वैशंपायन उवाच । (१।१)

शूरो नाम यदुश्रेष्ठो वसुदेवपिताभवत् । (१।२)

तस्य कन्या पृथा नाम रूपेणासदृशी भुवि ॥ (१।३)

पैतृष्वसेयाय स ताम् अनपत्याय वीर्यवान् । (२।१)

अग्र्यम् अग्रे प्रतिज्ञाय स्वस्यापत्यस्य वीर्यवान् ॥ (२।२)

अग्रजातेति तां कन्याम् अग्र्यानुग्रहकाङ्क्षिणे । (३।१)

प्रददौ कुन्तिभोजाय सखा सख्ये महात्मने ॥ (३।२)

सा नियुक्ता पितुर् गेहे देवतातिथिपूजने । (४।१)

उग्रं पर्यचरद् घोरं ब्राह्मणं संशितव्रतम् ॥ (४।२)

निगूढनिश्चयं धर्मे यं तं दुर्वाससं विदुः । (५।१)

तम् उग्रं संशितात्मानं सर्वयत्नैर् अतोषयत् । (५।२)

दध्याज्यकादिभिर् नित्यं व्यञ्जनैः प्रत्यहं शुभा । (५।३)

सहस्रसंख्यैर् योगीन्द्रं समुपाचरद् उत्तमा । (५।४)

दुर्वासा वत्सरस्यान्ते ददौ मन्त्रम् अनुत्तमम् ॥ (५।५)

तस्यै स प्रददौ मन्त्रम् आपद्धर्मान्ववेक्षया । (६।१)

अभिचाराभिसंयुक्तम् अब्रवीच्चैव तां मुनिः । (६।२)

अभिचारायुतं तस्या आचष्ट भगवान् ऋषिः ॥ (६।३)

यं यं देवं त्वम् एतेन मन्त्रेणावाहयिष्यसि । (७।१)

तस्य तस्य प्रसादेन पुत्रस्तव भविष्यति ॥ (७।२)

तथोक्ता सा तु विप्रेण तेन कौतूहलात् तदा । (८।१)

रवेस्तस्य परीक्षार्थं कुन्ती कन्यापि भास्करम् । (८।२)

कन्या सती देवम् अर्कम् आजुहाव यशस्विनी । (८।३)

ततो घनान्तरं कृत्वा स्वमार्गं तपनस्तदा । (८।४)

उपतस्थे स तां कन्यां पृथां पृथुललोचनाम् । (८।५)

अवतीर्य स्वमार्गाच्च दिव्यमूर्तिधरः स्वयम् ॥ (८।६)

सा ददर्श तम् आयान्तं भास्करं लोकभावनम् । (९।१)

विस्मिता चानवद्याङ्गी दृष्ट्वा तन् महद् अद्भुतम् । (९।२)

कुन्त्युवाच । (९।३)

सूर्य उवाच । (९।४)

वैशंपायन उवाच । (९।५)

तां समासाद्य देवस्तु विवस्वान् इदम् अब्रवीत् । (९।६)

अयम् अस्म्यसितापाङ्गे ब्रूहि किं करवाणि ते । (९।७)

कश्चिन् मे ब्रह्मवित् प्रादाद् वरं विद्यां च शत्रुहन् । (९।८)

यद् विजिज्ञासयाह्वानं कृतवत्यस्मि ते विभो । (९।९)

तद् अस्मिन्न् अपराधे त्वां शिरसाभिप्रसादये । (९।१०)

योषितो हि सदा रक्ष्याः स्वपराद्धापि नित्यदा । (९।११)

वेदाहं सर्वम् एवैतद् यद् दुर्वासा ददौ तव । (९।१२)

संत्यज्योभे मानभये क्रियतां संगमो मया । (९।१३)

अमोघं दर्शनं मह्यम् आहूतश्चास्मि ते शुभे । (९।१४)

वृथाह्वानाद्धि ते भीरु दोषो हि स्याद् असंशयम् । (९।१५)

सैवम् उक्ता बहुविधं सान्त्वं क्रूरं विवस्वता । (९।१६)

सा तु नैच्छद् वरारोहा कन्याहम् इति पार्थिव । (९।१७)

बन्धुपक्षभयाद् भीता लज्जया च तपस्विनी । (९।१८)

ताम् अर्कः पुनर् एवेदम् अब्रवीद् भरतर्षभ । (९।१९)

