वैशंपायन उवाच । (१।१)

ततो बहुविधं भीरुर् विलप्य कमलेक्षणा । (१।२)

मुमोह दुःखाद् दुर्धर्षा निपपात च भूतले ॥ (१।३)

प्रतिलभ्य च सा संज्ञां देवी दिव्यवपुर्धरा । (२।१)

उलूपीं पन्नगसुतां दृष्ट्वेदं वाक्यम् अब्रवीत् ॥ (२।२)

उलूपि पश्य भर्तारं शयानं निहतं रणे । (३।१)

त्वत्कृते मम पुत्रेण बालेन समितिंजयम् ॥ (३।२)

ननु त्वम् आर्ये धर्मज्ञा ननु चासि पतिव्रता । (४।१)

यत् त्वत्कृते ऽयं पतितः पतिस्ते निहतो रणे ॥ (४।२)

किं तु सर्वापराधो ऽयं यदि ते ऽद्य धनंजयः । (५।१)

क्षमस्व याच्यमाना मे संजीवय धनंजयम् ॥ (५।२)

ननु त्वम् आर्ये धर्मज्ञा त्रैलोक्यविदिता शुभे । (६।१)

यद् घातयित्वा भर्तारं पुत्रेणेह न शोचसि ॥ (६।२)

नाहं शोचामि तनयं निहतं पन्नगात्मजे । (७।१)

पतिम् एव तु शोचामि यस्यातिथ्यम् इदं कृतम् ॥ (७।२)

इत्युक्त्वा सा तदा देवीम् उलूपीं पन्नगात्मजाम् । (८।१)

भर्तारम् अभिगम्येदम् इत्युवाच यशस्विनी ॥ (८।२)

उत्तिष्ठ कुरुमुख्यस्य प्रियकाम मम प्रिय । (९।१)

अयम् अश्वो महाबाहो मया ते परिमोक्षितः ॥ (९।२)

ननु नाम त्वया वीर धर्मराजस्य यज्ञियः । (१०।१)

अयम् अश्वो ऽनुसर्तव्यः स शेषे किं महीतले ॥ (१०।२)

त्वयि प्राणाः समायत्ताः कुरूणां कुरुनन्दन । (११।१)

स कस्मात् प्राणदो ऽन्येषां प्राणान् संत्यक्तवान् असि ॥ (११।२)

उलूपि साधु संपश्य भर्तारं निहतं रणे । (१२।१)

पुत्रं चैनं समुत्साह्य घातयित्वा न शोचसि ॥ (१२।२)

कामं स्वपितु बालो ऽयं भूमौ प्रेतगतिं गतः । (१३।१)

लोहिताक्षो गुडाकेशो विजयः साधु जीवतु ॥ (१३।२)

नापराधो ऽस्ति सुभगे नराणां बहुभार्यता । (१४।१)

नारीणां तु भवत्येतन्मा ते भूद् बुद्धिर् ईदृशी ॥ (१४।२)

सख्यं ह्येतत् कृतं धात्रा शाश्वतं चाव्ययं च ह । (१५।१)

सख्यं समभिजानीहि सत्यं संगतम् अस्तु ते ॥ (१५।२)

पुत्रेण घातयित्वेमं पतिं यदि न मे ऽद्य वै । (१६।१)

जीवन्तं दर्शयस्यद्य परित्यक्ष्यामि जीवितम् ॥ (१६।२)

साहं दुःखान्विता भीरु पतिपुत्रविनाकृता । (१७।१)

इहैव प्रायम् आसिष्ये प्रेक्षन्त्यास्ते न संशयः ॥ (१७।२)

इत्युक्त्वा पन्नगसुतां सपत्नीं चैत्रवाहिनी । (१८।१)

ततः प्रायम् उपासीना तूष्णीम् आसीज्जनाधिप ॥ (१८।२)