वायुर् उवाच । (१।१)

इमां भूमिं ब्राह्मणेभ्यो दित्सुर् वै दक्षिणां पुरा । (१।२)

अङ्गो नाम नृपो राजंस्ततश्चिन्तां मही ययौ ॥ (१।३)

धारणीं सर्वभूतानाम् अयं प्राप्य वरो नृपः । (२।१)

कथम् इच्छति मां दातुं द्विजेभ्यो ब्रह्मणः सुताम् ॥ (२।२)

साहं त्यक्त्वा गमिष्यामि भूमित्वं ब्रह्मणः पदम् । (३।१)

अयं सराष्ट्रो नृपतिर् मा भूद् इति ततो ऽगमत् ॥ (३।२)

ततस्तां कश्यपो दृष्ट्वा व्रजन्तीं पृथिवीं तदा । (४।१)

प्रविवेश महीं सद्यो मुक्त्वात्मानं समाहितः ॥ (४।२)

रुद्धा सा सर्वतो जज्ञे तृणौषधिसमन्विता । (५।१)

धर्मोत्तरा नष्टभया भूमिर् आसीत् ततो नृप ॥ (५।२)

एवं वर्षसहस्राणि दिव्यानि विपुलव्रतः । (६।१)

त्रिंशतं कश्यपो राजन् भूमिर् आसीद् अतन्द्रितः ॥ (६।२)

अथागम्य महाराज नमस्कृत्य च कश्यपम् । (७।१)

पृथिवी काश्यपी जज्ञे सुता तस्य महात्मनः ॥ (७।२)

एष राजन्न् ईदृशो वै ब्राह्मणः कश्यपो ऽभवत् । (८।१)

अन्यं प्रब्रूहि वापि त्वं कश्यपात् क्षत्रियं वरम् ॥ (८।२)

तूष्णीं बभूव नृपतिः पवनस्त्वब्रवीत् पुनः । (९।१)

शृणु राजन्न् उतथ्यस्य जातस्याङ्गिरसे कुले ॥ (९।२)

भद्रा सोमस्य दुहिता रूपेण परमा मता । (१०।१)

तस्यास्तुल्यं पतिं सोम उतथ्यं समपश्यत ॥ (१०।२)

सा च तीव्रं तपस्तेपे महाभागा यशस्विनी । (११।१)

उतथ्यं तु महाभागं तत्कृते ऽवरयत् तदा ॥ (११।२)

तत आहूय सोतथ्यं ददावत्र यशस्विनीम् । (१२।१)

भार्यार्थे स च जग्राह विधिवद् भूरिदक्षिण ॥ (१२।२)

तां त्वकामयत श्रीमान् वरुणः पूर्वम् एव ह । (१३।१)

स चागम्य वनप्रस्थं यमुनायां जहार ताम् ॥ (१३।२)

जलेश्वरस्तु हृत्वा ताम् अनयत् स्वपुरं प्रति । (१४।१)

परमाद्भुतसंकाशं षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ (१४।२)

न हि रम्यतरं किंचित् तस्माद् अन्यत् पुरोत्तमम् । (१५।१)

प्रासादैर् अप्सरोभिश्च दिव्यैः कामैश्च शोभितम् । (१५।२)

तत्र देवस्तया सार्धं रेमे राजञ्जलेश्वरः ॥ (१५।३)

अथाख्यातम् उतथ्याय ततः पत्न्यवमर्दनम् ॥ (१६।१)

तच्छ्रुत्वा नारदात् सर्वम् उतथ्यो नारदं तदा । (१७।१)

प्रोवाच गच्छ ब्रूहि त्वं वरुणं परुषं वचः । (१७।२)

मद्वाक्यान्मुञ्च मे भार्यां कस्माद् वा हृतवान् असि ॥ (१७।३)

लोकपालो ऽसि लोकानां न लोकस्य विलोपकः । (१८।१)

सोमेन दत्ता भार्या मे त्वया चापहृताद्य वै ॥ (१८।२)

इत्युक्तो वचनात् तस्य नारदेन जलेश्वरः । (१९।१)

मुञ्च भार्याम् उतथ्यस्येत्यथ तं वरुणो ऽब्रवीत् । (१९।२)

ममैषा सुप्रिया भार्या नैनाम् उत्स्रष्टुम् उत्सहे ॥ (१९।३)

इत्युक्तो वरुणेनाथ नारदः प्राप्य तं मुनिम् । (२०।१)

उतथ्यम् अब्रवीद् वाक्यं नातिहृष्टमना इव ॥ (२०।२)

गले गृहीत्वा क्षिप्तो ऽस्मि वरुणेन महामुने । (२१।१)

न प्रयच्छति ते भार्यां यत् ते कार्यं कुरुष्व तत् ॥ (२१।२)

नारदस्य वचः श्रुत्वा क्रुद्धः प्राज्वलद् अङ्गिराः । (२२।१)

अपिबत् तेजसा वारि विष्टभ्य सुमहातपाः ॥ (२२।२)

पीयमाने च सर्वस्मिंस्तोये वै सलिलेश्वरः । (२३।१)

सुहृद्भिः क्षिप्यमाणो ऽपि नैवामुञ्चत तां तदा ॥ (२३।२)

ततः क्रुद्धो ऽब्रवीद् भूमिम् उतथ्यो ब्राह्मणोत्तमः । (२४।१)

दर्शयस्व स्थलं भद्रे षट्सहस्रशतह्रदम् ॥ (२४।२)

ततस्तद् इरिणं जातं समुद्रश्चापसर्पितः । (२५।१)

तस्माद् देशान्नदीं चैव प्रोवाचासौ द्विजोत्तमः ॥ (२५।२)

अदृश्या गच्छ भीरु त्वं सरस्वति मरुं प्रति । (२६।१)

अपुण्य एष भवतु देशस्त्यक्तस्त्वया शुभे ॥ (२६।२)

तस्मिन् संचूर्णिते देशे भद्राम् आदाय वारिपः । (२७।१)

अददाच्छरणं गत्वा भार्याम् आङ्गिरसाय वै ॥ (२७।२)

प्रतिगृह्य तु तां भार्याम् उतथ्यः सुमनाभवत् । (२८।१)

मुमोच च जगद् दुःखाद् वरुणं चैव हैहय ॥ (२८।२)

ततः स लब्ध्वा तां भार्यां वरुणं प्राह धर्मवित् । (२९।१)

उतथ्यः सुमहातेजा यत् तच्छृणु नराधिप ॥ (२९।२)

मयैषा तपसा प्राप्ता क्रोशतस्ते जलाधिप । (३०।१)

इत्युक्त्वा ताम् उपादाय स्वम् एव भवनं ययौ ॥ (३०।२)

एष राजन्न् ईदृशो वै उतथ्यो ब्राह्मणर्षभः । (३१।१)

ब्रवीम्यहं ब्रूहि वा त्वम् उतथ्यात् क्षत्रियं वरम् ॥ (३१।२)