मत्प्रसादान् न ते राज्ञि भविता दोष इत्युत । (९।२०)

एवम् उक्त्वा तु भगवान् कुन्तिभोजसुतां तदा । (९।२१)

सूर्यः । (९।२२)

वैशंपायनः । (९।२३)

सूर्यः । (९।२४)

कुन्ती । (९।२५)

सूर्यः । (९।२६)

वैशंपायनः । (९।२७)

साब्रवीद् भगवन् कस्त्वं प्रादुर्भूतो ममाग्रतः । (९।२८)

आहूतोपस्थितं भद्रे ऋषिमन्त्रेण चोदितम् । (९।२९)

विद्धि मां पुत्रलाभाय देवम् अर्कं शुचिस्मिते । (९।३०)

पुत्रस्ते निर्मितः सुभ्रु शृणु यादृक् शुभानने । (९।३१)

आदित्ये कुण्डले बिभ्रत् कवचं चैव मामकम् । (९।३२)

शस्त्रास्त्राणाम् अभेद्यं च भविष्यति शुचिस्मिते । (९।३३)

नास्य किंचिद् अदेयं च ब्राह्मणेभ्यो भविष्यति । (९।३४)

चोद्यमानो मया चापि न क्षमं चिन्तयिष्यति । (९।३५)

दास्यते स हि विप्रेभ्यो मानी चैव भविष्यति । (९।३६)

एवम् उक्ता ततः कुन्ती गोपतिं प्रत्युवाच ह । (९।३७)

कन्या पितृवशा चाहं पुरुषार्थो न चैव मे । (९।३८)

यद्येवं मन्यसे भीरु किम् आह्वयसि भास्करम् । (९।३९)

यदि माम् अवजानासि ऋषिः स न भविष्यति । (९।४०)

मन्त्रदानेन यस्य त्वम् अवलेपेन दर्पिता । (९।४१)

कुलं च ते ऽद्य धक्ष्यामि क्रोधदीप्तेन चक्षुषा । (९।४२)

प्रसीद भगवन् मह्यम् अवलेपो हि नास्ति मे । (९।४३)

ममैव परिहार्यं स्यात् कन्याभावस्य दूषणम् । (९।४४)

व्यपयातु भयं ते ऽद्य कुमारं प्रसमीक्ष्यसे । (९।४५)

मया त्वं चाप्यनुज्ञाता पुनः कन्या भविष्यसि । (९।४६)

एवम् उक्ता ततः कुन्ती सम्प्रहृष्टतनूरुहा । (९।४७)

संगता च ततः सुभ्रूर् आदित्येन महात्मना ॥ (९।४८)

प्रकाशकर्मा तपनस्तस्यां गर्भं दधौ ततः । (१०।१)

अजीजनत् ततो वीरं सर्वशस्त्रभृतां वरम् । (१०।२)

आमुक्तकवचः श्रीमान् देवगर्भः श्रियावृतः ॥ (१०।३)

सहजं कवचं बिभ्रत् कुण्डलोद्द्योतिताननः । (११।१)

अजायत सुतः कर्णः सर्वलोकेषु विश्रुतः । (११।२)

मञ्जूषां रत्नसम्पूर्णां कर्णनामाभिसंज्ञिताम् ॥ (११।३)

प्रादाच्च तस्याः कन्यात्वं पुनः स परमद्युतिः । (१२।१)

दत्त्वा च ददतां श्रेष्ठो दिवम् आचक्रमे ततः । (१२।२)

दृष्ट्वा कुमारं जातं सा वार्ष्णेयी दीनमानसा । (१२।३)

एकाग्रा चिन्तयामास किं कृत्वा सुकृतं भवेत् ॥ (१२।४)

गूहमानापचारं तं बन्धुपक्षभयात् तदा । (१३।१)

उत्ससर्ज जले कुन्ती तं कुमारं सलक्षणम् ॥ (१३।२)

तम् उत्सृष्टं तदा गर्भं राधाभर्ता महायशाः । (१४।१)

पुत्रत्वे कल्पयामास सभार्यः सूतनन्दनः ॥ (१४।२)

नामधेयं च चक्राते तस्य बालस्य तावुभौ । (१५।१)

वसुना सह जातो ऽयं वसुषेणो भवत्विति ॥ (१५।२)

