भगवान् उवाच । (१।१)

नरस् त्वं पूर्वदेहे वै नारायणसहायवान् । (१।२)

बदर्यां तप्तवान् उग्रं तपो वर्षायुतान् बहून् ॥ (१।३)

त्वयि वा परमं तेजो विष्णौ वा पुरुषोत्तमे । (२।१)

युवाभ्यां पुरुषाग्र्याभ्यां तेजसा धार्यते जगत् ॥ (२।२)

शक्राभिषेके सुमहद् धनुर् जलदनिस्वनम् । (३।१)

प्रगृह्य दानवाः शस्तास् त्वया कृष्णेन च प्रभो ॥ (३।२)

एतत् तद् एव गाण्डीवं तव पार्थ करोचितम् । (४।१)

मायाम् आस्थाय यद् ग्रस्तं मया पुरुषसत्तम । (४।२)

तूणौ चाप्य् अक्षयौ भूयस् तव पार्थ यथोचितौ ॥ (४।३)

प्रीतिमान् अस्मि वै पार्थ तव सत्यपराक्रम । (५।१)

गृहाण वरम् अस्मत्तः काङ्क्षितं यन्नरर्षभ ॥ (५।२)

न त्वया सदृशः कश्चित् पुमान् मर्त्येषु मानद । (६।१)

दिवि वा विद्यते क्षत्रं त्वत्प्रधानम् अरिंदम ॥ (६।२)

अर्जुन उवाच । (७।१)

भगवन् ददासि चेन् मह्यं कामं प्रीत्या वृषध्वज । (७।२)

कामये दिव्यम् अस्त्रं तद् घोरं पाशुपतं प्रभो ॥ (७।३)

यत् तद् ब्रह्मशिरो नाम रौद्रं भीमपराक्रमम् । (८।१)

युगान्ते दारुणे प्राप्ते कृत्स्नं संहरते जगत् ॥ (८।२)

दहेयं येन संग्रामे दानवान् राक्षसांस्तथा । (९।१)

भूतानि च पिशाचांश्च गन्धर्वान् अथ पन्नगान् ॥ (९।२)

यतः शूलसहस्राणि गदाश्चोग्रप्रदर्शनाः । (१०।१)

शराश्चाशीविषाकाराः सम्भवन्त्यनुमन्त्रिताः ॥ (१०।२)

युध्येयं येन भीष्मेण द्रोणेन च कृपेण च । (११।१)

सूतपुत्रेण च रणे नित्यं कटुकभाषिणा ॥ (११।२)

एष मे प्रथमः कामो भगवन् भगनेत्रहन् । (१२।१)

त्वत्प्रसादाद् विनिर्वृत्तः समर्थः स्याम् अहं यथा ॥ (१२।२)

भगवान् उवाच । (१३।१)

ददानि ते ऽस्त्रं दयितम् अहं पाशुपतं महत् । (१३।२)

समर्थो धारणे मोक्षे संहारे चापि पाण्डव ॥ (१३।३)

नैतद्वेद महेन्द्रोऽपि न यमो न च यक्षराट् । (१४।१)

वरुणो वाथ वा वायुः कुतो वेत्स्यन्ति मानवाः ॥ (१४।२)

न त्वेतत् सहसा पार्थ मोक्तव्यं पुरुषे क्वचित् । (१५।१)

जगद् विनिर्दहेत् सर्वम् अल्पतेजसि पातितम् ॥ (१५।२)

अवध्यो नाम नास्त्यस्य त्रैलोक्ये सचराचरे । (१६।१)

मनसा चक्षुषा वाचा धनुषा च निपात्यते ॥ (१६।२)

वैशम्पायन उवाच । (१७।१)

तच्छ्रुत्वा त्वरितः पार्थः शुचिर् भूत्वा समाहितः । (१७।२)

उपसंगृह्य विश्वेशम् अधीष्वेति च सो ऽब्रवीत् ॥ (१७।३)

ततस् त्वध्यापयामास सरहस्यनिवर्तनम् । (१८।१)

तद् अस्त्रं पाण्डवश्रेष्ठं मूर्तिमन्तम् इवान्तकम् ॥ (१८।२)

उपतस्थे महात्मानं यथा त्र्यक्षम् उमापतिम् । (१९।१)

प्रतिजग्राह तच्चापि प्रीतिमान् अर्जुनस्तदा ॥ (१९।२)

ततश्चचाल पृथिवी सपर्वतवनद्रुमा । (२०।१)

ससागरवनोद्देशा सग्रामनगराकरा ॥ (२०।२)

शङ्खदुन्दुभिघोषाश्च भेरीणां च सहस्रशः । (२१।१)

तस्मिन् मुहूर्ते सम्प्राप्ते निर्घातश्च महान् अभूत् ॥ (२१।२)

अथास्त्रं जाज्वलद् घोरं पाण्डवस्यामितौजसः । (२२।१)

मूर्तिमद् विष्ठितं पार्श्वे ददृशुर् देवदानवाः ॥ (२२।२)

स्पृष्टस्य च त्र्यम्बकेन फल्गुनस्यामितौजसः । (२३।१)

यत् किंचिद् अशुभं देहे तत् सर्वं नाशम् एयिवत् ॥ (२३।२)

स्वर्गं गच्छेत्यनुज्ञातस् त्र्यम्बकेन तदार्जुनः । (२४।१)

प्रणम्य शिरसा पार्थः प्राञ्जलिर् देवम् ऐक्षत ॥ (२४।२)

ततः प्रभुस् त्रिदिवनिवासिनां वशी महामतिर् गिरिश उमापतिः शिवः । (२५।१)

धनुर् महद् दितिजपिशाचसूदनं ददौ भवः पुरुषवराय गाण्डिवम् ॥ (२५।२)

ततः शुभं गिरिवरम् ईश्वरस् तदा सहोमया सिततटसानुकन्दरम् । (२६।१)

विहाय तं पतगमहर्षिसेवितं जगाम खं पुरुषवरस्य पश्यतः ॥ (२६।२)