अर्जुन उवाच । (१।१)

अदृश्यमानास् ते दैत्या योधयन्ति स्म मायया । (१।२)

अदृश्यान् अस्त्रवीर्येण तान् अप्यहम् अयोधयम् ॥ (१।३)

गाण्डीवमुक्ता विशिखाः सम्यग् अस्त्रप्रचोदिताः । (२।१)

अछिन्दन्न् उत्तमाङ्गानि यत्र यत्र स्म ते ऽभवन् ॥ (२।२)

ततो निवातकवचा वध्यमाना मया युधि । (३।१)

संहृत्य मायां सहसा प्राविशन् पुरम् आत्मनः ॥ (३।२)

व्यपयातेषु दैत्येषु प्रादुर्भूते च दर्शने । (४।१)

अपश्यं दानवांस् तत्र हताञ्शतसहस्रशः ॥ (४।२)

विनिष्पिष्टानि तत्रैषां शस्त्राण्याभरणानि च । (५।१)

कूटशः स्म प्रदृश्यन्ते गात्राणि कवचानि च ॥ (५।२)

हयानां नान्तरं ह्यासीत् पदाद् विचलितुं पदम् । (६।१)

उत्पत्य सहसा तस्थुर् अन्तरिक्षगमास् ततः ॥ (६।२)

ततो निवातकवचा व्योम संछाद्य केवलम् । (७।१)

अदृश्या ह्यभ्यवर्तन्त विसृजन्तः शिलोच्चयान् ॥ (७।२)

अन्तर्भूमिगताश् चान्ये हयानां चरणान्यथ । (८।१)

न्यगृह्णन् दानवा घोरा रथचक्रे च भारत ॥ (८।२)

विनिगृह्य हरीन् अश्वान् रथं च मम युध्यतः । (९।१)

सर्वतो माम् अचिन्वन्त सरथं धरणीधरैः ॥ (९।२)

पर्वतैर् उपचीयद्भिः पतमानैस्तथापरैः । (१०।१)

स देशो यत्र वर्ताम गुहेव समपद्यत ॥ (१०।२)

पर्वतैश्छाद्यमानो ऽहं निगृहीतैश् च वाजिभिः । (११।१)

अगच्छं परमाम् आर्तिं मातलिस् तद् अलक्षयत् ॥ (११।२)

लक्षयित्वा तु मां भीतम् इदं वचनम् अब्रवीत् । (१२।१)

अर्जुनार्जुन मा भैस् त्वं वज्रम् अस्त्रम् उदीरय ॥ (१२।२)

ततो ऽहं तस्य तद् वाक्यं श्रुत्वा वज्रम् उदीरयम् । (१३।१)

देवराजस्य दयितं वज्रम् अस्त्रं नराधिप ॥ (१३।२)

अचलं स्थानम् आसाद्य गाण्डीवम् अनुमन्त्र्य च । (१४।१)

अमुञ्चं वज्रसंस्पर्शान् आयसान् निशिताञ् शरान् ॥ (१४।२)

ततो मायाश्च ताः सर्वा निवातकवचांश्च तान् । (१५।१)

ते वज्रचोदिता बाणा वज्रभूताः समाविशन् ॥ (१५।२)

ते वज्रवेगाभिहता दानवाः पर्वतोपमाः । (१६।१)

इतरेतरम् आश्लिष्य न्यपतन् पृथिवीतले ॥ (१६।२)

अन्तर्भूमौ तु ये ऽगृह्णन् दानवा रथवाजिनः । (१७।१)

अनुप्रविश्य तान् बाणाः प्राहिण्वन् यमसादनम् ॥ (१७।२)

हतैर् निवातकवचैर् निरस्तैः पर्वतोपमैः । (१८।१)

समाच्छाद्यत देशः स विकीर्णैर् इव पर्वतैः ॥ (१८।२)

न हयानां क्षतिः काचिन् न रथस्य न मातलेः । (१९।१)

मम चादृश्यत तदा तद् अद्भुतम् इवाभवत् ॥ (१९।२)

ततो मां प्रहसन् राजन् मातलिः प्रत्यभाषत । (२०।१)

नैतद् अर्जुन देवेषु त्वयि वीर्यं यदीक्ष्यते ॥ (२०।२)

हतेष्वसुरसंघेषु दारास् तेषां तु सर्वशः । (२१।१)

प्राक्रोशन् नगरे तस्मिन् यथा शरदि लक्ष्मणाः ॥ (२१।२)

ततो मातलिना सार्धम् अहं तत् पुरम् अभ्ययाम् । (२२।१)

त्रासयन् रथघोषेण निवातकवचस्त्रियः ॥ (२२।२)

तान् दृष्ट्वा दशसाहस्रान् मयूरसदृशान् हयान् । (२३।१)

रथं च रविसंकाशं प्राद्रवन् गणशः स्त्रियः ॥ (२३।२)

ताभिर् आभरणैः शब्दस् त्रासिताभिः समीरितः । (२४।१)

शिलानाम् इव शैलेषु पतन्तीनाम् अभूत् तदा ॥ (२४।२)

वित्रस्ता दैत्यनार्यस् ताः स्वानि वेश्मान्यथाविशन् । (२५।१)

बहुरत्नविचित्राणि शातकुम्भमयानि च ॥ (२५।२)

तद् अद्भुताकारम् अहं दृष्ट्वा नगरम् उत्तमम् । (२६।१)

विशिष्टं देवनगराद् अपृच्छं मातलिं ततः ॥ (२६।२)

इदम् एवंविधं कस्माद् देवता नाविशन्त्युत । (२७।१)

पुरंदरपुराद्धीदं विशिष्टम् इति लक्षये ॥ (२७।२)

मातलिर् उवाच । (२८।१)

आसीद् इदं पुरा पार्थ देवराजस्य नः पुरम् । (२८।२)

ततो निवातकवचैर् इतः प्रच्याविताः सुराः ॥ (२८।३)

तपस् तप्त्वा महत् तीव्रं प्रसाद्य च पितामहम् । (२९।१)

इदं वृतं निवासाय देवेभ्यश् चाभयं युधि ॥ (२९।२)

ततः शक्रेण भगवान् स्वयम्भूर् अभिचोदितः । (३०।१)

विधत्तां भगवान् अत्रेत्यात्मनो हितकाम्यया ॥ (३०।२)

तत उक्तो भगवता दिष्टम् अत्रेति वासवः । (३१।१)

भवितान्तस् त्वम् एवैषां देहेनान्येन वृत्रहन् ॥ (३१।२)

तत एषां वधार्थाय शक्रो ऽस्त्राणि ददौ तव । (३२।१)

न हि शक्याः सुरैर् हन्तुं य एते निहतास् त्वया ॥ (३२।२)

कालस्य परिणामेन ततस् त्वम् इह भारत । (३३।१)

एषाम् अन्तकरः प्राप्तस् तत् त्वया च कृतं तथा ॥ (३३।२)

दानवानां विनाशार्थं महास्त्राणां महद् बलम् । (३४।१)

ग्राहितस् त्वं महेन्द्रेण पुरुषेन्द्र तद् उत्तमम् ॥ (३४।२)

अर्जुन उवाच । (३५।१)

ततः प्रविश्य नगरं दानवांश्च निहत्य तान् । (३५।२)

पुनर् मातलिना सार्धम् अगच्छं देवसद्म तत् ॥ (३५।३)