भीष्म उवाच । (१।१)

साधु पश्यति वै द्रोणः कृपः साध्वनुपश्यति । (१।२)

कर्णस्तु क्षत्रधर्मेण यथावद् योद्धुम् इच्छति ॥ (१।३)

आचार्यो नाभिषक्तव्यः पुरुषेण विजानता । (२।१)

देशकालौ तु सम्प्रेक्ष्य योद्धव्यम् इति मे मतिः ॥ (२।२)

यस्य सूर्यसमाः पञ्च सपत्नाः स्युः प्रहारिणः । (३।१)

कथम् अभ्युदये तेषां न प्रमुह्येत पण्डितः ॥ (३।२)

स्वार्थे सर्वे विमुह्यन्ति ये ऽपि धर्मविदो जनाः । (४।१)

तस्माद् राजन् ब्रवीम्येष वाक्यं ते यदि रोचते ॥ (४।२)

कर्णो यद् अभ्यवोचन्नस्तेजःसंजननाय तत् । (५।१)

आचार्यपुत्रः क्षमतां महत् कार्यम् उपस्थितम् ॥ (५।२)

नायं कालो विरोधस्य कौन्तेये समुपस्थिते । (६।१)

क्षन्तव्यं भवता सर्वम् आचार्येण कृपेण च ॥ (६।२)

भवतां हि कृतास्त्रत्वं यथादित्ये प्रभा तथा । (७।१)

यथा चन्द्रमसो लक्ष्म सर्वथा नापकृष्यते । (७।२)

एवं भवत्सु ब्राह्मण्यं ब्रह्मास्त्रं च प्रतिष्ठितम् ॥ (७।३)

चत्वार एकतो वेदाः क्षात्रम् एकत्र दृश्यते । (८।१)

नैतत् समस्तम् उभयं कस्मिंश्चिद् अनुशुश्रुमः ॥ (८।२)

अन्यत्र भारताचार्यात् सपुत्राद् इति मे मतिः । (९।१)

ब्रह्मास्त्रं चैव वेदाश्च नैतद् अन्यत्र दृश्यते ॥ (९।२)

आचार्यपुत्रः क्षमतां नायं कालः स्वभेदने । (१०।१)

सर्वे संहत्य युध्यामः पाकशासनिम् आगतम् ॥ (१०।२)

बलस्य व्यसनानीह यान्युक्तानि मनीषिभिः । (११।१)

मुख्यो भेदो हि तेषां वै पापिष्ठो विदुषां मतः ॥ (११।२)

अश्वत्थामोवाच । (१२।१)

आचार्य एव क्षमतां शान्तिर् अत्र विधीयताम् । (१२।२)

अभिषज्यमाने हि गुरौ तद्वृत्तं रोषकारितम् ॥ (१२।३)

वैशंपायन उवाच । (१३।१)

ततो दुर्योधनो द्रोणं क्षमयामास भारत । (१३।२)

सह कर्णेन भीष्मेण कृपेण च महात्मना ॥ (१३।३)

द्रोण उवाच । (१४।१)

यद् एव प्रथमं वाक्यं भीष्मः शांतनवो ऽब्रवीत् । (१४।२)

तेनैवाहं प्रसन्नो वै परम् अत्र विधीयताम् ॥ (१४।३)

यथा दुर्योधने ऽयत्ते नागः स्पृशति सैनिकान् । (१५।१)

साहसाद् यदि वा मोहात् तथा नीतिर् विधीयताम् ॥ (१५।२)

वनवासे ह्यनिर्वृत्ते दर्शयेन्न धनंजयः । (१६।१)

धनं वालभमानो ऽत्र नाद्य नः क्षन्तुम् अर्हति ॥ (१६।२)

यथा नायं समायुज्याद् धार्तराष्ट्रान् कथंचन । (१७।१)

यथा च न पराजय्यात् तथा नीतिर् विधीयताम् ॥ (१७।२)

उक्तं दुर्योधनेनापि पुरस्ताद् वाक्यम् ईदृशम् । (१८।१)

तद् अनुस्मृत्य गाङ्गेय यथावद् वक्तुम् अर्हसि ॥ (१८।२)