सूत उवाच । (१।१)

अथावरणमुख्यानि नानाप्रहरणानि च । (१।२)

प्रगृह्याभ्यद्रवन् देवान् सहिता दैत्यदानवाः ॥ (१।३)

ततस्तद् अमृतं देवो विष्णुर् आदाय वीर्यवान् । (२।१)

जहार दानवेन्द्रेभ्यो नरेण सहितः प्रभुः ॥ (२।२)

ततो देवगणाः सर्वे पपुस्तद् अमृतं तदा । (३।१)

विष्णोः सकाशात् सम्प्राप्य संभ्रमे तुमुले सति । (३।२)

पाययत्यमृतं देवान् हरौ बाहुबलेन च । (३।३)

निरोधयति चापेन दूरीकृत्य धनुर्धरान् ॥ (३।४)

ततः पिबत्सु तत्कालं देवेष्वमृतम् ईप्सितम् । (४।१)

ये ये ऽमृतं पिबन्ति स्म ते ते युध्यन्ति दानवैः । (४।२)

राहुर् विबुधरूपेण दानवः प्रापिबत् तदा ॥ (४।३)

तस्य कण्ठम् अनुप्राप्ते दानवस्यामृते तदा । (५।१)

आख्यातं चन्द्रसूर्याभ्यां सुराणां हितकाम्यया ॥ (५।२)

ततो भगवता तस्य शिरश्छिन्नम् अलंकृतम् । (६।१)

चक्रायुधेन चक्रेण पिबतो ऽमृतम् ओजसा ॥ (६।२)

तच्छैलशृङ्गप्रतिमं दानवस्य शिरो महत् । (७।१)

चक्रेणोत्कृत्तम् अपतच्चालयद् वसुधातलम् । (७।२)

चक्रच्छिन्नं खम् उत्पत्य ननादातिभयंकरम् । (७।३)

तत् कबन्धं पपातास्य विस्फुरद् धरणीतले । (७।४)

सपर्वतवनद्वीपां दैत्यस्याकम्पयन् महीम् । (७।५)

त्रयोदशसहस्राणि योजनानि समन्ततः ॥ (७।६)

ततो वैरविनिर्बन्धः कृतो राहुमुखेन वै । (८।१)

शाश्वतश्चन्द्रसूर्याभ्यां ग्रसत्यद्यापि चैव तौ ॥ (८।२)

विहाय भगवांश्चापि स्त्रीरूपम् अतुलं हरिः । (९।१)

नानाप्रहरणैर् भीमैर् दानवान् समकम्पयत् ॥ (९।२)

ततः प्रवृत्तः संग्रामः समीपे लवणाम्भसः । (१०।१)

सुराणाम् असुराणां च सर्वघोरतरो महान् ॥ (१०।२)

प्रासाः सुविपुलास्तीक्ष्णा न्यपतन्त सहस्रशः । (११।१)

तोमराश्च सुतीक्ष्णाग्राः शस्त्राणि विविधानि च ॥ (११।२)

ततो ऽसुराश्चक्रभिन्ना वमन्तो रुधिरं बहु । (१२।१)

असिशक्तिगदारुग्णा निपेतुर् धरणीतले ॥ (१२।२)

छिन्नानि पट्टिशैश्चापि शिरांसि युधि दारुणे । (१३।१)

तप्तकाञ्चनजालानि निपेतुर् अनिशं तदा ॥ (१३।२)

रुधिरेणावलिप्ताङ्गा निहताश्च महासुराः । (१४।१)

अद्रीणाम् इव कूटानि धातुरक्तानि शेरते । (१४।२)

ततो हलहलाशब्दः संबभूव समन्ततः ॥ (१४।३)

हाहाकारः समभवत् तत्र तत्र सहस्रशः । (१५।१)

अन्योन्यं छिन्दतां शस्त्रैर् आदित्ये लोहितायति ॥ (१५।२)

