वैशंपायन उवाच । (१।१)

कृत्वा विवाहं तु कुरुप्रवीरास् तदाभिमन्योर् मुदितस्वपक्षाः । (१।२)

विश्रम्य चत्वार्युषसः प्रतीताः सभां विराटस्य ततो ऽभिजग्मुः ॥ (१।३)

सभा तु सा मत्स्यपतेः समृद्धा मणिप्रवेकोत्तमरत्नचित्रा । (२।१)

न्यस्तासना माल्यवती सुगन्धा ताम् अभ्ययुस्ते नरराजवर्याः ॥ (२।२)

अथासनान्याविशतां पुरस्ताद् उभौ विराटद्रुपदौ नरेन्द्रौ । (३।१)

वृद्धश्च मान्यः पृथिवीपतीनां पितामहो रामजनार्दनाभ्याम् ॥ (३।२)

पाञ्चालराजस्य समीपतस्तु शिनिप्रवीरः सहरौहिणेयः । (४।१)

मत्स्यस्य राज्ञस्तु सुसंनिकृष्टौ जनार्दनश्चैव युधिष्ठिरश्च ॥ (४।२)

सुताश्च सर्वे द्रुपदस्य राज्ञो भीमार्जुनौ माद्रवतीसुतौ च । (५।१)

प्रद्युम्नसाम्बौ च युधि प्रवीरौ विराटपुत्रश्च सहाभिमन्युः ॥ (५।२)

सर्वे च शूराः पितृभिः समाना वीर्येण रूपेण बलेन चैव । (६।१)

उपाविशन् द्रौपदेयाः कुमाराः सुवर्णचित्रेषु वरासनेषु ॥ (६।२)

तथोपविष्टेषु महारथेषु विभ्राजमानाम्बरभूषणेषु । (७।१)

रराज सा राजवती समृद्धा ग्रहैर् इव द्यौर् विमलैर् उपेता ॥ (७।२)

ततः कथास्ते समवाययुक्ताः कृत्वा विचित्राः पुरुषप्रवीराः । (८।१)

तस्थुर् मुहूर्तं परिचिन्तयन्तः कृष्णं नृपास्ते समुदीक्षमाणाः ॥ (८।२)

कथान्तम् आसाद्य च माधवेन संघट्टिताः पाण्डवकार्यहेतोः । (९।१)

ते राजसिंहाः सहिता ह्यशृण्वन् वाक्यं महार्थं च महोदयं च ॥ (९।२)

कृष्ण उवाच । (१०।१)

सर्वैर् भवद्भिर् विदितं यथायं युधिष्ठिरः सौबलेनाक्षवत्याम् । (१०।२)

जितो निकृत्यापहृतं च राज्यं पुनः प्रवासे समयः कृतश्च ॥ (१०।३)

शक्तैर् विजेतुं तरसा महीं च सत्ये स्थितैस्तच्चरितं यथावत् । (११।१)

पाण्डोः सुतैस्तद् व्रतम् उग्ररूपं वर्षाणि षट् सप्त च भारताग्र्यैः ॥ (११।२)

त्रयोदशश्चैव सुदुस्तरो ऽयम् अज्ञायमानैर् भवतां समीपे । (१२।१)

क्लेशान् असह्यांश्च तितिक्षमाणैर् यथोषितं तद् विदितं च सर्वम् ॥ (१२।२)

एवं गते धर्मसुतस्य राज्ञो दुर्योधनस्यापि च यद्धितं स्यात् । (१३।१)

तच्चिन्तयध्वं कुरुपाण्डवानां धर्म्यं च युक्तं च यशस्करं च ॥ (१३।२)

अधर्मयुक्तं च न कामयेत राज्यं सुराणाम् अपि धर्मराजः । (१४।१)

धर्मार्थयुक्तं च महीपतित्वं ग्रामे ऽपि कस्मिंश्चिद् अयं बुभूषेत् ॥ (१४।२)

पित्र्यं हि राज्यं विदितं नृपाणां यथापकृष्टं धृतराष्ट्रपुत्रैः । (१५।१)

मिथ्योपचारेण तथाप्यनेन कृच्छ्रं महत् प्राप्तम् असह्यरूपम् ॥ (१५।२)

न चापि पार्थो विजितो रणे तैः स्वतेजसा धृतराष्ट्रस्य पुत्रैः । (१६।१)

तथापि राजा सहितः सुहृद्भिर् अभीप्सते ऽनामयम् एव तेषाम् ॥ (१६।२)

यत् तत् स्वयं पाण्डुसुतैर् विजित्य समाहृतं भूमिपतीन्निपीड्य । (१७।१)

तत् प्रार्थयन्ते पुरुषप्रवीराः कुन्तीसुता माद्रवतीसुतौ च ॥ (१७।२)

बालास्त्विमे तैर् विविधैर् उपायैः सम्प्रार्थिता हन्तुम् अमित्रसाहाः । (१८।१)

राज्यं जिहीर्षद्भिर् असद्भिर् उग्रैः सर्वं च तद् वो विदितं यथावत् ॥ (१८।२)

तेषां च लोभं प्रसमीक्ष्य वृद्धं धर्मात्मतां चापि युधिष्ठिरस्य । (१९।१)

संबन्धितां चापि समीक्ष्य तेषां मतिं कुरुध्वं सहिताः पृथक् च ॥ (१९।२)

इमे च सत्ये ऽभिरताः सदैव तं पारयित्वा समयं यथावत् । (२०।१)

अतो ऽन्यथा तैर् उपचर्यमाणा हन्युः समेतान् धृतराष्ट्रपुत्रान् ॥ (२०।२)

तैर् विप्रकारं च निशम्य राज्ञः सुहृज्जनास्तान् परिवारयेयुः । (२१।१)

युद्धेन बाधेयुर् इमांस्तथैव तैर् वध्यमाना युधि तांश्च हन्युः ॥ (२१।२)

तथापि नेमे ऽल्पतया समर्थास् तेषां जयायेति भवेन्मतं वः । (२२।१)

समेत्य सर्वे सहिताः सुहृद्भिस् तेषां विनाशाय यतेयुर् एव ॥ (२२।२)

दुर्योधनस्यापि मतं यथावन् न ज्ञायते किं नु करिष्यतीति । (२३।१)

अज्ञायमाने च मते परस्य किं स्यात् समारभ्यतमं मतं वः ॥ (२३।२)

तस्माद् इतो गच्छतु धर्मशीलः शुचिः कुलीनः पुरुषो ऽप्रमत्तः । (२४।१)

दूतः समर्थः प्रशमाय तेषां राज्यार्धदानाय युधिष्ठिरस्य ॥ (२४।२)

निशम्य वाक्यं तु जनार्दनस्य धर्मार्थयुक्तं मधुरं समं च । (२५।१)

समाददे वाक्यम् अथाग्रजो ऽस्य सम्पूज्य वाक्यं तद् अतीव राजन् ॥ (२५।२)