बृहदश्व उवाच । (१।१)

एवं स समयं कृत्वा द्वापरेण कलिः सह । (१।२)

आजगाम ततस् तत्र यत्र राजा स नैषधः ॥ (१।३)

स नित्यम् अन्तरप्रेक्षी निषधेष्ववसच्चिरम् । (२।१)

अथास्य द्वादशे वर्षे ददर्श कलिर् अन्तरम् ॥ (२।२)

कृत्वा मूत्रम् उपस्पृश्य संध्याम् आस्ते स्म नैषधः । (३।१)

अकृत्वा पादयोः शौचं तत्रैनं कलिर् आविशत् ॥ (३।२)

स समाविश्य तु नलं समीपं पुष्करस्य ह । (४।१)

गत्वा पुष्करम् आहेदम् एहि दीव्य नलेन वै ॥ (४।२)

अक्षद्यूते नलं जेता भवान् हि सहितो मया । (५।१)

निषधान् प्रतिपद्यस्व जित्वा राजन् नलं नृपम् ॥ (५।२)

एवम् उक्तस् तु कलिना पुष्करो नलम् अभ्ययात् । (६।१)

कलिश्चैव वृषो भूत्वा गवां पुष्करम् अभ्ययात् ॥ (६।२)

आसाद्य तु नलं वीरं पुष्करः परवीरहा । (७।१)

दीव्यावेत्य् अब्रवीद् भ्राता वृषेणेति मुहुर् मुहुः ॥ (७।२)

न चक्षमे ततो राजा समाह्वानं महामनाः । (८।१)

वैदर्भ्याः प्रेक्षमाणायाः पणकालम् अमन्यत ॥ (८।२)

हिरण्यस्य सुवर्णस्य यानयुग्यस्य वाससाम् । (९।१)

आविष्टः कलिना द्यूते जीयते स्म नलस् तदा ॥ (९।२)

तम् अक्षमदसंमत्तं सुहृदां न तु कश्चन । (१०।१)

निवारणे ऽभवच्छक्तो दीव्यमानम् अचेतसम् ॥ (१०।२)

ततः पौरजनः सर्वो मन्त्रिभिः सह भारत । (११।१)

राजानं द्रष्टुम् आगच्छन् निवारयितुम् आतुरम् ॥ (११।२)

ततः सूत उपागम्य दमयन्त्यै न्यवेदयत् । (१२।१)

एष पौरजनः सर्वो द्वारि तिष्ठति कार्यवान् ॥ (१२।२)

निवेद्यतां नैषधाय सर्वाः प्रकृतयः स्थिताः । (१३।१)

अमृष्यमाणा व्यसनं राज्ञो धर्मार्थदर्शिनः ॥ (१३।२)

ततः सा बाष्पकलया वाचा दुःखेन कर्शिता । (१४।१)

उवाच नैषधं भैमी शोकोपहतचेतना ॥ (१४।२)

राजन् पौरजनो द्वारि त्वां दिदृक्षुर् अवस्थितः । (१५।१)

मन्त्रिभिः सहितः सर्वै राजभक्तिपुरस्कृतः । (१५।२)

तं द्रष्टुम् अर्हसीत्येवं पुनः पुनर् अभाषत ॥ (१५।३)

तां तथा रुचिरापाङ्गीं विलपन्तीं सुमध्यमाम् । (१६।१)

आविष्टः कलिना राजा नाभ्यभाषत किंचन ॥ (१६।२)

ततस् ते मन्त्रिणः सर्वे ते चैव पुरवासिनः । (१७।१)

नायम् अस्तीति दुःखार्ता व्रीडिता जग्मुर् आलयान् ॥ (१७।२)

तथा तद् अभवद् द्यूतं पुष्करस्य नलस्य च । (१८।१)

युधिष्ठिर बहून् मासान् पुण्यश्लोकस् त्वजीयत ॥ (१८।२)