स वर्धमानो बलवान् सर्वास्त्रेषूद्यतो ऽभवत् । (१६।१)

लोके चैव हि विख्यातः सर्वशस्त्रभृतां वरः । (१६।२)

आ पृष्ठतापाद् आदित्यम् उपतस्थे स वीर्यवान् ॥ (१६।३)

यस्मिन् काले जपन्न् आस्ते स वीरः सत्यसंगरः । (१७।१)

नादेयं ब्राह्मणेष्वासीत् तस्मिन् काले महात्मनः । (१७।२)

कर्णः । (१७।३)

सूर्यः । (१७।४)

वैशंपायनः । (१७।५)

ततः काले तु कस्मिंश्चित् स्वप्नान्ते कर्णम् अब्रवीत् । (१७।६)

आदित्यो ब्राह्मणो भूत्वा शृणु वीर वचो मम । (१७।७)

प्रभातायां रजन्यां त्वाम् आगमिष्यति वासवः । (१७।८)

न तस्य भिक्षा दातव्या विप्ररूपी भविष्यति । (१७।९)

निश्चयो ऽस्यापहर्तुं ते कवचं कुण्डले तथा । (१७।१०)

अतस्त्वां बोधयाम्येष स्मर्तासि वचनं मम । (१७।११)

शक्रो मां विप्ररूपेण यदि वै याचते द्विज । (१७।१२)

कथं तस्मै न दास्यामि यथा चास्म्यवबोधितः । (१७।१३)

विप्राः पूज्यास्तु देवानां सततं प्रियम् इच्छताम् । (१७।१४)

तं देवदेवं जानन् वै न शक्नोम्यवमन्त्रणे । (१७।१५)

यद्येवं शृणु मे वीर वरं ते सो ऽपि दास्यति । (१७।१६)

शक्तिं त्वम् अपि याचेथाः सर्वशत्रुविघातिनीम् । (१७।१७)

एवम् उक्त्वा द्विजः स्वप्ने तत्रैवान्तरधीयत । (१७।१८)

कर्णः प्रबुद्धस्तं स्वप्नं चिन्तयानो ऽभवत् तदा ॥ (१७।१९)

तम् इन्द्रो ब्राह्मणो भूत्वा भिक्षार्थं भूतभावनः । (१८।१)

कुण्डले प्रार्थयामास कवचं च महाद्युतिः । (१८।२)

एवम् उक्तस्तदा कर्णो ब्राह्मणेन महात्मनः । (१८।३)

कर्णः कुण्डले भित्त्वा प्रायच्छत् स कृताञ्जलिः ॥ (१८।४)

उत्कृत्य विमनाः स्वाङ्गात् कवचं रुधिरस्रवम् । (१९।१)

कर्णस्तु कुण्डले छित्त्वा प्रायच्छत् स कृताञ्जलिः । (१९।२)

प्रतिगृह्य तु देवेशस्तुष्टस्तेनास्य कर्मणा । (१९।३)

कर्णः । (१९।४)

अहो साहसम् इत्याह मनसा वासवो हसन् । (१९।५)

देवदानवयक्षाणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । (१९।६)

न तं पश्यामि यो ह्येतत् कर्म कर्ता भविष्यति । (१९।७)

प्रीतो ऽस्मि कर्मणा तेन वरं वृणु यद् इच्छसि । (१९।८)

इच्छामि भगवद्दत्तां शक्तिं शत्रुनिबर्हणीम् । (१९।९)

अमोघाम् अप्रतिहतां त्वत्तः सुरगणेश्वर ॥ (१९।१०)

शक्तिं तस्मै ददौ शक्रः विस्मितो वाक्यम् अब्रवीत् । (२०।१)

देवासुरमनुष्याणां गन्धर्वोरगरक्षसाम् । (२०।२)

यस्मै क्षेप्स्यसि रुष्टः सन् सो ऽनया न भविष्यति । (२०।३)

हत्वैकं समरे शत्रुं ततो माम् आगमिष्यति । (२०।४)

इत्युक्त्वान्तर्दधे शक्रो वरं दत्त्वा तु तस्य वै ॥ (२०।५)

पुरा नाम तु तस्यासीद् वसुषेण इति श्रुतम् । (२१।१)

ततो वैकर्तनः कर्णः कर्मणा तेन सो ऽभवत् ॥ (२१।२)