धृतराष्ट्र उवाच । (१।१)

यद् अब्रूतां महात्मानौ वासुदेवधनंजयौ । (१।२)

तन्मे ब्रूहि महाप्राज्ञ शुश्रूषे वचनं तव ॥ (१।३)

संजय उवाच । (२।१)

शृणु राजन् यथा दृष्टौ मया कृष्णधनंजयौ । (२।२)

ऊचतुश्चापि यद् वीरौ तत् ते वक्ष्यामि भारत ॥ (२।३)

पादाङ्गुलीर् अभिप्रेक्षन् प्रयतो ऽहं कृताञ्जलिः । (३।१)

शुद्धान्तं प्राविशं राजन्न् आख्यातुं नरदेवयोः ॥ (३।२)

नैवाभिमन्युर् न यमौ तं देशम् अभियान्ति वै । (४।१)

यत्र कृष्णौ च कृष्णा च सत्यभामा च भामिनी ॥ (४।२)

उभौ मध्वासवक्षीबावुभौ चन्दनरूषितौ । (५।१)

स्रग्विणौ वरवस्त्रौ तौ दिव्याभरणभूषितौ ॥ (५।२)

नैकरत्नविचित्रं तु काञ्चनं महद् आसनम् । (६।१)

विविधास्तरणास्तीर्णं यत्रासाताम् अरिंदमौ ॥ (६।२)

अर्जुनोत्सङ्गगौ पादौ केशवस्योपलक्षये । (७।१)

अर्जुनस्य च कृष्णायां सत्यायां च महात्मनः ॥ (७।२)

काञ्चनं पादपीठं तु पार्थो मे प्रादिशत् तदा । (८।१)

तद् अहं पाणिना स्पृष्ट्वा ततो भूमावुपाविशम् ॥ (८।२)

ऊर्ध्वरेखतलौ पादौ पार्थस्य शुभलक्षणौ । (९।१)

पादपीठाद् अपहृतौ तत्रापश्यम् अहं शुभौ ॥ (९।२)

श्यामौ बृहन्तौ तरुणौ शालस्कन्धाविवोद्गतौ । (१०।१)

एकासनगतौ दृष्ट्वा भयं मां महद् आविशत् ॥ (१०।२)

इन्द्रविष्णुसमावेतौ मन्दात्मा नावबुध्यते । (११।१)

संश्रयाद् द्रोणभीष्माभ्यां कर्णस्य च विकत्थनात् ॥ (११।२)

निदेशस्थाविमौ यस्य मानसस्तस्य सेत्स्यते । (१२।१)

संकल्पो धर्मराजस्य निश्चयो मे तदाभवत् ॥ (१२।२)

सत्कृतश्चान्नपानाभ्याम् आच्छन्नो लब्धसत्क्रियः । (१३।१)

अञ्जलिं मूर्ध्नि संधाय तौ संदेशम् अचोदयम् ॥ (१३।२)

धनुर्बाणोचितेनैकपाणिना शुभलक्षणम् । (१४।१)

पादम् आनमयन् पार्थः केशवं समचोदयत् ॥ (१४।२)

इन्द्रकेतुर् इवोत्थाय सर्वाभरणभूषितः । (१५।१)

इन्द्रवीर्योपमः कृष्णः संविष्टो माभ्यभाषत ॥ (१५।२)

वाचं स वदतां श्रेष्ठो ह्लादिनीं वचनक्षमाम् । (१६।१)

त्रासनीं धार्तराष्ट्राणां मृदुपूर्वां सुदारुणाम् ॥ (१६।२)

वाचं तां वचनार्हस्य शिक्षाक्षरसमन्विताम् । (१७।१)

अश्रौषम् अहम् इष्टार्थां पश्चाद्धृदयशोषिणीम् ॥ (१७।२)

वासुदेव उवाच । (१८।१)

संजयेदं वचो ब्रूया धृतराष्ट्रं मनीषिणम् । (१८।२)

शृण्वतः कुरुमुख्यस्य द्रोणस्यापि च शृण्वतः ॥ (१८।३)

यजध्वं विपुलैर् यज्ञैर् विप्रेभ्यो दत्त दक्षिणाः । (१९।१)

पुत्रैर् दारैश्च मोदध्वं महद् वो भयम् आगतम् ॥ (१९।२)

अर्थांस्त्यजत पात्रेभ्यः सुतान् प्राप्नुत कामजान् । (२०।१)

प्रियं प्रियेभ्यश्चरत राजा हि त्वरते जये ॥ (२०।२)

ऋणम् एतत् प्रवृद्धं मे हृदयान्नापसर्पति । (२१।१)

यद् गोविन्देति चुक्रोश कृष्णा मां दूरवासिनम् ॥ (२१।२)

तेजोमयं दुराधर्षं गाण्डीवं यस्य कार्मुकम् । (२२।१)

मद्द्वितीयेन तेनेह वैरं वः सव्यसाचिना ॥ (२२।२)

मद्द्वितीयं पुनः पार्थं कः प्रार्थयितुम् इच्छति । (२३।१)

यो न कालपरीतो वाप्यपि साक्षात् पुरंदरः ॥ (२३।२)

बाहुभ्याम् उद्वहेद् भूमिं दहेत् क्रुद्ध इमाः प्रजाः । (२४।१)

पातयेत् त्रिदिवाद् देवान् यो ऽर्जुनं समरे जयेत् ॥ (२४।२)

देवासुरमनुष्येषु यक्षगन्धर्वभोगिषु । (२५।१)

न तं पश्याम्यहं युद्धे पाण्डवं यो ऽभ्ययाद् रणे ॥ (२५।२)

यत् तद् विराटनगरे श्रूयते महद् अद्भुतम् । (२६।१)

एकस्य च बहूनां च पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (२६।२)

एकेन पाण्डुपुत्रेण विराटनगरे यदा । (२७।१)

भग्नाः पलायन्त दिशः पर्याप्तं तन्निदर्शनम् ॥ (२७।२)

बलं वीर्यं च तेजश्च शीघ्रता लघुहस्तता । (२८।१)

अविषादश्च धैर्यं च पार्थान्नान्यत्र विद्यते ॥ (२८।२)

संजय उवाच । (२९।१)

इत्यब्रवीद्धृषीकेशः पार्थम् उद्धर्षयन् गिरा । (२९।२)

गर्जन् समयवर्षीव गगने पाकशासनः ॥ (२९।३)

केशवस्य वचः श्रुत्वा किरीटी श्वेतवाहनः । (३०।१)

अर्जुनस्तन्महद् वाक्यम् अब्रवील् लोमहर्षणम् ॥ (३०।२)