सूत उवाच । (१।१)

एलापत्रस्य तु वचः श्रुत्वा नागा द्विजोत्तम । (१।२)

सर्वे प्रहृष्टमनसः साधु साध्वित्यपूजयन् ॥ (१।३)

ततः प्रभृति तां कन्यां वासुकिः पर्यरक्षत । (२।१)

जरत्कारुं स्वसारं वै परं हर्षम् अवाप च ॥ (२।२)

ततो नातिमहान् कालः समतीत इवाभवत् । (३।१)

अथ देवासुराः सर्वे ममन्थुर् वरुणालयम् ॥ (३।२)

तत्र नेत्रम् अभून् नागो वासुकिर् बलिनां वरः । (४।१)

समाप्यैव च तत् कर्म पितामहम् उपागमन् ॥ (४।२)

देवा वासुकिना सार्धं पितामहम् अथाब्रुवन् । (५।१)

भगवञ् शापभीतो ऽयं वासुकिस्तप्यते भृशम् ॥ (५।२)

तस्येदं मानसं शल्यं समुद्धर्तुं त्वम् अर्हसि । (६।१)

जनन्याः शापजं देव ज्ञातीनां हितकाङ्क्षिणः ॥ (६।२)

हितो ह्ययं सदास्माकं प्रियकारी च नागराट् । (७।१)

कुरु प्रसादं देवेश शमयास्य मनोज्वरम् ॥ (७।२)

ब्रह्मोवाच । (८।१)

मयैवैतद् वितीर्णं वै वचनं मनसामराः । (८।२)

एलापत्रेण नागेन यद् अस्याभिहितं पुरा । (८।३)

मातृशापो नान्यथायं कर्तुं शक्यो मया सुराः । (८।४)

यस्मान् माता गुरुतरी सर्वेषाम् एव देहिनाम् ॥ (८।५)

तत् करोत्वेष नागेन्द्रः प्राप्तकालं वचस्तथा । (९।१)

विनशिष्यन्ति ये पापा न तु ये धर्मचारिणः ॥ (९।२)

उत्पन्नः स जरत्कारुस्तपस्युग्रे रतो द्विजः । (१०।१)

तस्यैष भगिनीं काले जरत्कारुं प्रयच्छतु ॥ (१०।२)

यद् एलापत्रेण वचस्तदोक्तं भुजगेन ह । (११।१)

पन्नगानां हितं देवास्तत् तथा न तद् अन्यथा ॥ (११।२)

सूत उवाच । (१२।१)

एतच्छ्रुत्वा स नागेन्द्रः पितामहवचस्तदा । (१२।२)

संदिश्य पन्नगान् सर्वान् वासुकिः शापमोहितः । (१२।३)

स्वसारम् उद्यम्य तदा जरत्कारुम् ऋषिं प्रति । (१२।४)

सर्पान् बहूञ् जरत्कारौ नित्ययुक्तान् समादधत् ॥ (१२।५)

जरत्कारुर् यदा भार्याम् इच्छेद् वरयितुं प्रभुः । (१३।१)

शीघ्रम् एत्य ममाख्येयं तन् नः श्रेयो भविष्यति ॥ (१३।२)