भीष्म उवाच । (१।१)

अथ तत्र महार्चिष्मान् अनलो वातसारथिः । (१।२)

तस्याविदूरे रक्षार्थं खगेन्द्रेण कृतो ऽभवत् ॥ (१।३)

स चापि पार्श्वे सुष्वाप विश्वस्तो बकराट् तदा । (२।१)

कृतघ्नस्तु स दुष्टात्मा तं जिघांसुर् अजागरत् ॥ (२।२)

ततो ऽलातेन दीप्तेन विश्वस्तं निजघान तम् । (३।१)

निहत्य च मुदा युक्तः सो ऽनुबन्धं न दृष्टवान् ॥ (३।२)

स तं विपक्षरोमाणं कृत्वाग्नावपचत् तदा । (४।१)

तं गृहीत्वा सुवर्णं च ययौ द्रुततरं द्विजः ॥ (४।२)

ततो ऽन्यस्मिन् गते चाह्नि विरूपाक्षो ऽब्रवीत् सुतम् । (५।१)

न प्रेक्षे राजधर्माणम् अद्य पुत्र खगोत्तमम् ॥ (५।२)

स पूर्वसंध्यां ब्रह्माणं वन्दितुं याति सर्वदा । (६।१)

मां चादृष्ट्वा कदाचित् स न गच्छति गृहान् खगः ॥ (६।२)

उभे द्विरात्रं संध्ये वै नाभ्यगात् स ममालयम् । (७।१)

तस्मान्न शुध्यते भावो मम स ज्ञायतां सुहृत् ॥ (७।२)

स्वाध्यायेन वियुक्तो हि ब्रह्मवर्चसवर्जितः । (८।१)

तं गतस्तत्र मे शङ्का हन्यात् तं स द्विजाधमः ॥ (८।२)

दुराचारस्तु दुर्बुद्धिर् इङ्गितैर् लक्षितो मया । (९।१)

निष्क्रियो दारुणाकारः कृष्णो दस्युर् इवाधमः ॥ (९।२)

गौतमः स गतस्तत्र तेनोद्विग्नं मनो मम । (१०।१)

पुत्र शीघ्रम् इतो गत्वा राजधर्मनिवेशनम् । (१०।२)

ज्ञायतां स विशुद्धात्मा यदि जीवति माचिरम् ॥ (१०।३)

स एवम् उक्तस्त्वरितो रक्षोभिः सहितो ययौ । (११।१)

न्यग्रोधं तत्र चापश्यत् कङ्कालं राजधर्मणः ॥ (११।२)

स रुदन्न् अगमत् पुत्रो राक्षसेन्द्रस्य धीमतः । (१२।१)

त्वरमाणः परं शक्त्या गौतमग्रहणाय वै ॥ (१२।२)

ततो ऽविदूरे जगृहुर् गौतमं राक्षसास्तदा । (१३।१)

राजधर्मशरीरं च पक्षास्थिचरणोज्झितम् ॥ (१३।२)

तम् आदायाथ रक्षांसि द्रुतं मेरुव्रजं ययुः । (१४।१)

राज्ञश्च दर्शयामासुः शरीरं राजधर्मणः । (१४।२)

कृतघ्नं पुरुषं तं च गौतमं पापचेतसम् ॥ (१४।३)

रुरोद राजा तं दृष्ट्वा सामात्यः सपुरोहितः । (१५।१)

आर्तनादश्च सुमहान् अभूत् तस्य निवेशने ॥ (१५।२)

सस्त्रीकुमारं च पुरं बभूवास्वस्थमानसम् । (१६।१)

अथाब्रवीन्नृपः पुत्रं पापो ऽयं वध्यताम् इति ॥ (१६।२)

अस्य मांसैर् इमे सर्वे विहरन्तु यथेष्टतः । (१७।१)

पापाचारः पापकर्मा पापात्मा पापनिश्चयः । (१७।२)

हन्तव्यो ऽयं मम मतिर् भवद्भिर् इति राक्षसाः ॥ (१७।३)

इत्युक्ता राक्षसेन्द्रेण राक्षसा घोरविक्रमाः । (१८।१)

नैच्छन्त तं भक्षयितुं पापकर्मायम् इत्युत ॥ (१८।२)

दस्यूनां दीयताम् एष साध्वद्य पुरुषाधमः । (१९।१)

इत्यूचुस्तं महाराज राक्षसेन्द्रं निशाचराः ॥ (१९।२)

शिरोभिश्च गता भूमिम् ऊचू रक्षोगणाधिपम् । (२०।१)

न दातुम् अर्हसि त्वं नो भक्षणायास्य किल्बिषम् ॥ (२०।२)

एवम् अस्त्विति तान् आह राक्षसेन्द्रो निशाचरान् । (२१।१)

दस्यूनां दीयताम् एष कृतघ्नो ऽद्यैव राक्षसाः ॥ (२१।२)

इत्युक्ते तस्य ते दासाः शूलमुद्गरपाणयः । (२२।१)

छित्त्वा तं खण्डशः पापं दस्युभ्यः प्रददुस्तदा ॥ (२२।२)

दस्यवश्चापि नैच्छन्त तम् अत्तुं पापकारिणम् । (२३।१)

क्रव्यादा अपि राजेन्द्र कृतघ्नं नोपभुञ्जते ॥ (२३।२)

ब्रह्मघ्ने च सुरापे च चोरे भग्नव्रते तथा । (२४।१)

निष्कृतिर् विहिता राजन् कृतघ्ने नास्ति निष्कृतिः ॥ (२४।२)

मित्रद्रोही नृशंसश्च कृतघ्नश्च नराधमः । (२५।१)

क्रव्यादैः कृमिभिश्चान्यैर् न भुज्यन्ते हि तादृशाः ॥ (२५।२)