भीष्म उवाच । (१।१)

ततस्ते तापसाः सर्वे तपसे धृतनिश्चयाम् । (१।२)

दृष्ट्वा न्यवर्तयंस्तात किं कार्यम् इति चाब्रुवन् ॥ (१।३)

तान् उवाच ततः कन्या तपोवृद्धान् ऋषींस्तदा । (२।१)

निराकृतास्मि भीष्मेण भ्रंशिता पतिधर्मतः ॥ (२।२)

वधार्थं तस्य दीक्षा मे न लोकार्थं तपोधनाः । (३।१)

निहत्य भीष्मं गच्छेयं शान्तिम् इत्येव निश्चयः ॥ (३।२)

यत्कृते दुःखवसतिम् इमां प्राप्तास्मि शाश्वतीम् । (४।१)

पतिलोकाद् विहीना च नैव स्त्री न पुमान् इह ॥ (४।२)

नाहत्वा युधि गाङ्गेयं निवर्तेयं तपोधनाः । (५।१)

एष मे हृदि संकल्पो यदर्थम् इदम् उद्यतम् ॥ (५।२)

स्त्रीभावे परिनिर्विण्णा पुंस्त्वार्थे कृतनिश्चया । (६।१)

भीष्मे प्रतिचिकीर्षामि नास्मि वार्येति वै पुनः ॥ (६।२)

तां देवो दर्शयामास शूलपाणिर् उमापतिः । (७।१)

मध्ये तेषां महर्षीणां स्वेन रूपेण भामिनीम् ॥ (७।२)

छन्द्यमाना वरेणाथ सा वव्रे मत्पराजयम् । (८।१)

वधिष्यसीति तां देवः प्रत्युवाच मनस्विनीम् ॥ (८।२)

ततः सा पुनर् एवाथ कन्या रुद्रम् उवाच ह । (९।१)

उपपद्येत् कथं देव स्त्रियो मम जयो युधि । (९।२)

स्त्रीभावेन च मे गाढं मनः शान्तम् उमापते ॥ (९।३)

प्रतिश्रुतश्च भूतेश त्वया भीष्मपराजयः । (१०।१)

यथा स सत्यो भवति तथा कुरु वृषध्वज । (१०।२)

यथा हन्यां समागम्य भीष्मं शांतनवं युधि ॥ (१०।३)

ताम् उवाच महादेवः कन्यां किल वृषध्वजः । (११।१)

न मे वाग् अनृतं भद्रे प्राह सत्यं भविष्यति ॥ (११।२)

वधिष्यसि रणे भीष्मं पुरुषत्वं च लप्स्यसे । (१२।१)

स्मरिष्यसि च तत् सर्वं देहम् अन्यं गता सती ॥ (१२।२)

द्रुपदस्य कुले जाता भविष्यसि महारथः । (१३।१)

शीघ्रास्त्रश्चित्रयोधी च भविष्यसि सुसंमतः ॥ (१३।२)

यथोक्तम् एव कल्याणि सर्वम् एतद् भविष्यति । (१४।१)

भविष्यसि पुमान् पश्चात् कस्माच्चित् कालपर्ययात् ॥ (१४।२)

एवम् उक्त्वा महातेजाः कपर्दी वृषभध्वजः । (१५।१)

पश्यताम् एव विप्राणां तत्रैवान्तरधीयत ॥ (१५।२)

ततः सा पश्यतां तेषां महर्षीणाम् अनिन्दिता । (१६।१)

समाहृत्य वनात् तस्मात् काष्ठानि वरवर्णिनी ॥ (१६।२)

चितां कृत्वा सुमहतीं प्रदाय च हुताशनम् । (१७।१)

प्रदीप्ते ऽग्नौ महाराज रोषदीप्तेन चेतसा ॥ (१७।२)

उक्त्वा भीष्मवधायेति प्रविवेश हुताशनम् । (१८।१)

ज्येष्ठा काशिसुता राजन् यमुनाम् अभितो नदीम् ॥ (१८।२)