जनमेजय उवाच । (१।१)

बालो वाक्यं स्थविर इव प्रभाषते नायं बालः स्थविरो ऽयं मतो मे । (१।२)

इच्छाम्यहं वरम् अस्मै प्रदातुं तन् मे विप्रा वितरध्वं समेताः ॥ (१।३)

सदस्या ऊचुः । (२।१)

बालो ऽपि विप्रो मान्य एवेह राज्ञां यश्चाविद्वान् यश्च विद्वान् यथावत् । (२।२)

प्रसादयैनं त्वम् अतो नरेन्द्र । (२।३)

द्विजातिवर्यं सकलार्थसिद्धये । (२।४)

सर्वान् कामांस्त्वत्त एषो ऽर्हते ऽद्य यथा च नस्तक्षक एति शीघ्रम् ॥ (२।५)

सूत उवाच । (३।१)

व्याहर्तुकामे वरदे नृपे द्विजं वरं वृणीष्वेति ततो ऽभ्युवाच । (३।२)

होता वाक्यं नातिहृष्टान्तरात्मा कर्मण्यस्मिंस्तक्षको नैति तावत् ॥ (३।३)

जनमेजय उवाच । (४।१)

यथा चेदं कर्म समाप्यते मे यथा च नस्तक्षक एति शीघ्रम् । (४।२)

तथा भवन्तः प्रयतन्तु सर्वे परं शक्त्या स हि मे विद्विषाणः ॥ (४।३)

ऋत्विज ऊचुः । (५।१)

यथा शास्त्राणि नः प्राहुर् यथा शंसति पावकः । (५।२)

इन्द्रस्य भवने राजंस्तक्षको भयपीडितः । (५।३)

आस्ते विषधरो नागो निहन्ता जनकस्य ते ॥ (५।४)

सूत उवाच । (६।१)

यथा सूतो लोहिताक्षो महात्मा पौराणिको वेदितवान् पुरस्तात् । (६।२)

स राजानं प्राह पृष्टस्तदानीं यथाहुर् विप्रास्तद्वद् एतन् नृदेव ॥ (६।३)

पुराणम् आगम्य ततो ब्रवीम्यहं दत्तं तस्मै वरम् इन्द्रेण राजन् । (७।१)

वसेह त्वं मत्सकाशे सुगुप्तो न पावकस्त्वां प्रदहिष्यतीति ॥ (७।२)

एतच्छ्रुत्वा दीक्षितस्तप्यमान आस्ते होतारं चोदयन् कर्मकाले । (८।१)

इन्द्रेण सार्धं तक्षकं पातयध्वं विभावसोर् न तु मुच्येत नागः । (८।२)

होता च यत्तः स जुहाव मन्त्रैर् अथो इन्द्रः स्वयम् एवाजगाम । (८।३)

आयातु चेन्द्रो ऽपि सतक्षकः पतेद् विभावसौ नागराजेन तूर्णम् । (८।४)

जम्भस्य हन्तेति जुहाव होता तदाजगामाहिदत्ताभयः प्रभुः ॥ (८।५)

विमानम् आरुह्य महानुभावः सर्वैर् देवैः परिसंस्तूयमानः । (९।१)

बलाहकैश्चाप्यनुगम्यमानो विद्याधरैर् अप्सरसां गणैश्च । (९।२)

नागस्य नाशो मम चैव नाशो भविष्यतीत्येव विचिन्त्यमानः ॥ (९।३)

तस्योत्तरीये निहितः स नागो भयोद्विग्नः शर्म नैवाभ्यगच्छत् । (१०।१)

ततो राजा मन्त्रविदो ऽब्रवीत् पुनः क्रुद्धो वाक्यं तक्षकस्यान्तम् इच्छन् ॥ (१०।२)

इन्द्रस्य भवने विप्रा यदि नागः स तक्षकः । (११।१)

तम् इन्द्रेणैव सहितं पातयध्वं विभावसौ । (११।२)

न त्यजेद् यदि तं चेन्द्रः स नागं तक्षकं तथा । (११।३)

सूत उवाच । (११।४)

