वैशम्पायन उवाच । (१।१)

स गत्वा नलिनीं रम्यां राक्षसैर् अभिरक्षिताम् । (१।२)

कैलासशिखरे रम्ये ददर्श शुभकानने ॥ (१।३)

कुबेरभवनाभ्याशे जातां पर्वतनिर्झरे । (२।१)

सुरम्यां विपुलच्छायां नानाद्रुमलतावृताम् ॥ (२।२)

हरिताम्बुजसंछन्नां दिव्यां कनकपुष्कराम् । (३।१)

पवित्रभूतां लोकस्य शुभाम् अद्भुतदर्शनाम् ॥ (३।२)

तत्रामृतरसं शीतं लघु कुन्तीसुतः शुभम् । (४।१)

ददर्श विमलं तोयं शिवं बहु च पाण्डवः ॥ (४।२)

तां तु पुष्करिणीं रम्यां पद्मसौगन्धिकायुताम् । (५।१)

जातरूपमयैः पद्मैश् छन्नां परमगन्धिभिः ॥ (५।२)

वैडूर्यवरनालैश् च बहुचित्रैर् मनोहरैः । (६।१)

हंसकारण्डवोद्धूतैः सृजद्भिर् अमलं रजः ॥ (६।२)

आक्रीडं यक्षराजस्य कुबेरस्य महात्मनः । (७।१)

गन्धर्वैर् अप्सरोभिश् च देवैश् च परमार्चिताम् ॥ (७।२)

सेविताम् ऋषिभिर् दिव्यां यक्षैः किम्पुरुषैस् तथा । (८।१)

राक्षसैः किंनरैश् चैव गुप्तां वैश्रवणेन च ॥ (८।२)

तां च दृष्ट्वैव कौन्तेयो भीमसेनो महाबलः । (९।१)

बभूव परमप्रीतो दिव्यं सम्प्रेक्ष्य तत् सरः ॥ (९।२)

तच्च क्रोधवशा नाम राक्षसा राजशासनात् । (१०।१)

रक्षन्ति शतसाहस्राश् चित्रायुधपरिच्छदाः ॥ (१०।२)

ते तु दृष्ट्वैव कौन्तेयम् अजिनैः परिवारितम् । (११।१)

रुक्माङ्गदधरं वीरं भीमं भीमपराक्रमम् ॥ (११।२)

सायुधं बद्धनिस्त्रिंशम् अशङ्कितम् अरिंदमम् । (१२।१)

पुष्करेप्सुम् उपायान्तम् अन्योन्यम् अभिचुक्रुशुः ॥ (१२।२)

अयं पुरुषशार्दूलः सायुधो ऽजिनसंवृतः । (१३।१)

यच्चिकीर्षुर् इह प्राप्तस्तत् संप्रष्टुम् इहार्हथ ॥ (१३।२)

ततः सर्वे महाबाहुं समासाद्य वृकोदरम् । (१४।१)

तेजोयुक्तम् अपृच्छन्त कस् त्वम् आख्यातुम् अर्हसि ॥ (१४।२)

मुनिवेषधरश्चासि चीरवासाश्च लक्ष्यसे । (१५।१)

यदर्थम् असि सम्प्राप्तस्तद् आचक्ष्व महाद्युते ॥ (१५।२)