कर्ण उवाच । (१।१)

भगवन्तम् अहं भक्तो यथा मां वेत्थ गोपते । (१।२)

तथा परमतिग्मांशो नान्यं देवं कथंचन ॥ (१।३)

न मे दारा न मे पुत्रा न चात्मा सुहृदो न च । (२।१)

तथेष्टा वै सदा भक्त्या यथा त्वं गोपते मम ॥ (२।२)

इष्टानां च महात्मानो भक्तानां च न संशयः । (३।१)

कुर्वन्ति भक्तिम् इष्टां च जानीषे त्वं च भास्कर ॥ (३।२)

इष्टो भक्तश् च मे कर्णो न चान्यद् दैवतं दिवि । (४।१)

जानीत इति वै कृत्वा भगवान् आह मद्धितम् ॥ (४।२)

भूयश्च शिरसा याचे प्रसाद्य च पुनः पुनः । (५।१)

इति ब्रवीमि तिग्मांशो त्वं तु मे क्षन्तुम् अर्हसि ॥ (५।२)

बिभेमि न तथा मृत्योर् यथा बिभ्ये ऽनृताद् अहम् । (६।१)

विशेषेण द्विजातीनां सर्वेषां सर्वदा सताम् । (६।२)

प्रदाने जीवितस्यापि न मे ऽत्रास्ति विचारणा ॥ (६।३)

यच्च माम् आत्थ देव त्वं पाण्डवं फल्गुनं प्रति । (७।१)

व्येतु संतापजं दुःखं तव भास्कर मानसम् । (७।२)

अर्जुनं प्रति मां चैव विजेष्यामि रणे ऽर्जुनम् ॥ (७।३)

तवापि विदितं देव ममाप्यस्त्रबलं महत् । (८।१)

जामदग्न्याद् उपात्तं यत् तथा द्रोणान् महात्मनः ॥ (८।२)

इदं त्वम् अनुजानीहि सुरश्रेष्ठ व्रतं मम । (९।१)

भिक्षते वज्रिणे दद्याम् अपि जीवितम् आत्मनः ॥ (९।२)

सूर्य उवाच । (१०।१)

यदि तात ददास्येते वज्रिणे कुण्डले शुभे । (१०।२)

त्वम् अप्येनम् अथो ब्रूया विजयार्थं महाबल ॥ (१०।३)

नियमेन प्रदद्यास्त्वं कुण्डले वै शतक्रतोः । (११।१)

अवध्यो ह्यसि भूतानां कुण्डलाभ्यां समन्वितः ॥ (११।२)

अर्जुनेन विनाशं हि तव दानवसूदनः । (१२।१)

प्रार्थयानो रणे वत्स कुण्डले ते जिहीर्षति ॥ (१२।२)

स त्वम् अप्येनम् आराध्य सूनृताभिः पुनः पुनः । (१३।१)

अभ्यर्थयेथा देवेशम् अमोघार्थं पुरंदरम् ॥ (१३।२)

अमोघां देहि मे शक्तिम् अमित्रविनिबर्हिणीम् । (१४।१)

दास्यामि ते सहस्राक्ष कुण्डले वर्म चोत्तमम् ॥ (१४।२)

इत्येवं नियमेन त्वं दद्याः शक्राय कुण्डले । (१५।१)

तया त्वं कर्ण संग्रामे हनिष्यसि रणे रिपून् ॥ (१५।२)

नाहत्वा हि महाबाहो शत्रून् एति करं पुनः । (१६।१)

सा शक्तिर् देवराजस्य शतशो ऽथ सहस्रशः ॥ (१६।२)

वैशम्पायन उवाच । (१७।१)

एवम् उक्त्वा सहस्रांशुः सहसान्तरधीयत । (१७।२)

ततः सूर्याय जप्यान्ते कर्णः स्वप्नं न्यवेदयत् ॥ (१७।३)

यथादृष्टं यथातत्त्वं यथोक्तम् उभयोर्निशि । (१८।१)

तत् सर्वम् आनुपूर्व्येण शशंसास्मै वृषस् तदा ॥ (१८।२)

तच्छ्रुत्वा भगवान् देवो भानुः स्वर्भानुसूदनः । (१९।१)

उवाच तं तथेत्येव कर्णं सूर्यः स्मयन्न् इव ॥ (१९।२)

ततस्तत्त्वम् इति ज्ञात्वा राधेयः परवीरहा । (२०।१)

शक्तिम् एवाभिकाङ्क्षन् वै वासवं प्रत्यपालयत् ॥ (२०।२)