संजय उवाच । (१।१)

तद् धर्मशीलस्य वचो निशम्य राज्ञः क्रुद्धस्याधिरथौ महात्मा । (१।२)

उवाच दुर्धर्षम् अदीनसत्त्वं युधिष्ठिरं जिष्णुर् अनन्तवीर्यः ॥ (१।३)

संशप्तकैर् युध्यमानस्य मे ऽद्य सेनाग्रयायी कुरुसैन्यस्य राजन् । (२।१)

आशीविषाभान् खगमान् प्रमुञ्चन् द्रौणिः पुरस्तात् सहसा व्यतिष्ठत् ॥ (२।२)

दृष्ट्वा रथं मेघनिभं ममेमम् अम्बष्ठसेना मरणे व्यतिष्ठत् । (३।१)

तेषाम् अहं पञ्च शतानि हत्वा ततो द्रौणिम् अगमं पार्थिवाग्र्य ॥ (३।२)

ततो ऽपरान् बाणसंघान् अनेकान् आकर्णपूर्णायतविप्रमुक्तान् । (४।१)

ससर्ज शिक्षास्त्रबलप्रयत्नैस् तथा यथा प्रावृषि कालमेघः ॥ (४।२)

नैवाददानं न च संदधानं जानीमहे कतरेणास्यतीति । (५।१)

वामेन वा यदि वा दक्षिणेन स द्रोणपुत्रः समरे पर्यवर्तत् ॥ (५।२)

अविध्यन् मां पञ्चभिर् द्रोणपुत्रः शितैः शरैः पञ्चभिर् वासुदेवम् । (६।१)

अहं तु तं त्रिंशता वज्रकल्पैः समार्दयं निमिषस्यान्तरेण ॥ (६।२)

स विक्षरन् रुधिरं सर्वगात्रै रथानीकं सूतसूनोर् विवेश । (७।१)

मयाभिभूतः सैनिकानां प्रबर्हान् असाव् अपश्यन् रुधिरेण प्रदिग्धान् ॥ (७।२)

ततो ऽभिभूतं युधि वीक्ष्य सैन्यं विध्वस्तयोधं द्रुतवाजिनागम् । (८।१)

पञ्चाशता रथमुख्यैः समेतः कर्णस् त्वरन् माम् उपायात् प्रमाथी ॥ (८।२)

तान् सूदयित्वाहम् अपास्य कर्णं द्रष्टुं भवन्तं त्वरयाभियातः । (९।१)

सर्वे पाञ्चाला ह्य् उद्विजन्ते स्म कर्णाद् गन्धाद् गावः केसरिणो यथैव ॥ (९।२)

महाझषस्येव मुखं प्रपन्नाः प्रभद्रकाः कर्णम् अभिद्रवन्ति । (१०।१)

मृत्योर् आस्यं व्यात्तम् इवान्वपद्यन् प्रभद्रकाः कर्णम् आसाद्य राजन् ॥ (१०।२)

आयाहि पश्याद्य युयुत्समानं मां सूतपुत्रं च वृतौ जयाय । (११।१)

षट्साहस्रा भारत राजपुत्राः स्वर्गाय लोकाय रथा निमग्नाः ॥ (११।२)

समेत्याहं सूतपुत्रेण संख्ये वृत्रेण वज्रीव नरेन्द्रमुख्य । (१२।१)

योत्स्ये भृशं भारत सूतपुत्रम् अस्मिन् संग्रामे यदि वै दृश्यते ऽद्य ॥ (१२।२)

कर्णं न चेद् अद्य निहन्मि राजन् सबान्धवं युध्यमानं प्रसह्य । (१३।१)

प्रतिश्रुत्याकुर्वतां वै गतिर् या कष्टां गच्छेयं ताम् अहं राजसिंह ॥ (१३।२)

आमन्त्रये त्वां ब्रूहि जयं रणे मे पुरा भीमं धार्तराष्ट्रा ग्रसन्ते । (१४।१)

सौतिं हनिष्यामि नरेन्द्रसिंह सैन्यं तथा शत्रुगणांश् च सर्वान् ॥ (१४।२)