परिघैश्चायसैः पीतैः संनिकर्षे च मुष्टिभिः । (१६।१)

निघ्नतां समरे ऽन्योन्यं शब्दो दिवम् इवास्पृशत् ॥ (१६।२)

छिन्द्धि भिन्द्धि प्रधावध्वं पातयाभिसरेति च । (१७।१)

व्यश्रूयन्त महाघोराः शब्दास्तत्र समन्ततः ॥ (१७।२)

एवं सुतुमुले युद्धे वर्तमाने भयावहे । (१८।१)

नरनारायणौ देवौ समाजग्मतुर् आहवम् ॥ (१८।२)

तत्र दिव्यं धनुर् दृष्ट्वा नरस्य भगवान् अपि । (१९।१)

चिन्तयामास वै चक्रं विष्णुर् दानवसूदनम् ॥ (१९।२)

ततो ऽम्बराच्चिन्तितमात्रम् आगतं महाप्रभं चक्रम् अमित्रतापनम् । (२०।१)

विभावसोस्तुल्यम् अकुण्ठमण्डलं सुदर्शनं भीमम् अजय्यम् उत्तमम् ॥ (२०।२)

तद् आगतं ज्वलितहुताशनप्रभं भयंकरं करिकरबाहुर् अच्युतः । (२१।१)

मुमोच वै चपलम् उदग्रवेगवन् महाप्रभं परनगरावदारणम् ॥ (२१।२)

तद् अन्तकज्वलनसमानवर्चसं पुनः पुनर् न्यपतत वेगवत् तदा । (२२।१)

विदारयद् दितिदनुजान् सहस्रशः करेरितं पुरुषवरेण संयुगे ॥ (२२।२)

दहत् क्वचिज् ज्वलन इवावलेलिहत् प्रसह्य तान् असुरगणान् न्यकृन्तत । (२३।१)

प्रवेरितं वियति मुहुः क्षितौ तदा पपौ रणे रुधिरम् अथो पिशाचवत् ॥ (२३।२)

अथासुरा गिरिभिर् अदीनचेतसो मुहुर् मुहुः सुरगणम् अर्दयंस्तदा । (२४।१)

महाबला विगलितमेघवर्चसः सहस्रशो गगनम् अभिप्रपद्य ह ॥ (२४।२)

अथाम्बराद् भयजननाः प्रपेदिरे सपादपा बहुविधमेघरूपिणः । (२५।१)

महाद्रयः प्रविगलिताग्रसानवः परस्परं द्रुतम् अभिहत्य सस्वनाः ॥ (२५।२)

ततो मही प्रविचलिता सकानना महाद्रिपाताभिहता समन्ततः । (२६।१)

परस्परं भृशम् अभिगर्जतां मुहू रणाजिरे भृशम् अभिसम्प्रवर्तिते ॥ (२६।२)

नरस्ततो वरकनकाग्रभूषणैर् महेषुभिर् गगनपथं समावृणोत् । (२७।१)

विदारयन् गिरिशिखराणि पत्रिभिर् महाभये ऽसुरगणविग्रहे तदा ॥ (२७।२)

ततो महीं लवणजलं च सागरं महासुराः प्रविविशुर् अर्दिताः सुरैः । (२८।१)

वियद्गतं ज्वलितहुताशनप्रभं सुदर्शनं परिकुपितं निशाम्य च ॥ (२८।२)

ततः सुरैर् विजयम् अवाप्य मन्दरः स्वम् एव देशं गमितः सुपूजितः । (२९।१)

विनाद्य खं दिवम् अपि चैव सर्वशस् ततो गताः सलिलधरा यथागतम् ॥ (२९।२)

ततो ऽमृतं सुनिहितम् एव चक्रिरे सुराः परां मुदम् अभिगम्य पुष्कलाम् । (३०।१)

ददौ च तं निधिम् अमृतस्य रक्षितुं किरीटिने बलभिद् अथामरैः सह ॥ (३०।२)