मार्कण्डेय उवाच । (१।१)

तावुभौ पतितौ दृष्ट्वा भ्रातरावमितौजसौ । (१।२)

बबन्ध रावणिर् भूयः शरैर् दत्तवरैस् तदा ॥ (१।३)

तौ वीरौ शरजालेन बद्धाविन्द्रजिता रणे । (२।१)

रेजतुः पुरुषव्याघ्रौ शकुन्ताविव पञ्जरे ॥ (२।२)

तौ दृष्ट्वा पतितौ भूमौ शतशः सायकैश्चितौ । (३।१)

सुग्रीवः कपिभिः सार्धं परिवार्य ततः स्थितः ॥ (३।२)

सुषेणमैन्दद्विविदैः कुमुदेनाङ्गदेन च । (४।१)

हनूमन्नीलतारैश्च नलेन च कपीश्वरः ॥ (४।२)

ततस् तं देशम् आगम्य कृतकर्मा विभीषणः । (५।१)

बोधयामास तौ वीरौ प्रज्ञास्त्रेण प्रबोधितौ ॥ (५।२)

विशल्यौ चापि सुग्रीवः क्षणेनोभौ चकार तौ । (६।१)

विशल्यया महौषध्या दिव्यमन्त्रप्रयुक्तया ॥ (६।२)

तौ लब्धसंज्ञौ नृवरौ विशल्यावुदतिष्ठताम् । (७।१)

गततन्द्रीक्लमौ चास्तां क्षणेनोभौ महारथौ ॥ (७।२)

ततो विभीषणः पार्थ रामम् इक्ष्वाकुनन्दनम् । (८।१)

उवाच विज्वरं दृष्ट्वा कृताञ्जलिर् इदं वचः ॥ (८।२)

अयम् अम्भो गृहीत्वा तु राजराजस्य शासनात् । (९।१)

गुह्यको ऽभ्यागतः श्वेतात् त्वत्सकाशम् अरिंदम ॥ (९।२)

इदम् अम्भः कुबेरस् ते महाराजः प्रयच्छति । (१०।१)

अन्तर्हितानां भूतानां दर्शनार्थं परंतप ॥ (१०।२)

अनेन स्पृष्टनयनो भूतान्यन्तर्हितान्युत । (११।१)

भवान् द्रक्ष्यति यस्मै च भवान् एतत् प्रदास्यति ॥ (११।२)

तथेति रामस् तद् वारि प्रतिगृह्याथ सत्कृतम् । (१२।१)

चकार नेत्रयोः शौचं लक्ष्मणश् च महामनाः ॥ (१२।२)

सुग्रीवजाम्बवन्तौ च हनूमान् अङ्गदस् तथा । (१३।१)

मैन्दद्विविदनीलाश्च प्रायः प्लवगसत्तमाः ॥ (१३।२)

तथा समभवच्चापि यद् उवाच विभीषणः । (१४।१)

क्षणेनातीन्द्रियाण्येषां चक्षूंष्यासन् युधिष्ठिर ॥ (१४।२)

इन्द्रजित् कृतकर्मा तु पित्रे कर्म तदात्मनः । (१५।१)

निवेद्य पुनर् आगच्छत् त्वरयाजिशिरः प्रति ॥ (१५।२)

तम् आपतन्तं संक्रुद्धं पुनर् एव युयुत्सया । (१६।१)

अभिदुद्राव सौमित्रिर् विभीषणमते स्थितः ॥ (१६।२)

अकृताह्निकम् एवैनं जिघांसुर् जितकाशिनम् । (१७।१)

शरैर् जघान संक्रुद्धः कृतसंज्ञो ऽथ लक्ष्मणः ॥ (१७।२)

तयोः समभवद् युद्धं तदान्योन्यं जिगीषतोः । (१८।१)

अतीव चित्रम् आश्चर्यं शक्रप्रह्लादयोर् इव ॥ (१८।२)

अविध्यद् इन्द्रजित् तीक्ष्णैः सौमित्रिं मर्मभेदिभिः । (१९।१)

सौमित्रिश् चानलस्पर्शैर् अविध्यद् रावणिं शरैः ॥ (१९।२)

सौमित्रिशरसंस्पर्शाद् रावणिः क्रोधमूर्छितः । (२०।१)

असृजल्लक्ष्मणायाष्टौ शरान् आशीविषोपमान् ॥ (२०।२)

तस्यासून् पावकस्पर्शैः सौमित्रिः पत्त्रिभिस् त्रिभिः । (२१।१)

यथा निरहरद् वीरस् तन् मे निगदतः शृणु ॥ (२१।२)

एकेनास्य धनुष्मन्तं बाहुं देहाद् अपातयत् । (२२।१)

द्वितीयेन सनाराचं भुजं भूमौ न्यपातयत् ॥ (२२।२)

तृतीयेन तु बाणेन पृथुधारेण भास्वता । (२३।१)

जहार सुनसं चारु शिरो भ्राजिष्णुकुण्डलम् ॥ (२३।२)

विनिकृत्तभुजस्कन्धं कबन्धं भीमदर्शनम् । (२४।१)

तं हत्वा सूतम् अप्यस्त्रैर् जघान बलिनां वरः ॥ (२४।२)

लङ्कां प्रवेशयामासुर् वाजिनस् तं रथं तदा । (२५।१)

ददर्श रावणस्तं च रथं पुत्रविनाकृतम् ॥ (२५।२)

स पुत्रं निहतं दृष्ट्वा त्रासात् संभ्रान्तलोचनः । (२६।१)

रावणः शोकमोहार्तो वैदेहीं हन्तुम् उद्यतः ॥ (२६।२)

अशोकवनिकास्थां तां रामदर्शनलालसाम् । (२७।१)

खड्गम् आदाय दुष्टात्मा जवेनाभिपपात ह ॥ (२७।२)

तं दृष्ट्वा तस्य दुर्बुद्धेर् अविन्ध्यः पापनिश्चयम् । (२८।१)

शमयामास संक्रुद्धं श्रूयतां येन हेतुना ॥ (२८।२)

महाराज्ये स्थितो दीप्ते न स्त्रियं हन्तुम् अर्हसि । (२९।१)

हतैवैषा यदा स्त्री च बन्धनस्था च ते गृहे ॥ (२९।२)

न चैषा देहभेदेन हता स्याद् इति मे मतिः । (३०।१)

जहि भर्तारम् एवास्या हते तस्मिन् हता भवेत् ॥ (३०।२)

न हि ते विक्रमे तुल्यः साक्षाद् अपि शतक्रतुः । (३१।१)

असकृद्धि त्वया सेन्द्रास् त्रासितास् त्रिदशा युधि ॥ (३१।२)

एवं बहुविधैर् वाक्यैर् अविन्ध्यो रावणं तदा । (३२।१)

क्रुद्धं संशमयामास जगृहे च स तद्वचः ॥ (३२।२)

निर्याणे स मतिं कृत्वा निधायासिं क्षपाचरः । (३३।१)

आज्ञापयामास तदा रथो मे कल्प्यताम् इति ॥ (३३।२)