जनमेजयेन राज्ञा तु चोदितस्तक्षकं प्रति । (११।५)

होता जुहाव तत्रस्थं तक्षकं पन्नगं तथा । (११।६)

हूयमाने तथा चैव तक्षकः सपुरंदरः । (११।७)

आकाशे ददृशे चैव क्षणेन व्यथितस्तदा । (११।८)

पुरंदरस्तु तं यज्ञं दृष्ट्वोरुभयम् आविशत् । (११।९)

हित्वा तु तक्षकं त्रस्तः स्वम् एव भवनं ययौ । (११।१०)

इन्द्रे गते तु नागेन्द्रस्तक्षको भयमोहितः । (११।११)

मन्त्रशक्त्या पावकार्चिःसमीपम् अवशो गतः । (११।१२)

तं दृष्ट्वा ऋत्विजस्तत्र वचनं चेदम् अब्रुवन् ॥ (११।१३)

ऋत्विज ऊचुः । (१२।१)

अयम् आयाति वै तूर्णं तक्षकस्ते वशं नृप । (१२।२)

श्रूयते ऽस्य महान् नादो रुवतो भैरवं भयात् ॥ (१२।३)

नूनं मुक्तो वज्रभृता स नागो भ्रष्टश्चाङ्कान् मन्त्रविस्रस्तकायः । (१३।१)

घूर्णन्न् आकाशे नष्टसंज्ञो ऽभ्युपैति तीव्रान् निःश्वासान् निःश्वसन् पन्नगेन्द्रः ॥ (१३।२)

वर्तते तव राजेन्द्र कर्मैतद् विधिवत् प्रभो । (१४।१)

अस्मै तु द्विजमुख्याय वरं त्वं दातुम् अर्हसि ॥ (१४।२)

जनमेजय उवाच । (१५।१)

बालाभिरूपस्य तवाप्रमेय वरं प्रयच्छामि यथानुरूपम् । (१५।२)

वृणीष्व यत् ते ऽभिमतं हृदि स्थितं तत् ते प्रदास्याम्यपि चेद् अदेयम् ॥ (१५।३)

सूत उवाच । (१६।१)

पतिष्यमाणे नागेन्द्रे तक्षके जातवेदसि । (१६।२)

इदम् अन्तरम् इत्येवं तदास्तीको ऽभ्यचोदयत् ॥ (१६।३)

वरं ददासि चेन् मह्यं वृणोमि जनमेजय । (१७।१)

सत्रं ते विरमत्वेतन् न पतेयुर् इहोरगाः ॥ (१७।२)

एवम् उक्तस्ततो राजा ब्रह्मन् पारिक्षितस्तदा । (१८।१)

नातिहृष्टमना वाक्यम् आस्तीकम् इदम् अब्रवीत् ॥ (१८।२)

सुवर्णं रजतं गाश्च यच्चान्यन् मन्यसे विभो । (१९।१)

तत् ते दद्यां वरं विप्र न निवर्तेत् क्रतुर् मम ॥ (१९।२)

आस्तीक उवाच । (२०।१)

सुवर्णं रजतं गाश्च न त्वां राजन् वृणोम्यहम् । (२०।२)

सत्रं ते विरमत्वेतत् स्वस्ति मातृकुलस्य नः ॥ (२०।३)

सूत उवाच । (२१।१)

आस्तीकेनैवम् उक्तस्तु राजा पारिक्षितस्तदा । (२१।२)

पुनः पुनर् उवाचेदम् आस्तीकं वदतां वरम् ॥ (२१।३)

अन्यं वरय भद्रं ते वरं द्विजवरोत्तम । (२२।१)

अयाचत न चाप्यन्यं वरं स भृगुनन्दन ॥ (२२।२)

ततो वेदविदस्तत्र सदस्याः सर्व एव तम् । (२३।१)

राजानम् ऊचुः सहिता लभतां ब्राह्मणो वरम् । (२३।२)

श्रुत्वा तन् नृपतिर् वाक्यं ददौ तस्मै वरं तदा । (२३।३)

सर्वेषां पश्यतां तत्र पूर्णकामो द्विजो ऽभवत् ॥ (२३।४)