धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

तथा तु नर्दमानं तं भीमसेनं महाबलम् । (१।२)

मेघस्तनितनिर्घोषं के वीराः पर्यवारयन् ॥ (१।३)

न हि पश्याम्यहं तं वै त्रिषु लोकेषु संजय । (२।१)

क्रुद्धस्य भीमसेनस्य यस्तिष्ठेद् अग्रतो रणे ॥ (२।२)

गदाम् उद्यच्छमानस्य कालस्येव महामृधे । (३।१)

न हि पश्याम्यहं तात यस्तिष्ठेत रणाजिरे ॥ (३।२)

रथं रथेन यो हन्यात् कुञ्जरं कुञ्जरेण च । (४।१)

कस्तस्य समरे स्थाता साक्षाद् अपि शतक्रतुः ॥ (४।२)

क्रुद्धस्य भीमसेनस्य मम पुत्राञ् जिघांसतः । (५।१)

दुर्योधनहिते युक्ताः समतिष्ठन्त के ऽग्रतः ॥ (५।२)

भीमसेनदवाग्नेस्तु मम पुत्रतृणोलपम् । (६।१)

प्रधक्ष्यतो रणमुखे के वीराः प्रमुखे स्थिताः ॥ (६।२)

काल्यमानान् हि मे पुत्रान् भीमेनावेक्ष्य संयुगे । (७।१)

कालेनेव प्रजाः सर्वाः के भीमं पर्यवारयन् ॥ (७।२)

भीमवह्नेः प्रदीप्तस्य मम पुत्रान् दिधक्षतः । (८।१)

के शूराः पर्यवर्तन्त तन्ममाचक्ष्व संजय ॥ (८।२)

संजय उवाच । (९।१)

तथा तु नर्दमानं तं भीमसेनं महारथम् । (९।२)

तुमुलेनैव शब्देन कर्णो ऽप्यभ्यपतद् बली ॥ (९।३)

व्याक्षिपन् बलवच्चापम् अतिमात्रम् अमर्षणः । (१०।१)

कर्णस्तु युद्धम् आकाङ्क्षन् दर्शयिष्यन् बलं बली ॥ (१०।२)

प्रावेपन्न् इव गात्राणि कर्णभीमसमागमे । (११।१)

रथिनां सादिनां चैव तयोः श्रुत्वा तलस्वनम् ॥ (११।२)

भीमसेनस्य निनदं घोरं श्रुत्वा रणाजिरे । (१२।१)

खं च भूमिं च सम्बद्धां मेनिरे क्षत्रियर्षभाः ॥ (१२।२)

पुनर् घोरेण नादेन पाण्डवस्य महात्मनः । (१३।१)

समरे सर्वयोधानां धनूंष्यभ्यपतन् क्षितौ ॥ (१३।२)

वित्रस्तानि च सर्वाणि शकृन्मूत्रं प्रसुस्रुवुः । (१४।१)

वाहनानि महाराज बभूवुर् विमनांसि च ॥ (१४।२)

प्रादुरासन्निमित्तानि घोराणि च बहूनि च । (१५।१)

तस्मिंस्तु तुमुले राजन् भीमकर्णसमागमे ॥ (१५।२)

ततः कर्णस्तु विंशत्या शराणां भीमम् आर्दयत् । (१६।१)

विव्याध चास्य त्वरितः सूतं पञ्चभिर् आशुगैः ॥ (१६।२)

प्रहस्य भीमसेनस्तु कर्णं प्रत्यर्पयद् रणे । (१७।१)

सायकानां चतुःषष्ट्या क्षिप्रकारी महाबलः ॥ (१७।२)

तस्य कर्णो महेष्वासः सायकांश्चतुरो ऽक्षिपत् । (१८।१)

असंप्राप्तांस्तु तान् भीमः सायकैर् नतपर्वभिः । (१८।२)

चिछेद बहुधा राजन् दर्शयन् पाणिलाघवम् ॥ (१८।३)

तं कर्णश्छादयामास शरव्रातैर् अनेकशः । (१९।१)

संछाद्यमानः कर्णेन बहुधा पाण्डुनन्दनः ॥ (१९।२)

चिछेद चापं कर्णस्य मुष्टिदेशे महारथः । (२०।१)

विव्याध चैनं बहुभिः सायकैर् नतपर्वभिः ॥ (२०।२)

अथान्यद् धनुर् आदाय सज्यं कृत्वा च सूतजः । (२१।१)

विव्याध समरे भीमं भीमकर्मा महारथः ॥ (२१।२)

तस्य भीमो भृशं क्रुद्धस्त्रीञ् शरान्नतपर्वणः । (२२।१)

निचखानोरसि तदा सूतपुत्रस्य वेगितः ॥ (२२।२)

तैः कर्णो ऽभ्राजत शरैर् उरोमध्यगतैस्तदा । (२३।१)

महीधर इवोदग्रस्त्रिशृङ्गो भरतर्षभ ॥ (२३।२)

सुस्राव चास्य रुधिरं विद्धस्य परमेषुभिः । (२४।१)

धातुप्रस्यन्दिनः शैलाद् यथा गैरिकराजयः ॥ (२४।२)

किंचिद् विचलितः कर्णः सुप्रहाराभिपीडितः । (२५।१)

ससायकं धनुः कृत्वा भीमं विव्याध मारिष । (२५।२)

चिक्षेप च पुनर् बाणाञ् शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (२५।३)

स छाद्यमानः सहसा कर्णेन दृढधन्विना । (२६।१)

धनुर्ज्याम् अछिनत् तूर्णम् उत्स्मयन् पाण्डुनन्दनः ॥ (२६।२)

सारथिं चास्य भल्लेन प्राहिणोद् यमसादनम् । (२७।१)

वाहांश्च चतुरः संख्ये व्यसूंश्चक्रे महारथः ॥ (२७।२)

हताश्वात् तु रथात् कर्णः समाप्लुत्य विशां पते । (२८।१)

स्यन्दनं वृषसेनस्य समारोहन्महारथः ॥ (२८।२)

निर्जित्य तु रणे कर्णं भीमसेनः प्रतापवान् । (२९।१)

ननाद सुमहानादं पर्जन्यनिनदोपमम् ॥ (२९।२)

तस्य तं निनदं श्रुत्वा प्रहृष्टो ऽभूद् युधिष्ठिरः । (३०।१)

कर्णं च निर्जितं मत्वा भीमसेनेन भारत ॥ (३०।२)

समन्ताच्छङ्खनिनदं पाण्डुसेनाकरोत् तदा । (३१।१)

शत्रुसेनाध्वनिं श्रुत्वा तावका ह्यपि नानदन् । (३१।२)

गाण्डीवं प्राक्षिपत् पार्थः कृष्णो ऽप्यब्जम् अवादयत् ॥ (३१।३)

तम् अन्तर्धाय निनदं ध्वनिर् भीमस्य नर्दतः । (३२।१)

अश्रूयत महाराज सर्वसैन्येषु भारत ॥ (३२।२)

ततो व्यायच्छताम् अस्त्रैः पृथक् पृथग् अरिंदमौ । (३३।१)

मृदुपूर्वं च राधेयो दृढपूर्वं च पाण्डवः ॥ (३३।२)