कर्ण उवाच । (१।१)

दुर्योधन तव प्रज्ञा न सम्यग् इति मे मतिः । (१।२)

न ह्युपायेन ते शक्याः पाण्डवाः कुरुनन्दन ॥ (१।३)

पूर्वम् एव हि ते सूक्ष्मैर् उपायैर् यतितास्त्वया । (२।१)

निग्रहीतुं यदा वीर शकिता न तदा त्वया ॥ (२।२)

इहैव वर्तमानास्ते समीपे तव पार्थिव । (३।१)

अजातपक्षाः शिशवः शकिता नैव बाधितुम् ॥ (३।२)

जातपक्षा विदेशस्था विवृद्धाः सर्वशो ऽद्य ते । (४।१)

नोपायसाध्याः कौन्तेया ममैषा मतिर् अच्युत ॥ (४।२)

न च ते व्यसनैर् योक्तुं शक्या दिष्टकृता हि ते । (५।१)

शङ्किताश्चेप्सवश्चैव पितृपैतामहं पदम् ॥ (५।२)

परस्परेण भेदश्च नाधातुं तेषु शक्यते । (६।१)

एकस्यां ये रताः पत्न्यां न भिद्यन्ते परस्परम् ॥ (६।२)

न चापि कृष्णा शक्येत तेभ्यो भेदयितुं परैः । (७।१)

परिद्यूनान् वृतवती किम् उताद्य मृजावतः ॥ (७।२)

ईप्सितश्च गुणः स्त्रीणाम् एकस्या बहुभर्तृता । (८।१)

तं च प्राप्तवती कृष्णा न सा भेदयितुं सुखम् ॥ (८।२)

आर्यवृत्तश्च पाञ्चाल्यो न स राजा धनप्रियः । (९।१)

न संत्यक्ष्यति कौन्तेयान् राज्यदानैर् अपि ध्रुवम् ॥ (९।२)

तथास्य पुत्रो गुणवान् अनुरक्तश्च पाण्डवान् । (१०।१)

तस्मान् नोपायसाध्यांस्तान् अहं मन्ये कथंचन । (१०।२)

पाण्डवान् भरतश्रेष्ठ विक्रमस्तत्र रोचताम् ॥ (१०।३)

इदं त्वद्य क्षमं कर्तुम् अस्माकं पुरुषर्षभ । (११।१)

यावन् न कृतमूलास्ते पाण्डवेया विशां पते । (११।२)

तावत् प्रहरणीयास्ते रोचतां तव विक्रमः ॥ (११।३)

अस्मत्पक्षो महान् यावद् यावत् पाञ्चालको लघुः । (१२।१)

तावत् प्रहरणं तेषां क्रियतां मा विचारय ॥ (१२।२)

वाहनानि प्रभूतानि मित्राणि बहुलानि च । (१३।१)

यावन् न तेषां गान्धारे तावद् एवाशु विक्रम ॥ (१३।२)

यावच्च राजा पाञ्चाल्यो नोद्यमे कुरुते मनः । (१४।१)

सह पुत्रैर् महावीर्यैस्तावद् एवाशु विक्रम । (१४।२)

सदा च वैरी द्रुपदः सततं निकृतस्त्वया । (१४।३)

यावन् न वर्धते मित्रै रोचतां तत्र विक्रमः ॥ (१४।४)

यावन्नायाति वार्ष्णेयः कर्षन् यादववाहिनीम् । (१५।१)

राज्यार्थे पाण्डवेयानां तावद् एवाशु विक्रम ॥ (१५।२)

वसूनि विविधान् भोगान् राज्यम् एव च केवलम् । (१६।१)

नात्याज्यम् अस्ति कृष्णस्य पाण्डवार्थे महीपते ॥ (१६।२)

विक्रमेण मही प्राप्ता भरतेन महात्मना । (१७।१)

विक्रमेण च लोकांस्त्रीञ् जितवान् पाकशासनः ॥ (१७।२)

विक्रमं च प्रशंसन्ति क्षत्रियस्य विशां पते । (१८।१)

स्वको हि धर्मः शूराणां विक्रमः पार्थिवर्षभ ॥ (१८।२)

ते बलेन वयं राजन् महता चतुरङ्गिणा । (१९।१)

प्रमथ्य द्रुपदं शीघ्रम् आनयामेह पाण्डवान् ॥ (१९।२)

न हि साम्ना न दानेन न भेदेन च पाण्डवाः । (२०।१)

शक्याः साधयितुं तस्माद् विक्रमेणैव ताञ् जहि ॥ (२०।२)

तान् विक्रमेण जित्वेमाम् अखिलां भुङ्क्ष्व मेदिनीम् । (२१।१)

नान्यम् अत्र प्रपश्यामि कार्योपायं जनाधिप ॥ (२१।२)

वैशंपायन उवाच । (२२।१)

श्रुत्वा तु राधेयवचो धृतराष्ट्रः प्रतापवान् । (२२।२)

अभिपूज्य ततः पश्चाद् इदं वचनम् अब्रवीत् ॥ (२२।३)

उपपन्नं महाप्राज्ञे कृतास्त्रे सूतनन्दने । (२३।१)

त्वयि विक्रमसम्पन्नम् इदं वचनम् ईदृशम् ॥ (२३।२)

भूय एव तु भीष्मश्च द्रोणो विदुर एव च । (२४।१)

युवां च कुरुतां बुद्धिं भवेद् या नः सुखोदया ॥ (२४।२)

तत आनाय्य तान् सर्वान् मन्त्रिणः सुमहायशाः । (२५।१)

धृतराष्ट्रो महाराज मन्त्रयामास वै तदा ॥ (२५।२)