वाथ वाज्ञातं पितुर् मे संविधीयताम् ॥ (४।२)

एवम् उक्ता तु वैदर्भ्या सा देवी भीमम् अब्रवीत् । (५।१)

दुहितुस् तम् अभिप्रायम् अन्वजानाच्च पार्थिवः ॥ (५।२)

सा वै पित्राभ्यनुज्ञाता मात्रा च भरतर्षभ । (६।१)

नलं प्रवेशयामास यत्र तस्याः प्रतिश्रयः ॥ (६।२)

तं तु दृष्ट्वा तथायुक्तं दमयन्ती नलं तदा । (७।१)

तीव्रशोकसमाविष्टा बभूव वरवर्णिनी ॥ (७।२)

ततः काषायवसना जटिला मलपङ्किनी । (८।१)

दमयन्ती महाराज बाहुकं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (८।२)

दृष्टपूर्वस् त्वया कश्चिद् धर्मज्ञो नाम बाहुक । (९।१)

सुप्ताम् उत्सृज्य विपिने गतो यः पुरुषः स्त्रियम् ॥ (९।२)

अनागसं प्रियां भार्यां विजने श्रममोहिताम् । (१०।१)

अपहाय तु को गच्छेत् पुण्यश्लोकम् ऋते नलम् ॥ (१०।२)

किं नु तस्य मया कार्यम् अपराद्धं महीपतेः । (११।१)

यो माम् उत्सृज्य विपिने गतवान् निद्रया हृताम् ॥ (११।२)

साक्षाद् देवान् अपाहाय वृतो यः स मया पुरा । (१२।१)

अनुव्रतां साभिकामां पुत्रिणीं त्यक्तवान् कथम् ॥ (१२।२)

अग्नौ पाणिगृहीतां च हंसानां वचने स्थिताम् । (१३।१)

भरिष्यामीति सत्यं च प्रतिश्रुत्य क्व तद् गतम् ॥ (१३।२)

दमयन्त्या ब्रुवन्त्यास् तु सर्वम् एतद् अरिंदम । (१४।१)

शोकजं वारि नेत्राभ्याम् असुखं प्रास्रवद् बहु ॥ (१४।२)

अतीव कृष्णताराभ्यां रक्तान्ताभ्यां जलं तु तत् । (१५।१)

परिस्रवन् नलो दृष्ट्वा शोकार्त इदम् अब्रवीत् ॥ (१५।२)

मम राज्यं प्रनष्टं यन् नाहं तत् कृतवान् स्वयम् । (१६।१)

कलिना तत् कृतं भीरु यच् च त्वाम् अहम् अत्यजम् ॥ (१६।२)

त्वया तु धर्मभृच्छ्रेष्ठे शापेनाभिहतः पुरा । (१७।१)

वनस्थया दुःखितया शोचन्त्या मां विवाससम् ॥ (१७।२)

स मच्छरीरे त्वच्छापाद् दह्यमानो ऽवसत् कलिः । (१८।१)

त्वच्छापदग्धः सततं सो ऽग्नाविव समाहितः ॥ (१८।२)

मम च व्यवसायेन तपसा चैव निर्जितः । (१९।१)

दुःखस्यान्तेन चानेन भवितव्यं हि नौ शुभे ॥ (१९।२)

विमुच्य मां गतः पापः स ततो ऽहम् इहागतः । (२०।१)

त्वदर्थं विपुलश्रोणि न हि मे ऽन्यत् प्रयोजनम् ॥ (२०।२)

कथं नु नारी भर्तारम् अनुरक्तम् अनुव्रतम् । (२१।१)

उत्सृज्य वरयेद् अन्यं यथा त्वं भीरु कर्हिचित् ॥ (२१।२)

दूताश् चरन्ति पृथिवीं कृत्स्नां नृपतिशासनात् । (२२।१)

भैमी किल स्म भर्तारं द्वितीयं वरयिष्यति ॥ (२२।२)

स्वैरवृत्ता यथाकामम् अनुरूपम् इवात्मनः । (२३।१)

श्रुत्वैव चैवं त्वरितो भाङ्गस्वरिर् उपस्थितः ॥ (२३।२)

दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा नलस्य परिदेवितम् । (२४।१)

प्राञ्जलिर् वेपमाना च भीता वचनम् अब्रवीत् ॥ (२४।२)